"Κότα στο κοτέτσι"

Κινείσαι διαρκώς χωρίς λόγο; Ψάχνεις απεγνωσμένα για πάνσοφο ηγέτη (κόκορα) να σε καθοδηγήσει; Βρίσκεσαι κάπου και δε θυμάσαι πώς βρέθηκες εκεί; Νομίζεις ότι ο χώρος που ζεις είναι ο κόσμος όλος; Ο επόμενός σου στόχος ορίζεται από το στομάχι σου; Εκστασιάζεσαι με καυγάδες κάθε είδους ακόμη και εάν δε σε αφορούν; Φωνάζεις για να σε ακούσουν;

Τότε είσαι και εσύ μια "κότα στο κοτέτσι"!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα ή καταστάσεις είναι τυχαία!

Βόλτα μ(πεε)ε ποδήλατο

Είναι Κυριακή! Ο καιρός φαίνεται καλός, ήλιος, καθαρή ατμόσρφαιρα, συμφώνησε και το freemeteo...
Ευκαρία για ποδηλατάδα.

Κυριαρχείς στο άγχος σου για τα αυτοκίνητα που θα σε προσπεράσουν, ελέγχεις το διακριτικό κουδούνι του ποδηλάτου για να προειδοποιείς τους πεζούς που θα προσπεράσεις εσύ, πείθεσαι ότι τα υπόλοιπα εξαρτήματα του ποδηλάτου τα έλεγξε ο πωλητής που εμπιστεύτηκες κατά την αγορά και ξεκινάς ...

Προσπερνάς τον πρώτο πεζό, προσπερνάς το δεύτερο, σε προσπερνάνε μερικά αυτοκίνητα. Αποκτάς έναν αέρα σιγουριάς τέλοσπάντων.

Και πάνω που έχεις αρχίσει να εκτιμάς τον ήλιο, το δροσερό αεράκι, το επίπεδο του δρόμου (δεν είμαστε για ανηφοριές), παρατηρείς μια αγνώστης ταυτότητας λευκή φιγούρα σε καμιά τριανταριά μέτρα την οποία και χρειάζεται να αποφύγεις. Μέσα σε αυτή την κατάσταση ευφορίας που βρίσκεσαι όμως άντε να σκεφτείς ότι είσαι στην επαρχία και η λευκή φιγούρα μπορεί να είναι ένα ξεχασμένο πρόβατο που θέλει να περάσει το δρόμο!

Το πρόβατο τη γλίτωσε παρατρίχα. Θα ήταν μεγάλη αμαρτία να γλίτωνε από τα αυτοκίνητα και να την πάθαινε από ξαφνιασμένο πρωτευουσιάνο ποδηλάτη :P

O "παιδικός φίλος"

Μεγάλη ατυχία σε όποιους δεν αναγνωρίζουν ένα πρόσωπο στο άκουσμα του "παιδικού φίλου". Συνήθως είναι αυτός που ζούμε μαζί του τα χρόνια αναμνήσεων πριν και κατά τη διάρκεια της πρώτης εφηβείας.

Είναι αυτός που στις αναμνήσεις του υπάρχει ατόφιο το παιδί που είμασταν κάποτε και που προσπαθούμε μια ολόκληρη ζωή να μην εξαφανιστεί τελείως από τις δικές μας.

Η σχέση με τον παιδικό μας φίλο είναι μοναδική. Τον γνωρίσαμε πριν καλά καλά γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Του αφιερώσαμε χρόνο˙ παίξαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε, κούκλες ξεμαλλιάστηκαν, τζάμια σπάσανε, ποδήλατα ξεχαρβαλώθηκαν στους ετήσιους ποδηλατικούς αγώνες της πλησιέστερης πλατείας, κάπου κάπου μπορεί να πέφτανε και τίποτα ψιλές κατά τη διάρκεια διαφωνίας για τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν έναν οχτάχρονο.

Το σίγουρο είναι όμως ότι ο χρόνος αυτός που του αφιερώσαμε ήταν αρκετός για να στηρίξει την παρουσία ενός παιδικού φίλου στη ζωή μας. Η σχέση μαζί του δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο, της αρκεί αυτός ο χρόνος που της αφιέρωσαμε όταν είμασταν παιδιά.
Τι ξεκούραστη σχέση!!

..αφιερωμένο σε όλους τους παιδικούς φίλους που πρέπει, όπως και
τα παιδιά, να γιορτάζουν και αυτοί αυτές τις μέρες.