Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις

Κάποια στιγμή ανάμεσα στο γεμιστό κοτόπουλο των Χριστουγέννων και την πτώση του Γκλέτσου στα νερά του Μαλιακού κόλπου για τον σταυρό, η όμορφη επαρχιακή μου πόλη μπήκε στην εποχή των παγετώνων και εγώ βρίσκομαι ένα μόλις βήμα πριν κάνω guest στην ομώνυμη ταινία....ως το φάντασμα εξαφανισμένου είδους!
...
Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις έχουν καταλάβει το σπίτι εδώ και μερικές μέρες! Ήχοι από αγριεμένο ποτάμι βγαίνουν από το καλοριφέρ, υποχθόνια μουγγρητά από το αερόθερμο, φριχτοί πόνοι και μυστήριες ερυθρές στάμπες εμφανίζονται στα χέρια μετά από το άνοιγμα της βρύσης, παγωμένος αέρας στο πρόσωπο, στα μάτια και στη μύτη.
....
Πόσο απαραίτητο είναι αλήθεια το καθημερινό ντουζ; Δηλαδή όλος ο πλανήτης πλένεται σαν τις γάτες κάθε μέρα; Δε νομίζω...

Τι διαφορά δηλαδή έχει το άπλυτο μαρούλι από το πλυμένο; Το σκουληκάκι που το τρώει άπλυτο τι έπαθε δηλαδή;;

Ποιος μουρλός ανακάλυψε τον φραππέ; Το παγάκι είναι δημιούργημα του διαβόλου που το έδωσε στον άνθρωπο για να του γλυκάνει το χάπι της κολάσεως.

Αποτριχωτικό κερί. Εφαρμόζεται ζεστό και τέλος!

Καλοριφέρ. Πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς μια λέξη που τελειώνει σε ‘ρ’; Μπρρρρ...

Η ανακάλυψη νέας μορφής ύλης που θα μας περιβάλλει σαν τεράστια φούσκα κατάλληλου όγκου και θα αυτορυθμίζει τις περιβαλλοντικές συνθήκες εντός του χώρου της ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας...

Παραλογίζομαι ε;; Δε φταίω εγώ, οι σκοτεινές και παγερές δυνάμεις...

Αστειότητες

- Έχεις αυτοκίνητο;

* Έχω αυτοκίνητο.

- Έχει πινακίδες;

* Έχει πινακίδες.

- Ξεκινούν από Τ?

* Ξεκινούν από Ι.

- Πάρε μια κλήση.

* Δεν καταλαβαίνω.

- Να μάθεις να κοιτάς.

* Δεν είχες δικαίωμα.

- Είχα γνωστό.

* Ελπίζω όχι απογόνους.

«Και στη φουφού του καστανά...»

Η ώρα είναι απογευματινή και το σημείο συνάντησης πολύ μακριά από το σημείο που πάρκαρα. Δυστυχώς πρέπει να περπατήσω τουλάχιστον δέκα λεπτά μέσα στο κρύο...ενημερώνω τη φίλη που περιμένει (καλά να πάθει..η κωλόφαρδη!) τυλίγομαι στο προπέρσινο κασκόλ και ξεκινώ! Αστεία αστεία το κάνει το κρύο του, η μύτη παγώνει από τον κρύο αέρα που ρουφάει, τα αυτιά προσπαθούν να κατέβουν όσο πιο χαμηλά μπορούν για να θαφτούν μέσα στο κασκόλ, τα χέρια δυστυχώς την πάτησαν γιατί τα γάντια αυτή την εποχή θεωρούνται υπερβολή και στριμώχνονται σε δύο διακοσμητικά τσεπάκια και τα πόδια προσπαθούν ... να κάνουν τη δουλειά τους (βιαζόμαστε λέμε).

Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια παλιομοδίτικη ομορφιά στην ατμόσφαιρα. Το ζαχαροπλαστείο απέναντι από την πλατεία με τις πράσινες βελούδινες πολυθρόνες, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που κατευθύνεται προς αυτό, η ξεχασμένη ταμπέλα του θερινού σινεμά Αλέα που κρέμεται άδικα εδώ και δεκαετίες, ο καστανάς στο τέλος της πλατείας... Ο καστανάς! (Ζεστά κάστανα από τη φουφού, καυτά εάν είμαι τυχερή...και λίγη γεύση στην εικόνα, γιατί όχι!)

Πλησίασα γεμάτη προσδοκίες, σίγουρη ότι ο καστανάς ανήκει σε αυτό το νοσταλγικό παρελθόν που κάπως βιαστικά είχα αφεθεί τα προηγούμενα λεπτά. Σταματώ μπροστά στη φουφού και δίπλα στο παιδάκι που μόλις είχε πάρει ένα σακούλι κάστανα και ακούω τον καστανά να λέει: «Μόλις πας σπίτι βάλτα στο φούρνο μικροκυμάτων» .

Όχι αγαπητή αργοπορημένη, ζούμε στο 2011 εν μέσω οικονομικής κρίσης και οι καστανάδες επίσης. Για το κρύο φοράμε Louis Vuitton γάντια, πίνουμε τσάι με γεύση φράουλα και η Ένωση Καστανάδων συνιστά τρίλεπτο ζέσταμα στο φούρνο μικροκυμάτων στη μεσαία σκάλα.

Αγόρασα τελικά δώδεκα ξαναζεσταμένα κάστανα που τη δεύτερη φορά βιάστηκαν να βγουν από τη φουφού και στο εσωτερικό τους παρέμειναν κρύα.

Haute couture..

Για πολλούς η ώρα του «δοκιμάζειν» σε καταστήματα ρούχων είναι μια ώρα δύσκολη. Είναι όμως και μια ώρα κρίσιμη όταν δοκιμάζεις για εκδήλωση στα προσεχώς, που δίχως άλλο, θα παραστείς. Η γνωστή ομιλιτικότατη πωλήτρια φαίνεται να έχει διάθεση να εξασκήσει το ταλέντο της (δυστυχώς όχι αυτό για το οποίο πληρώνεται) οπότε η προσπάθεια να το παίξεις στρείδι κωλώνει μπροστά στα ηχηρά σήματα φιλίας της πωλήτριας.

- Γιατί το θέλετε;
- Τίποτα το σημαντικό, έχω μια βάφτιση σε λίγες μέρες, μεσημέρι...τίποτα επίσημο.

Η κουβέντα αυτή όμως ανοίγει περίεργους δρόμους στο μυαλό της πωλήτριας, δρόμους που δυστυχώς ο βασανισμένος δεινόσαυρος που προσπαθεί να χωρέσει στο φορεματάκι «πλύνε – βάλε» δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πάρει.

Η «δοκιμασία» τελειώνει, η αγορά δρομολογείται και όλοι θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι. Στο βλέμμα όμως της πωλήτριας υπάρχει ένα αδιόρατο άγχος. Τίποτα δεν είχε τελειώσει, και με το που βγαίνει το ακριβοπληρωμένο ρούχο από το κατάστημα με τη συνοδεία του δεινόσαυρου, τρέχει ξοπίσω του η εμφανώς πλέον αγχωμένη πωλήτρια:

- Σε ποια βάφτιση θα πάτε; Ρωτά αποφασιστικά.

- Έχει κάποια σημασία; Αντιρωτά ο δεινόσαυρος, ολίγον σαστισμένος αλλά κυρίως εκνευρισμένος που τελικά δεν πραγματοποίησε την ηρωική έξοδο, όπως νόμισε.

Η απάντηση της πωλήτριας ξαφνιάζει, διασκεδάζει και σίγουρα χρήζει διάσωσης στην ελληνική μπλογκό-σφαιρα!

- Οχι, απλά το μαγαζί συνηθίζει να ρωτάει ώστε να μην πάρει το ίδιο ρούχο άλλη πελάτισσα που θα είναι στην ίδια εκδήλωση!!

Στον τομέα «περιφρούρηση της μοναδικότητας του ρούχου» τον φάγατε τον Cavalli δεσποινίς!

Καπνίζουμε εκεί?

"Συγγνώμη μπορείτε να μας φέρετε ένα τασάκι;" ρώτησε δειλά ο καπνιστής φίλος και μέρος της παρέας επιστρατεύοντας όλη την έμφυτη ευγένιά του,
"Φυσικά" του απάντησε αδιάφορα η σερβιτόρα δείχνοντας ότι η προαναφερθείσα ευγένια ήταν σχεδόν περιττή.
"Αχ!!Να κάνω ένα τσιγάρο καθιστός!!"

Τον είχαμε φοβίσει και εμείς..
"Ο νέος νόμος πλέον εφαρμόζεται αυστηρά. Εδώ στην επαρχία εξάλλου είμαστε πιο τυπικοί κ.λ.π. κ.λ.π."

Και το χαμόγελο του πολυαγαπημένου φίλου καπινιστή επέστρεψε.'Ελαμψε το πρόσωπό του. Το βλέμμα του δήλωνε ανακούφιση και γιατί όχι, ευτυχία. Όλοι το είδαμε, όλοι αισθανθήκαμε όμορφα. Ίσως το μοναδικό τσιγάρο που χάρηκα που καπνίστηκε στον ίδιο χώρο με εμένα.

Η αγωνία που κρύβει η ερώτηση "καπνίζουμε εκεί;;" του φίλου καπνιστή και η ανακούφιση που νιώθει στη θέα του σταχτοδοχείου δίνει αλλη διάσταση στην προσπάθεια εφαρμογής του νέου νόμου.

Μήπως τελικά η μοναδική χρησιμότητα του νέου νόμου κατά του καπνίσματος είναι η χαρά που φέρνει κάθε φορά που δεν εφαρμόζεται?

Βόλτα μ(πεε)ε ποδήλατο

Είναι Κυριακή! Ο καιρός φαίνεται καλός, ήλιος, καθαρή ατμόσρφαιρα, συμφώνησε και το freemeteo...
Ευκαρία για ποδηλατάδα.

Κυριαρχείς στο άγχος σου για τα αυτοκίνητα που θα σε προσπεράσουν, ελέγχεις το διακριτικό κουδούνι του ποδηλάτου για να προειδοποιείς τους πεζούς που θα προσπεράσεις εσύ, πείθεσαι ότι τα υπόλοιπα εξαρτήματα του ποδηλάτου τα έλεγξε ο πωλητής που εμπιστεύτηκες κατά την αγορά και ξεκινάς ...

Προσπερνάς τον πρώτο πεζό, προσπερνάς το δεύτερο, σε προσπερνάνε μερικά αυτοκίνητα. Αποκτάς έναν αέρα σιγουριάς τέλοσπάντων.

Και πάνω που έχεις αρχίσει να εκτιμάς τον ήλιο, το δροσερό αεράκι, το επίπεδο του δρόμου (δεν είμαστε για ανηφοριές), παρατηρείς μια αγνώστης ταυτότητας λευκή φιγούρα σε καμιά τριανταριά μέτρα την οποία και χρειάζεται να αποφύγεις. Μέσα σε αυτή την κατάσταση ευφορίας που βρίσκεσαι όμως άντε να σκεφτείς ότι είσαι στην επαρχία και η λευκή φιγούρα μπορεί να είναι ένα ξεχασμένο πρόβατο που θέλει να περάσει το δρόμο!

Το πρόβατο τη γλίτωσε παρατρίχα. Θα ήταν μεγάλη αμαρτία να γλίτωνε από τα αυτοκίνητα και να την πάθαινε από ξαφνιασμένο πρωτευουσιάνο ποδηλάτη :P

teleiosgamos.gr...!!

Όταν η αναζήτηση "στεγνωτήριο ρούχων" στο google σου επιστρέφει σαν πρώτο hit το forum teleiosgamos.gr .... αντιλαμβάνεσαι ότι στην Αθήνα έχει πολύ καλό καιρό ;-).
Και όταν εν συνεχεία βλέπεις την τιμή του, σιγουρεύεσαι ότι το μπαλκόνι, το καλοριφέρ, το ράφι της βιβλιοθήκης, ο πάγκος της κουζίνας δεν είναι τελικά και τόσο κακή λύση!

Η ώρα δεν είναι επιχείρημα!

Είναι πρωί και θυμήθηκες ότι δεν έχεις ανταλλακτικό μελάνι για τον printer σου. Το μοναδικό κατάστημα που στο προμηθεύει βρίσκεται down town! Το καλό με την επαρχία είναι ότι το κέντρο της πόλης είναι σε απόσταση βόλτας από το κρεβάτι σου, το κακό είναι ότι τα μαγαζιά δεν έχουν ωράριο!!!

-Μα είναι 10:00!
-Η ώρα δεν είναι επιχείρημα.

07:00; Ήλιος; ε;

Όλοι θυμόμαστε φυσικά τον τρόπο που χτίζονται τα σπίτια στην Αθήνα, το οικοδομικό μότο πιστεύω ότι είναι "χτίσε τώρα σα να μην υπάρχει αύριο". Στην επαρχία το αύριο δεν έχει ακόμη έρθει και τα σπίτια χτίζονται αραιά. Ο ήλιος λοιπόν σε βρίσκει το πρωί, δε χρειάζεται να μεσημεριάσει για να καταλάβεις ότι ξημέρωσε. Πολύ πρωί πιθανώς για το 90% του πληθυσμού...αλλά για αυτό υπάρχουν κάτι συρόμενες ανακαλύψεις οι "κουρτίνες" και τα "παντζούρια".