Προσδοκίες

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, σπουδάζουν, καταναλώνουν, διατηρώντας συνειδητά ή ασείνηδα αδικαιολόγητες ή δικαιολογημένες προσδοκίες.

Για τις προσδοκίες που πραγματοποιούνται είχαμε δίκιο, για τις προσδοκίες που παρέμειναν απλά προσδοκίες είχαμε άδικο.

Πώς διαχειριζόμαστε όμως τις προσδοκίες; Πώς βιώνουμε τις επαληθεύσεις και πώς τις διαψεύσεις; Οι προσδοκίες υπάρχουν πάντα; Όλοι τις έχουν ή κάποιοι δεν τις χρειάζονται;

Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη το μυαλό μου και να απαντήσω σε όλα αυτα γρήγορα έπεσα πάνω στη διαμάχη προσδοκίας – στόχου. Η πρώτη διαφορά που εντόπισα σχετικά γρήγορα ήταν ότι συχνά ο στόχος προηγείται της προσδοκίας. Πρώτα θέτουμε ένα στόχο και στην προσπάθεια μας να τον επιτύχουμε και να δρομολογήσουμε τις ενέργειές μας αρχίζουν να μας γεννιούνται προσδοκίες. «Θέλω να πάω διακοπές για να ξεκουραστώ και πού ξέρεις, ίσως στις διακοπές να χάσω και μερικά κιλά, ίσως γνωρίσω το σύντροφο της ζωής μου, ίσως, ίσως, ίσως..». Το πρώτο είναι ο στόχος, το δεύτερο η ανομολόγητη προσδοκία.

Και έρχομαι στη δεύτερη και πιο ουσιαστική διαφορά, για το στόχο προσπαθούμε, σχεδιάζουμε, προγραμματίζουμε, την προσδοκία την έχουμε τάξει στο θεό της τύχης και των συγκυριών. Για τις προσδοκίες μας απλώς περιμένουμε και ελπίζουμε ότι μαγικά θα συμβούν αυτά που προσδοκούμε.

Αν είναι όμως έτσι, γιατί απογοητευόμαστε από τη διάψευση των προσδοκιών μας; Γιατί θυμώνουμε με την μαύρη μας την τύχη που δεν τα έφερε όπως τα θέλαμε; Κάτι περίεργο συμβαίνει! Γιατί είναι λογικό να μην επιτυγχάνουμε το στόχο μας, και παράλογο να μη μας «κάθεται» η προσδοκία;

Πιστεύω ότι όλη αυτή η απογοήτευση που βιώνουμε από τη διάψευση των προσδοκιών, όλος ο θυμός που μας διακατέχει και που στρέφεται συχνά προς όλους και όλα γύρω μας, δεν είναι τίποτα άλλο από τον κακομαθημένο εαυτό μας που κατεβάζει μούτρα στον κόσμο. Αναπολούμε την εποχή που κάποιος άλλος προγραμμάτιζε για εμάς (π.χ. γονείς), εμείς είμασταν μέρος του σχεδίου του και η καλή μας τύχη δεν ήταν τίποτα άλλο από την πραγματοποίηση του δικό του σχεδίου που παρέμεινε σε εμάς κρυφό.

Γιατί τότε απλώς δεν αντιγράφουμε τη λίστα των προσδοκιών μας, στη λίστα των στόχων μας και να επανεκκινήσουμε τις προσπάθειές μας; Και πάλι νομίζω ο κακομαθημένος και εγωισταράκος εαυτός μάς εμποδίζει. Εάν δεν κατεβάσουμε λίγα μούτρα, εάν δεν φωνάξουμε λίγο προς τον κόσμο, πώς θα τον πείσουμε να καταρτίσει για μας ένα σχέδιο, πώς θα τον πείσουμε να μας φέρει λίγη καλή τύχη προς το μέρος μας;

Συμπέρασμα απλό και εύχρηστο δεν νομίζω ότι μπορεί να βγει. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι όταν απογοητεύομαστε να ξέρουμε γιατί, όταν θυμώνουμε να ξέρουμε προς τα πού θα πρέπει να στρέψουμε το θυμό μας, όταν ελπίζουμε να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι ενέργεια και όταν προσπαθούμε να έχουμε σχέδιο.

Πολλές προσδοκίες έχω μάλλον για αυτό το post :P

*The Peeing Dutchman

Πήγα λοιπόν στην Ολλανδία αλλά δεν έμεινα σε ξενοδοχείο...λεφτά υπάρχουν, αλλά όχι και τόσα! Καλοεκμεταλλεύτηκα την ξενιτεμένη ελληνική φιλοξενία και έμεινα σε γνήσιο ολλανδικό σπίτι. Καλοεκμεταλλεύτηκα τον περίσσειο χρόνο μου και πήγα και στην τοπική καφετέρια να πάρω τον καπουτσίνο μου και να «γευτώ» το αλησμόνητο τυπικό ολλανδικό σέρβις. Καλοεκμεταλλεύτηκα τον απρόσμενα καλό καιρό και την έκανα την πλούσια βόλτα μου ώστε να παρατηρήσω από κοντά τους ανθρώπους γύρω μου. Το λοιπόν...

Το τυπικό ολλανδικό σπίτι...

έχει χτιστεί με το moto «στριμώξτε τα, ζουλήχτε τα, να δείτε εάν ψηλώσουν». Κάπου εδώ θα γεννήθηκε και ο Jack της γνωστής φασολιάς και κάποιος απόγονός του προφανώς εφηύρε την ολλανδική εσωτερική σκάλα. Την ανεβαίνεις αργά και σταθερά και ελπίζεις στο τέλος της να βρεις τη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά. Αφού «βιδωθείς» για κάνα πεντάλεπτο φτάνεις στο ορθογώνιο σαλόνι. Μπαλκόνια, παράθυρα, φως...άξιζε το βίδωμα.

Στο μπαλκόνι όμως με προσοχή, γέρνει λίγο προς τα έξω. «Δεν είναι τίποτα» μου λένε, «για να φεύγουν τα νερά». Ελπίζω το σιφόνι να το θεώρησαν ως επιλογή και απλά για μηχανικούς λόγους να το απέρριψαν, γιατί διαφορετικά τους περιμένει μεγάλη έκπληξη!



Τα σπίτια είναι παλιά, αλλά εάν ο ιδιοκτήτης είναι μερακλής τους κάνει μια ξεγυρισμένη ανακαίνιση και το νοικιάζει έπειτα άνετα στους Flinstones! Βέβαια ο Flinstones χρησιμοποίησαν την πέτρα, οι Ολλανδοί για τα σπίτια τους πρωτοτύπησαν. Χώρισαν τα διαμερίσματα με αδιαφανές σελοφάν. Χρησιμεύει βέβαια! Μπορεί να μην έχεις λεφτά για nova (πανάκριβο το ενοίκιο) και ο δίπλα ένοικος να κάνει καλό και θορυβώδες σεξ!

Υπάρχει και ένα θεματάκι με την έννοια της κουρτίνας. Δε λέω να καταντήσουν σαν τον ξεμυαλισμένο νότο που η επιλογή κουρτίνας ανάγεται σε μέγα διακοσμητικό ζήτημα, αλλά ας αναγνωρίσουν και αυτοί μια κάποια πρακτικότητα στην χρήση κουρτίνας. Γιατί δηλαδή να πρέπει να βλέπω την κυρία με τη λουλουδάτη ρόμπα να παρακολουθεί τηλεόραση απλώς επειδή περπατώ και δεν κοιτάω κάτω;

Το τυπικό ολλανδικό σέρβις...

Τι να λέμε τώρα; Καλύτερα να παραθέσω κάποιες ατάκες, φανταστικές μεν, αλλά που σίγουρα θα μπορούσαν να αποτελούν γεννήματα του μυαλού μιας τυπικής ολλανδέζας σερβιτόρας που απευθύνεται στους πελάτες της.

- Όχι, όχι, δεν περιμένατε αρκετά. Σας βλέπω. Κύριε, στέκεστε όρθιος μόνο 10 λεπτά!
(Ο κύριος περιμένει υπομονετικά για κάποιον σερβιτόρο να έρθει να τον οδηγήσει σε τραπέζι. Παρεπιπτόντως, εγώ δεν περίμενα, και απλώς κάθισα στο πρώτο άδειο που βρήκα)

- Τι; Δεν τελειώσατε ακόμη τον καφέ σας; Μα πριν δέκα λεπτά σας τον έφερα.
Ρωτήστε και τον κύριο που κάθεται όρθιος εκεί και περιμένει.
(και γυρίζουν οι σερβιτόροι αναίτια πάνω από το κεφάλι σου με το που θα σου σερβίρουν το ρημαδοκαφέ για να δουν εάν τον τελειώσεις σε χρόνο ρεκόρ. Ίσως και να σου δίνουν μπόνους ταχύτητας· δεν ξέρω, και μάλλον κανένας έλληνας δε θα το μάθει ποτέ. Εν τω μεταξύ περιμένει ο άλλος όρθιος! Αυτοί σταθεροί, γύρω από το κεφάλι σου, ούτε ηλεκτρόνια να ήταν!)

- Τελειώσατε επιτέλους; Τι άλλο θα πάρετε; Λικέρ; Κοτοκροκέτες;
(τώρα απλά τους κοιτάς με απορία για μερικά δευτερόλεπτα και στο τέλος τους χαρίζεις ένα προφανές «όχι» με ένα χαμόγελο βλακείας αντίστοιχης της δικής τους)

- Εάν δε θέλετε τότε τίποτα, τι μου στρογγυλοκαθίσατε; Εδώ ως γνωστόν, όλοι κάθονται όρθιοι. Ρωτήστε και τον κύριο!
(...με τα μάτια μιλάμε και τι λέμε δεν ξέρει κανείς, η σιωπή είναι χρυσός θα το δεις, με τα μάτια μιλάμε εμείς...)

Ο τυπικός ολλανδέζος ποδηλάτης...

Ευτυχώς που στο δημοτικό ήμουν πολύ της θρησκείας (την υπεραγαπούσα τη γιαγιά βλέπετε) και το πάτερ ημών το ξέρω από ένστικτο. Θα το 'πα καμιά εκατοστή φορές μέχρι να συνηθίσω τους άπειρους ποδηλάτες που εκτοξεύονται απροειδοποίητα γύρω σου. Τρόμος με κατακυρίευσε όταν συνειδητοποίησα ότι η πλειονότητα των ποδηλάτων είναι σαραβαλιασμένα και παμπάλαια χρέπια χωρίς φρένα χειρός!! «Χαλάνε πιο εύκολα και κοστίζουν πιο ακριβά από τα αντίστοιχα με ποδόφρενο, ενώ κανείς δε δίνει λεφτά για καινούριο ποδήλατο. Αφού θα στο κλέψουν κάποια στιγμή καλύτερα να μην κλαις πολλά!» με ενημέρωσε η φιλόξενη ξενιτεμένη.



Για φανταστείτε όμως να κάνετε ποδήλατο και να θέλετε να κόψετε ταχύτητα σε μια στροφή με κόντρα στα πετάλ. Μπορείτε; Οι ολλανδοί σίγουρα όχι. Επίσης, οι ποδηλάτες εκεί έχουν πάντα προτεραιότητα και εσύ εύχεσαι να έχεις πολλή τύχη... Πάντως εάν ήμουν γάτα, το ταξίδι αυτό θα μου είχε κοστίσει τρεις ζωές.

Η τυπική ολλανδέζα μάνα...

Θα μου πείτε προς τι η παρατήρηση; Μάλλον επειδή ο ρόλος της τυπικής ελληνίδας μάνας είναι τόσο έντονος και τόσο κοινά αποτυπωμένος στις παραστάσεις των περισσότερων από μας που δύσκολα ξεφεύγεις από ακούσιες συσχετίσεις, συγκρίσεις και συμπεράσματα για το ρόλο αυτό, όπου και να 'σαι, ό,τι και να κάνεις.

Αρχικά λοιπόν η τυπική ολλανδέζα μάνα δεν πανικοβάλλεται και δεν περιστρέφει το λαιμό της 360 μοίρες στο άκουσμα «μαμααά». Περισσότερο ένοχη δείχνει που το μονάκριβό της έγινε η αιτία να στρίψω εγώ το λαιμό μου και λιγότερο ταραγμένη για την αιτία του καλέσματος. (Δε θα το κρύψω, αυτό πολύ μου άρεσε! Επιτέλους μια μάνα που αποδέχεται το γεγονός ότι ίσως το σπλάχνο της, για τους γύρω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια χαριτωμένη (?) εστία θορύβου)

Το πιτσιρίκι της το έχει (ως άλλο κανγκαρού) σφηνωμένο στο τιμόνι του πιο πάνω περιγραφέντος ποδηλάτου. Κάποιες πιο ψυχοπονιάρες τα σούρνανε υπό μορφή μπαγκαζιέρας στο πίσω μέρος του ποδηλάτου έχοντας σίγουρα χρυσοπληρώσει το επιπλέον εξάρτημα. Πάω στοίχημα ότι θα τους το χτυπήσουν αυτό στο μέλλον: «Γαϊδούρι, μέχρι και τρέιλερ για να σε μεταφέρω σου είχα όταν ήσουν μωρό».

Όταν βρέχει, με το ένα χέρι κρατάει την ομπρέλα της και με το άλλο το μικρό Ποσειδώνα που τουλάχιστον γλίτωσε το μπανάκι στο σπίτι. Ας της πει κάποιος ότι η αναπνοή αμνιακού υγρού ως λειτουργία παύει μετά τους εννιά πρώτους μήνες.

Σταμάτησε η βροχή, στέγνωσε ο μικρός Ποσειδώνας, πείνασε όμως από το «κολύμπι» και ζήτησε κάτι για σνακ. Το προσφιλές σνακ των ολλανδών είναι ένα χάρτινο χωνί γεμάτο πατάτες τηγανιτές περιχυμένες με μαγιονέζα. Το είδα βέβαια και σε παραλλαγές με κρεμμύδι και διαφορετικές, απροσδιορίστου σύστασης, σάλτσες. Δεν το λες και παιδική τροφή!!



Το καλύτερο όμως το φυλούσα για το τέλος. Η απομυθοποίηση της ιδιωτικότητας ολοκληρώνεται στη θέα της ολλανδικής δημόσιας τουαλέττας. Τα σχόλια περισσεύουν, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

*Ο μύθος θέλει τον Ιπτάμενο Ολλανδό να ταξιδεύει αέναα, καταραμένος, να μην μπορεί να πιάσει λιμάνι. Η πραγματικότητα θέλει τον σύγχρονο ολλανδό να δημοσιοποιεί την "ανάγκη" του. Ο τίτλος λοιπόν παραφράστηκε εύστοχα από τον συνταξιδιώτη...