Λεφτά υπάρχουν!

Λεφτά υπάρχουν! Βρε λες;

Τουλάχιστον σήμερα το κέντρο της Αθήνας αυτό φώναζε. Οι δρόμοι απροσπέλαστοι, τα μαγαζιά σαν παραφουσκωμένα μάγουλα, οι καφετέριες τίγκα στους απροβλημάτιστους...

Περίμενα και εγώ να βρω το κέντρο άδειο, να βολτάρω με την ησυχία μου χωρίς τις αναγκαστικές σωματοσυγκρούσεις, να χαζέψω ανενόχλητη τις βιτρίνες ... «Συγγνώμη δεσποινίς, κάνετε πιο κει; θέλω να δω αυτή τη γόβα» και έκανα πιο κει, μιας και εγώ σκοπό να αγοράσω δεν είχα, μην παρεμποδίζω και την ηδονική ενατένιση της γόβας!

Μες στην τσαντίλα, που για περίπατο πήγα και περίπατο δεν μπορούσα να κάνω, κατηφόρισα προς το Μοναστηράκι, μπήκα στο πλέον τουριστικό «Athens flea market», ευτυχώς εδώ βιτρίνες δεν υπάρχουν, άρα ούτε ευγενικές κυρίες να ενοχλώ. Χαζεύοντας περισκοπικά παρατήρησα τους κάθετους δρόμους. Κάπως κρυμμένοι, κάπως «νύχτα εγώ από δω δεν περνάω εκτός και αν παίζω σε βαμπιροταινία ποιότητας». Και τσουπ, μπήκα στην αγορά με τα παλαιοπωλεία και με τα μεταχειρισμένα αντικείμενα. Νομίσματα με τρούπες, (δίνεις 3 ευρώ παίρνεις μια πεντάρα), σκαμμένοι καθρέφτες με κάτι κορνίζες μαμούθ, δίσκοι κάμποσων στροφών, άπειρα κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες προσώπων (μα ποιος αγοράζει φωτογραφίες συγγενών που δεν είναι δικοί του?), ξύλινα σταχτοδοχεία δαπέδου και άπειρα βιβλία που τα στριμώγνουνε σε ό,τι κενό αφήνουν τα έπιπλα..η οργάνωση του χώρου ήταν ενδιαφέρουσα! Έκλεψα και κάτι ιδέες..

Και αφού χόρτασε το μάτι μου ξύλο, σκόνη και περίεργα βλέμματα έστριψα, βγήκα πάλι στην Ερμού και ανηφόρισα.

Ε δεν είναι δυνατόν! Η ίδια κυρία! Σε μια διαφορετική βιτρίνα, προφανώς κοιτάζοντας μια διαφορετική γόβα...αλλά ακόμη χωρίς τσάντες!!

Περιπατήτρια και σείς λοιπόν.., βρε μπας και είναι κι άλλοι; Χμ... εάν χωρίς να στρίψω το κεφάλι μου μετρήσω λιγότερες από 10 τσάντες, τότε θα ψωνίζω κάτι!

Μιας και πεινούσα λίγο, αγόρασα ένα κουλούρι να κινηθεί η αγορά...

Game of thrones...celebrating Christmas

Σε καθαρά εορταστικό κλίμα αποφάσισα να ξαναρχίσω το πρώτο season από "Game of Thrones"!! Δεκαπέντε ώρες συνεχούς παρακολούθησης έφτασαν για να ξαναδώ τα τρία πρώτα και να ολοκληρώσω τα υπόλοιπα επτά επεισόδια μέχρι το τέλος του season.
Φυσικά το βράδυ έβλεπα περίεργα όνειρα με συναδέλφους από τη δουλειά να τρώνε καρδιές αλόγων και μυστικές συναντήσεις για εκθρονισμούς και προδοσίες. Ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι :P

Πέρα από τους προφανείς κοινωνικούς συμβολισμούς: εξουσία, δολοπλοκίες, πτώση των αξιών, προδοσίες, money rules κ.λ.π. Το concept του τείχους κρύβει νομίζω τη πιο ενδιαφέρουσα κοινωνική αλήθεια.
Ένα γεγονός, μια υπαρκτή απειλή (no spoilers here), οδηγεί κάποιους φωτισμένους να χτίσουν ένα κολοσσιαίων διαστάσεων τείχος από πάγο για να προστατευτούν. Στις μελλοντικές γενεές επαφίεται η προστασία του τείχους.
Η απειλή όμως ξεχνιέται, η αιτία ύπαρξης του τείχους γίνεται παραμύθι και η προστασία του τείχους γίνεται ένας νόμιμος τρόπος να απομακρυνθούν από την κοινωνία οι ανεπιθύμητοι. Η προστασία του τείχους σε μερικούς φαντάζει ως το ύψιστo καθήκον και σε άλλους ως η απόλυτη τιμωρία.
Πλέον οι αληθινοί λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε το τείχος δεν έχουν σημασία, τη θέση τους έχουν πάρει κοινωνικοί λόγοι, η προστασία του από μια «ομάδα επιλέκτων» εξυπηρετεί τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και την τήρηση των ισορροπιών.

Άρα, έχουμε κάτι που κατασκευάστηκε για αληθινούς λόγους, έγινε εργαλείο εκμετάλλευσης στα χέρια των επόμενων γενιών και πλέον χρησιμοποιείται εξισορροπιστικά για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης από αυτούς που χρίστηκαν προστάτες της. Χμ, τι πρόσφατο μου θυμίζει αλήθεια;

Αστειότητες

- Έχεις αυτοκίνητο;

* Έχω αυτοκίνητο.

- Έχει πινακίδες;

* Έχει πινακίδες.

- Ξεκινούν από Τ?

* Ξεκινούν από Ι.

- Πάρε μια κλήση.

* Δεν καταλαβαίνω.

- Να μάθεις να κοιτάς.

* Δεν είχες δικαίωμα.

- Είχα γνωστό.

* Ελπίζω όχι απογόνους.

«Και στη φουφού του καστανά...»

Η ώρα είναι απογευματινή και το σημείο συνάντησης πολύ μακριά από το σημείο που πάρκαρα. Δυστυχώς πρέπει να περπατήσω τουλάχιστον δέκα λεπτά μέσα στο κρύο...ενημερώνω τη φίλη που περιμένει (καλά να πάθει..η κωλόφαρδη!) τυλίγομαι στο προπέρσινο κασκόλ και ξεκινώ! Αστεία αστεία το κάνει το κρύο του, η μύτη παγώνει από τον κρύο αέρα που ρουφάει, τα αυτιά προσπαθούν να κατέβουν όσο πιο χαμηλά μπορούν για να θαφτούν μέσα στο κασκόλ, τα χέρια δυστυχώς την πάτησαν γιατί τα γάντια αυτή την εποχή θεωρούνται υπερβολή και στριμώχνονται σε δύο διακοσμητικά τσεπάκια και τα πόδια προσπαθούν ... να κάνουν τη δουλειά τους (βιαζόμαστε λέμε).

Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια παλιομοδίτικη ομορφιά στην ατμόσφαιρα. Το ζαχαροπλαστείο απέναντι από την πλατεία με τις πράσινες βελούδινες πολυθρόνες, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που κατευθύνεται προς αυτό, η ξεχασμένη ταμπέλα του θερινού σινεμά Αλέα που κρέμεται άδικα εδώ και δεκαετίες, ο καστανάς στο τέλος της πλατείας... Ο καστανάς! (Ζεστά κάστανα από τη φουφού, καυτά εάν είμαι τυχερή...και λίγη γεύση στην εικόνα, γιατί όχι!)

Πλησίασα γεμάτη προσδοκίες, σίγουρη ότι ο καστανάς ανήκει σε αυτό το νοσταλγικό παρελθόν που κάπως βιαστικά είχα αφεθεί τα προηγούμενα λεπτά. Σταματώ μπροστά στη φουφού και δίπλα στο παιδάκι που μόλις είχε πάρει ένα σακούλι κάστανα και ακούω τον καστανά να λέει: «Μόλις πας σπίτι βάλτα στο φούρνο μικροκυμάτων» .

Όχι αγαπητή αργοπορημένη, ζούμε στο 2011 εν μέσω οικονομικής κρίσης και οι καστανάδες επίσης. Για το κρύο φοράμε Louis Vuitton γάντια, πίνουμε τσάι με γεύση φράουλα και η Ένωση Καστανάδων συνιστά τρίλεπτο ζέσταμα στο φούρνο μικροκυμάτων στη μεσαία σκάλα.

Αγόρασα τελικά δώδεκα ξαναζεσταμένα κάστανα που τη δεύτερη φορά βιάστηκαν να βγουν από τη φουφού και στο εσωτερικό τους παρέμειναν κρύα.

Και αν συγκλίνει;

Πόσες φορές μπορείς να ξεκινήσεις να δουλεύεις στο ίδιο paper? Ξεκίνησε για πρώτη φορά το Γενάρη (μας φάγανε οι ιδέες), ξαναξεκίνησε το Μάρτη, έκανε δυναμικό καμ μπακ λίγο πριν από το καλοκαίρι όπου ήμουν πια σίγουρη ότι θα με βρουν οι παραλίες με νέα δημοσίευση σε draft version. Μάλλον όμως με πρόλαβε επιστημονικό τσουνάμι και εξανεμίστηκαν οι ελπίδες!

Μαύρες ώρες μέχρι να ξαναβάλω τη σκέψη μου στον ίσιο δρόμο, πράγμα και εγένετο μια βδομάδα πριν κλείσουν τα πανεπιστήμια. Ως άλλος Fermat έγραψα τη λύση μου με κόκκινο στο περιθώριο της προηγούμενης καταβαραθρωμένης...και αποφάσισα ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από αυτή της πίστης στην απόλυτη επιτυχία για ... να τα παρατήσεις!

Επέστρεψα όμως πριν λίγο καιρό αποφασισμένη! Το πράγμα φαινόταν απλό, το matlab διαφώνησε..και αν δε συμφωνήσει το matlab (κάτι σαν την τρόικα του μικρόκοσμού μου, τεχνοκρατικό και αδίστακτο) δεν πείθετε κανείς για τη λύση.

Έπρεπε να ξεθάψω paper του 1960 για να διορθώσω τα λάθη των φοιτητικών μου συμπερασμάτων, να ρημάξω τη βιβλιοθήκη οικείων και μη, να σκοτώσω ένα baby – πεύκο σε χαρτί, να κρατήσω με προσευχές το pc μου ανοιχτό για τρεις μέρες (ρεύμα είναι αυτό) και να φτιάξω συνολικά καμιά εκατοστή διαγράμματα (ξέχασα πώς μοιάζουν οι ευθείες!) για να μπορώ να πω «Δε συγκλίνουν οι @#$@:%#!»

Η απογοήτευση χτυπούσε κόκκινο και εγώ το κεφάλι μου σε ό,τι σκληρό και επίπεδο έβρισκα.

Και πέφτεις πάνω στο κλασσικό «τιμ» κινεζο-ιαπώνων συγγραφέων που όλοι μοιράζονται πάνω κάτω το ίδιο μη προφερτό επώνυμο, αλλά που για κάποιο περίεργο, σκοτεινό και άκρως ενοχλητικό για την επιστημονική σου αλαζονεία λόγο σου δίνουν αδιαπραγμάτευτες απαντήσεις... Δε χρειάζεται να συγκλίνουν ρε φίλε οι καμπύλες, μην το παιδεύεις!

Τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη δέσμευση από ένα μισοτελειωμένο project! Όση ευχαρίστηση λαμβάνεις μόλις πιστέψεις ότι βρήκες τη λύση ενός προβλήματος, άλλη τόση και πιθανώς μεγαλύτερη σε περιμένει μόλις πείσεις και άλλους ;-)

Να θυμηθώ να τελειώνω τα projects μου..

Ναφθαλίνη attack!

Τι είναι χειρότερο; Να σου φάει ο σκώρος το παμπάλαιο πουλόβερ που κατοικεί ατάραχο εδώ και 2 χρόνια στην ντουλάπα σου απολαμβάνοντας τα καλά του κατοχικού συνδρόμου σου ή να χαραμίσεις 2 μέρες από την καθημερινότητά σου αερίζοντας...
Ασυζητητί το πρώτο!

"Πάρε καμιά ταμπλέτα ναφθαλίνης ρε παιδάκι μου να τη βάλεις στα χειμωνιάτικα, θα τα φάει ο σκώρος" (mom's words)...

Φυσικά δε ζήτησα διευκρινήσεις, οι λεπτομέρειες με κουράζουν αφόρητα, εξάλλου πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βάλεις λίγη ναφθαλίνη στα χειμωνιάτικα...η αλήθεια, καθόλου δύσκολο! Προσοχή όμως στο "λίγη" και στο "χειμωνιάτικα".
Και μέσα σε μια διάθεση ενίσχυσης των δυνατοτήτων μου ως "καλή νοικοκυρά" αποφάσισα να βάλω περίσσεια ναφθαλίνης παντού: ράφια, συρτάρια, ντουλάπια, ανάμεσα στα ρούχα, μέσα σε τσέπες, μόνο στο συρτάρι με τα εσώρουχα δεν έβαλα...

Μου πήρε τρεις μέρες να περάσω από το "οι ντουλάπες μου μοσκοβολάνε", στο "οι ντουλάπες μου βρωμάνε" και ακόμη μία για να πανικοβληθώ με την ιδέα ότι η ναφθαλίνη (hellow!) είναι χημική ουσία με πιθανώς επικίνδυνες συνέπειες για την υγεία (ναι! το έψαξα στο internet).

Αφού πέρασα ένα βράδυ στον καναπέ για να αποφύγω τον ύπνο στο ίδιο δωμάτιο παρέα με τη λευκή βλακεία μου και αφού μετά πέρασα δύο μέρες αερίζοντας στο μπαλκόνι μέχρι και τις κάλτσες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:
"Όταν τόσο το πρόβλημα όσο και τη λύση στη δίνει άλλος, τότε η μέθοδος δε χρειάζεται τη δική σου λογική αλλά τη δική του! "

Haute couture..

Για πολλούς η ώρα του «δοκιμάζειν» σε καταστήματα ρούχων είναι μια ώρα δύσκολη. Είναι όμως και μια ώρα κρίσιμη όταν δοκιμάζεις για εκδήλωση στα προσεχώς, που δίχως άλλο, θα παραστείς. Η γνωστή ομιλιτικότατη πωλήτρια φαίνεται να έχει διάθεση να εξασκήσει το ταλέντο της (δυστυχώς όχι αυτό για το οποίο πληρώνεται) οπότε η προσπάθεια να το παίξεις στρείδι κωλώνει μπροστά στα ηχηρά σήματα φιλίας της πωλήτριας.

- Γιατί το θέλετε;
- Τίποτα το σημαντικό, έχω μια βάφτιση σε λίγες μέρες, μεσημέρι...τίποτα επίσημο.

Η κουβέντα αυτή όμως ανοίγει περίεργους δρόμους στο μυαλό της πωλήτριας, δρόμους που δυστυχώς ο βασανισμένος δεινόσαυρος που προσπαθεί να χωρέσει στο φορεματάκι «πλύνε – βάλε» δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πάρει.

Η «δοκιμασία» τελειώνει, η αγορά δρομολογείται και όλοι θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι. Στο βλέμμα όμως της πωλήτριας υπάρχει ένα αδιόρατο άγχος. Τίποτα δεν είχε τελειώσει, και με το που βγαίνει το ακριβοπληρωμένο ρούχο από το κατάστημα με τη συνοδεία του δεινόσαυρου, τρέχει ξοπίσω του η εμφανώς πλέον αγχωμένη πωλήτρια:

- Σε ποια βάφτιση θα πάτε; Ρωτά αποφασιστικά.

- Έχει κάποια σημασία; Αντιρωτά ο δεινόσαυρος, ολίγον σαστισμένος αλλά κυρίως εκνευρισμένος που τελικά δεν πραγματοποίησε την ηρωική έξοδο, όπως νόμισε.

Η απάντηση της πωλήτριας ξαφνιάζει, διασκεδάζει και σίγουρα χρήζει διάσωσης στην ελληνική μπλογκό-σφαιρα!

- Οχι, απλά το μαγαζί συνηθίζει να ρωτάει ώστε να μην πάρει το ίδιο ρούχο άλλη πελάτισσα που θα είναι στην ίδια εκδήλωση!!

Στον τομέα «περιφρούρηση της μοναδικότητας του ρούχου» τον φάγατε τον Cavalli δεσποινίς!

Φωτογραφία για τη γιαγιά

Το σπίτι της γιαγιάς είναι από άλλο αιώνα. Οι τοίχοι ένας τεράστιος καμβάς από φωτογραφίες.

Πολλά παιδιά η γιαγιά, καμάρι το είχε, τα μεγάλωσε όλα. Δες τι ευτυχισμένα που στέκουν στους τοίχους. Το βλέμμα τους λέει τα ‘κατάφερα μάνα’, επιβίωσα, δες με!

Πολλά εγγόνια η γιαγιά. Χαμογελάνε και αυτά. Κοίτα με γιαγιά, σε αγαπάω.

Μία φωτογραφία του παππού. Μάλλον δεν του άρεσαν οι φωτογραφίες. Αυτός δε χαμογελάει. Ίσως δεν είχε κάποιον να νοιαστεί για το εάν χαμογελάει. Ίσως απλά δεν καταλάβαινε τι σημασία έχει να χαμογελάς μπροστά από μια φωτογραφική μηχανή.

Φωτογραφία! και η γιαγιά πετούσε από πραγματική χαρά. Φωτογραφία! και καινούρια τρύπα στον τοίχο. Φωτογραφία! και η γιαγιά ένιωθε λιγότερο μόνη.

Ποιά είναι η τελευταία φορά άραγε που έκανα κάτι μόνο και μόνο επειδή θα έκανε κάποιον άλλο ευτυχισμένο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έστειλα μια φωτογραφία τοίχου στη γιαγιά;

...να θυμηθώ να χαμογελάω στις φωτογραφίες της γιαγιάς.