Σε μια δημόσια υπηρεσία

Σε μια δημόσια υπηρεσία, γενικά, κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, πρωτόκολλα εισερχόμενα, εξερχόμενα, τηλέφωνα χτυπάνε, πόρτες ανοιγοκλείνουνε, δάκτυλα σφυροκοπάνε ταλαιπωρημένα πληκτρολόγια, πολίτες μπαινοβγαίνουν για δουλειά η κατά λάθος και όλοι περιμένουν το χρόνο να περάσει για να πάνε .. κάπου αλλού.

Η Ελπίδα είναι γραμματέας σε μια τέτοια δημόσια υπηρεσία, προικισμένη με υπομονή, επιμονή, φιλότιμο και μια κοιλιά ίσαμε 1.5 μέτρο περίμετρο καθότι έγκυος λίγο πριν τα ευχάριστα.

Όλοι βλέπουν την κατάσταση της Ελπίδας, πώς να κρύψεις ένα μικρό βουνό κάτω από την μπλούζα; Ευτυχώς που καμία έγκυος δε θυμάται τι σκεφτόταν στη θέα της κοιλιάς άλλων εγκύων πριν αρχίσει να βλέπει τη δική της στον καθρέφτη. Μάλλον οι άλλοι βλέπουν την κοιλιά, ενώ η έγκυος το περιεχόμενο, οπότε γλιτώνει την ταραχή.  

Η Λενιώ είναι κι αυτή του γραμματειακού συναφιού. Αεράτη αλλά ευκίνητη, φοράει και το σνίκερ μιας και δεν τα πολυπάει αυτά τα «ευπαρουσίαστη στην εργασία», αφήνει και κάπου κάπου το μαλλί να λαδώσει, φοράει και την μπλούζα γυμναστηρίου ώστε κανείς να μη μείνει με την αμφιβολία. Οι κινήσεις της είναι αργές και δυστυχώς το ρυθμό ακολουθεί κάποιες φορές και η σκέψη της.

Υπάρχουν κι άλλοι στο χώρο, αλλά δεν αφορούν την ιστορία μας, οπότε ευκόλως παραλείπονται.

Η καθημερινότητα λοιπόν στην υπηρεσία είναι πάνω κάτω αυτό που φαντάζεσαι. Βαρετή για τους περισσότερους, αναγκαία για κάποιους, με συχνές εντάσεις και παρεξηγήσεις, αλλά που κάποιες φορές ξαφνιάζει.

--

Ώρα 09:00. Μυρωδάτοι αχνιστοί καφέδες καταφθάνουν από το κυλικείο, ντεκαφεϊνέ για την Ελπίδα (μην κάνει και το έμβρυο τούρμπο), σούπερ γλυκός για τη Λενιώ να της φύγει και η πικράδα του πρωινού ξυπνήματος, σκέτος για τον προϊστάμενο του διπλανού γραφείου. Όλοι ξεσκαρτάρουν τα emails του για να ξεκινήσει η μέρα.

Μπορεί να ήταν ο καφές, μπορεί να ήταν ο ήχος από το πρωινό πότισμα των δένδρων του κήπου αλλά κάποια στιγμή η Λενιώ πετάγεται και με το δεξί χέρι σφιγμένο στο ύψος του γοφού ορμάει στην τουαλέτα πίσω από το γραφείο της Ελπίδας (η οποία αγχώθηκε προς στιγμήν, μήπως πάρει καμιά στροφή το αγέννητο και θα πρέπει να παραβγεί με τη Λενιώ για την τουαλέτα). Ευτυχώς όλα καλά! Συνέχισε την ανάγνωση των emails της: κάτι από τον Προϊστάμενο (σβήσιμο χωρίς να το ανοίξει), κάποιο ενημερωτικό από το Υπουργείο (θα το δει αργότερα), κάτι χιουμοριστικά μεταξύ συναδέλφων (άνοιξε 2-3 χωρίς να γελάσει βέβαια), ενημέρωση για μισθολογικά θέματα υπαλλήλων (ωπ εδώ είμαστε). Ξεκινάει την προσεκτική ανάγνωση του ενημερωτικού email..μειώσεις επιδομάτων, μπλα μπλα μπλα, νέο επίδομα, μπλα μπλα μπλα – χτυπάει το τηλέφωνο (δεν είναι το δικό της) – μπλα μπλα μπλα, οι κρατήσεις θα αυξηθούν λόγω της εισφοράς αλληλεγγύης – καζανάκι – βάσει του νόμου Ν.4000 μπλα μπλα μπλα – ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μια πολίτης (την αγνοεί, θα την εξυπηρετήσει ο προϊστάμενος που ακολουθεί) – τέλος στις κρατήσεις χαρτοσήμου, μπλα μπλα μπλα..

— Ρε Ελπίδα για δες αυτό, εσύ που το έχεις και πρόσφατο. Είμαι έγκυος ή όχι; λέει η αλαφιασμένη Λενιώ στην ξαφνιασμένη Ελπίδα και ταυτόχρονα της χώνει το χρησιμοποιημένο predictor στη μούρη.

Η έκπληκτη Ελπίδα της λέει να διαβάσει τις οδηγίες. Ο προϊστάμενος που ότι είχε μπει γυρίζει την πλάτη και ξαναβγαίνει από το γραφείο χωρίς να πει αυτό για το οποίο μπήκε. Η πολίτης (που περίμενε να εξυπηρετηθεί) της λέει «Συγχαρητήρια» και την προτρέπει να πάει να δει τη χοριακή της για να είναι σίγουρη.

Ώρα 09:30. Η Ελπίδα ανοίγει το email από το Υπουργείο που είχε αφήσει για αργότερα. Η πολίτης μετακομίζει στο γραφείο του Προϊστάμενου για να εξυπηρετηθεί και η Λενιώ πάει για εξετάσεις αίματος.

..

Κοριτσάκι, να σας ζήσει!

...Αφιερωμένο σε μια αγαπημένη φίλη που προσπαθεί να αγκαλιάσει τον καινούριο της ρόλο!

Κυριακή ημέρα

Είναι κάτι περίοδοι που η ζωή δεν μπαίνει σε πρόγραμμα, η καθημερινότητα γίνεται απρόβλεπτη, γρήγορη, άπιαστη.

Το επίπεδο δραστηριότητας ξαφνικά αυξάνεται, συμπυκνώνεις δουλειές και σκέψεις βδομάδων σε μια μέρα, σε μια ώρα, σε μια στιγμή.

Προγραμματίζεις χωρίς να έχει σημασία το πότε, ζωγραφίζεις με το μυαλό συννεφάκια με στόχους, προορισμούς, μελλούμενα.

Συναντάς ανθρώπους γύρω σου και σου μοιάζουν τόσο διαφορετικοί και ας τους έχεις δει μόλις προχθές.

Προσπαθείς να βάλεις προτεραιότητες για να μη χαθείς, μα ξέχασες να ρωτήσεις το αφεντικό. «Αφεντικό πρέπει να καθαρίσω το σπίτι μου σήμερα;»

Σήμερα είναι Κυριακή, την Κυριακή υποτίθεται πρέπει να σηκωθείς χαράματα για να σε πιάσουν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου καθώς θα προσεύχεσαι. Αλλά σήμερα έχει συννεφιά, δε θα πιάσει.

Τι έκανες σήμερα;

Και τελειώνει η μέρα και γυρνάς στο σπίτι. Έχεις δουλέψει μεν, αλλά χωρίς να έχεις παράξει δε.

Τεμπέλης δεν είσαι, πήγες το πρωί στο γραφείο, πήρες καφέ, και κάθισες να δουλέψεις.

Μα ζεις σε μια εποχή που “τρέχει”, τι αξία έχεις εάν δουλεύεις και μένεις ανενημέρωτος; Ανοίγεις το firefox, ξεκινάς με τα τοπικά νέα, συνεχίζεις στις ψηφιακές εκδόσεις εφημερίδων, πας αριστερά (enet), πας δεξιά (kathimerini), πας στα εύκολα (lifo).

Ποστάρεις στο κατάλληλο κοινωνικό δίκτυο γιατί αναγνωρίζεις την αξία του μοιράζεσαι.

Συμβαίνουν τελικά τόσα πολλά έξω από το γραφείο σου, η ιστορία τρέχει, και εσύ είσαι τόσο μικρός και ασήμαντος.

Μαζεύεις τη σκέψη σου και ξαναγυρνάς στο λόγο για τον οποίο ήρθες στο γραφείο. Κλείνεις τον firefox.

Ανοίγεις την τσάντα και βγάζεις τις διαφανείς ζελατίνες όπου φυλάς τις σημειώσεις σου για κάθε μισοτελειωμένο project σου. Ψάχνεις για την πιο διεκπεραιωτική, τη λιγότερο απαιτητική σε προσήλωση και σκέψη.

Κάτι βρήκες. Ανάσα ανακούφισης. Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες. Κάποιος περπατάει στο διάδρομο. Θέλεις να μπει; Δεν ξέρεις. Χαιρετάς όλο ευγένια τον επισκέπτη. Ήθελες να μπει τελικά.

Συζήτηση, αγωνίες, προβλήματα, σκέψεις, φόβοι, ανασφάλειες. Μα γιατί; Κουράστηκες. Χαμογελάς, κατανοείς, θυμάσαι τους φόβους σου αλλά συνεχίζεις να χαμογελάς. Ο επισκέπτης φεύγει. Μπορεί να βοήθησες στους φόβους του, μπορεί και όχι.

Βαθιές ανάσες. Αποστασιοποίηση. Ξαναγυρνάς στις διαφάνειές σου. Δε βρίσκεις τίποτα που να πληρεί τις προηγούμενες προϋποθέσεις. Μπορεί να έγραψε κανείς τίποτα ενδιαφέρον στο κοινωνικό δίκτυο. Ξανανοίγεις το firefox. Μήπως να έβλεπες τα email σου πρώτα.

Ευτυχώς έχεις unread emails. Κάποιος χρειάζεται κάτι. Καταπιάνεσαι με αυτό.

Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες.

Μα κάτι άλλο ήθελες να κάνεις. Ά ναι! Να ελέγξεις το κοινωνικό δίκτο. Καινούριο tab στο firefox. Μα με πόσα πράγματα ασχολούνται οι άνθρωποι; 24 νέες posts. Ξεκινάς. Υπερένταση. Να κάνω like? Να σχολιάσω? Τίποτα από αυτά δε σου αρέσει, αυτό δεν είναι διάλογος, δεν συζητάς, χειροκροτάς.

Ωπ, άναψε κάτι κάτω δεξιά. Skype! Κάποιος κάτι θέλει. Και αν δε θέλει; Δεν έχεις χειρότερο.

Μήπως να πας σπίτι; Όχι, έχεις δουλειά, υπάρχουν και άλλες διαφανείς ζελατίνες. Πιάνεις μία στην τύχη.

Επιστρατεύεις το υπαρξιακό σου οπλοστάσιο, εκλογικεύεις τη στιγμή και με μέγιστη ειλικρίνεια ανοίγεις τη ζελατίνα.

Τόσο εύκολο ήταν τελικά. Ξαφνικά έχεις διάθεση, διαολεμένη όρεξη να καταπιαστείς, να λύσεις, να αποδείξεις.

Το skype φωτίζει την κάτω δεξιά γωνία της οθόνης σου. Αγνόησέ το. Έχεις δουλειά.

Στο email σου υπάρχουν 3 unread emails. Μην τα ανοίγεις. Έχεις δουλειά.

Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνεις, ακούγεσαι ενοχλημένος. Είσαι. Έχεις δουλειά.

Κάποιος έρχεται. Μην αγχώνεσαι, δεν έρχεται σε σένα. Ουφ! Προσπέρασε την ανοιχτή πόρτα του γραφείου σου.

Πέρασαν μόλις 20 λεπτά. Κουράστηκες, έτσι δεν είναι; Προσπάθησες. Δεν φτάνει. Ίσως αύριο να είσαι πιο τυχερός.

Σηκώνεσαι. Μαζεύεις. Γυρνάς στο σπίτι.

Μπορεί να υπάρχει κάτι εκεί ….

Παζ εναντίον Μπουκόφσκι

Είναι πολύ αστείο να διαβάζεις ταυτόχρονα το "Περί βροχής" του Μαρτέν Παζ και το "Βρώμικος κόσμος" του Μπουκόβσκι. Έχουν και τα δύο το ίδιο σχήμα και σχεδόν το ίδιο πλήθος σελίδων, μόνο που το ένα είναι άσπρο και το άλλο μαύρο. Ο ρομαντισμός απέναντι στο ρεαλισμό. Μια σύντομη πραγματεία στην αξία της βροχής, το αιώνιο σύμβολο ρομαντισμού και έρωτα, απέναντι σε δέκα διηγήματα γραμμένα με κυνισμό αφιερωμένα στην συνειδητοποιημένη μιζέρια της ανθρώπινης φύσης που όμως δε βασανίζεται από αυτή αλλά απλά υπάρχει μαζί της.

Τώρα γιατί το ένα θα πρέπει να είναι άσπρο και το άλλο μαύρο...(Μα τι ρωτάω τώρα, για προφανείς λόγους!!)

Ο ρομαντισμός είναι το "καλό", το "άσπρο", το "αθώο", το "ασφαλές" και ο ρεαλισμός το "κακό", το "μαύρο", το "τραχύ"...Ο ρομαντισμός είναι αυτό που θέλουμε να βάλουμε στη ζωή μας και ο ρεαλισμός αυτό που αναγκαστικά έχουμε γιατί αλλιώς δε θα επιβιώναμε.

Για τους μεν ηβροχή, το φεγγάρι, το ηλιοβασίλεμα είναι συναισθηματικά πλήρεις εικόνες και για τους δε σύμβολα κοινωνικής αγαθοσύνης.

Στρατόπεδα υπάρχουν, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν τα χτίσανε οι «ρομαντικοί» ή οι «ρεαλιστές». Τα στατόπεδα τα χτίζουν πάντα οι ίδιοι μικροαστικοί οπαδοί της πανομοιότητας και της ομαλότητας. Οι υποκριτές της καθημερινότητας που δεν ανήκουν ουσιαστικά σε καμιά από τις δύο κατηγορίες αλλά εξαπατούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους θεωρώντας ρεαλιστικό μόνο αυτό που συμβαίνει σε αυτούς και ρομαντικό ο,τιδήποτε άλλο.

...

Δεν ξέρω εάν ο Μπουκόβσκι προτίμησε ποτέ τον ήχο της βροχής από τον ήχο που κάνει το ουίσκι όταν κυλάει στο ποτήρι ή αν ο Παζ βλαστήμισε ποτέ την ώρα και τη στιγμή που βγήκε από το σπίτι του χωρίς ομπρέλα αλλά σίγουρα θα μου άρεσαν πολύ λιγότερο τα βιβλία τους εάν δεν τα είχα διαβάσει μαζί.

Πού πήγαν οι ‘ψύχραιμοι’ ;

Η Αθήνα αλλάζει, κάτι γίνεται ... και όλοι μοιάζουν να το ‘χουν πάρει χαμπάρι.

Ένα βίαιο επεισόδιο στο τρόλλεϋ – θυμώσανε, σπρωχτήκανε, βριστήκανε, αλλάξανε γροθιές, μύτες ανοίξανε, πανικόβλητοι όρθιοι επιβάτες ξεχύνονταν από το κακήν κακώς σταματημένο όχημα – έφτανε για μου σημαδέψει όλη τη μέρα. 

Η εξιστόρηση όμως του συμβάντος άφησε την υπόλοιπη παρέα ασυγκίνητη. Τους έλεγα κάτι λογικό και συνηθισμένο. 

«Το μόνο περίεργο που βλέπω είναι ότι προβληματίστηκες» μου είπαν... :-\ 

Τους αντέτεινα ότι επεισόδια στα μέσα μαζικής μεταφοράς ήταν όντως κάτι συνηθισμένο,  λογομαχίες, στιγμιαίοι θυμοί που άντε και να κατέληγαν σε καμιά σπρωξιά, πάντα όμως η κατάσταση ελεγχότανε γρήγορα από τους γνωστούς άγνωστους ‘ψύχραιμους’... και το τρόλλεϋ συνέχιζε την πορεία του. Τώρα όμως δεν έγινε έτσι, υπήρχε θυμός και η συνηθισμένη παρέμβαση των ψυχραιμότερων δεν ήρθε ποτέ. Οι ‘ψύχραιμοι’ περέμειναν ακίνητοι και φοβισμένοι να παρακολουθούν...

Και οι υπόλοιποι; Αυτοί που θεωρούσαν συνηθισμένο και λογικό να υπάρχουν οι ‘ψύχραιμοι’; Αυτοί τι έκαναν; Αυτοί μάλλον μυρίστηκαν το φόβο και κοιτούσαν αλλού αδιάφορα.

...

Και εγώ τι έκανα; Κατέβηκα στην επόμενη στάση και περπάτησα μέχρι τον προορισμό μου.

 

Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις

Κάποια στιγμή ανάμεσα στο γεμιστό κοτόπουλο των Χριστουγέννων και την πτώση του Γκλέτσου στα νερά του Μαλιακού κόλπου για τον σταυρό, η όμορφη επαρχιακή μου πόλη μπήκε στην εποχή των παγετώνων και εγώ βρίσκομαι ένα μόλις βήμα πριν κάνω guest στην ομώνυμη ταινία....ως το φάντασμα εξαφανισμένου είδους!
...
Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις έχουν καταλάβει το σπίτι εδώ και μερικές μέρες! Ήχοι από αγριεμένο ποτάμι βγαίνουν από το καλοριφέρ, υποχθόνια μουγγρητά από το αερόθερμο, φριχτοί πόνοι και μυστήριες ερυθρές στάμπες εμφανίζονται στα χέρια μετά από το άνοιγμα της βρύσης, παγωμένος αέρας στο πρόσωπο, στα μάτια και στη μύτη.
....
Πόσο απαραίτητο είναι αλήθεια το καθημερινό ντουζ; Δηλαδή όλος ο πλανήτης πλένεται σαν τις γάτες κάθε μέρα; Δε νομίζω...

Τι διαφορά δηλαδή έχει το άπλυτο μαρούλι από το πλυμένο; Το σκουληκάκι που το τρώει άπλυτο τι έπαθε δηλαδή;;

Ποιος μουρλός ανακάλυψε τον φραππέ; Το παγάκι είναι δημιούργημα του διαβόλου που το έδωσε στον άνθρωπο για να του γλυκάνει το χάπι της κολάσεως.

Αποτριχωτικό κερί. Εφαρμόζεται ζεστό και τέλος!

Καλοριφέρ. Πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς μια λέξη που τελειώνει σε ‘ρ’; Μπρρρρ...

Η ανακάλυψη νέας μορφής ύλης που θα μας περιβάλλει σαν τεράστια φούσκα κατάλληλου όγκου και θα αυτορυθμίζει τις περιβαλλοντικές συνθήκες εντός του χώρου της ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας...

Παραλογίζομαι ε;; Δε φταίω εγώ, οι σκοτεινές και παγερές δυνάμεις...

Λεφτά υπάρχουν!

Λεφτά υπάρχουν! Βρε λες;

Τουλάχιστον σήμερα το κέντρο της Αθήνας αυτό φώναζε. Οι δρόμοι απροσπέλαστοι, τα μαγαζιά σαν παραφουσκωμένα μάγουλα, οι καφετέριες τίγκα στους απροβλημάτιστους...

Περίμενα και εγώ να βρω το κέντρο άδειο, να βολτάρω με την ησυχία μου χωρίς τις αναγκαστικές σωματοσυγκρούσεις, να χαζέψω ανενόχλητη τις βιτρίνες ... «Συγγνώμη δεσποινίς, κάνετε πιο κει; θέλω να δω αυτή τη γόβα» και έκανα πιο κει, μιας και εγώ σκοπό να αγοράσω δεν είχα, μην παρεμποδίζω και την ηδονική ενατένιση της γόβας!

Μες στην τσαντίλα, που για περίπατο πήγα και περίπατο δεν μπορούσα να κάνω, κατηφόρισα προς το Μοναστηράκι, μπήκα στο πλέον τουριστικό «Athens flea market», ευτυχώς εδώ βιτρίνες δεν υπάρχουν, άρα ούτε ευγενικές κυρίες να ενοχλώ. Χαζεύοντας περισκοπικά παρατήρησα τους κάθετους δρόμους. Κάπως κρυμμένοι, κάπως «νύχτα εγώ από δω δεν περνάω εκτός και αν παίζω σε βαμπιροταινία ποιότητας». Και τσουπ, μπήκα στην αγορά με τα παλαιοπωλεία και με τα μεταχειρισμένα αντικείμενα. Νομίσματα με τρούπες, (δίνεις 3 ευρώ παίρνεις μια πεντάρα), σκαμμένοι καθρέφτες με κάτι κορνίζες μαμούθ, δίσκοι κάμποσων στροφών, άπειρα κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες προσώπων (μα ποιος αγοράζει φωτογραφίες συγγενών που δεν είναι δικοί του?), ξύλινα σταχτοδοχεία δαπέδου και άπειρα βιβλία που τα στριμώγνουνε σε ό,τι κενό αφήνουν τα έπιπλα..η οργάνωση του χώρου ήταν ενδιαφέρουσα! Έκλεψα και κάτι ιδέες..

Και αφού χόρτασε το μάτι μου ξύλο, σκόνη και περίεργα βλέμματα έστριψα, βγήκα πάλι στην Ερμού και ανηφόρισα.

Ε δεν είναι δυνατόν! Η ίδια κυρία! Σε μια διαφορετική βιτρίνα, προφανώς κοιτάζοντας μια διαφορετική γόβα...αλλά ακόμη χωρίς τσάντες!!

Περιπατήτρια και σείς λοιπόν.., βρε μπας και είναι κι άλλοι; Χμ... εάν χωρίς να στρίψω το κεφάλι μου μετρήσω λιγότερες από 10 τσάντες, τότε θα ψωνίζω κάτι!

Μιας και πεινούσα λίγο, αγόρασα ένα κουλούρι να κινηθεί η αγορά...

Αστειότητες

- Έχεις αυτοκίνητο;

* Έχω αυτοκίνητο.

- Έχει πινακίδες;

* Έχει πινακίδες.

- Ξεκινούν από Τ?

* Ξεκινούν από Ι.

- Πάρε μια κλήση.

* Δεν καταλαβαίνω.

- Να μάθεις να κοιτάς.

* Δεν είχες δικαίωμα.

- Είχα γνωστό.

* Ελπίζω όχι απογόνους.

«Και στη φουφού του καστανά...»

Η ώρα είναι απογευματινή και το σημείο συνάντησης πολύ μακριά από το σημείο που πάρκαρα. Δυστυχώς πρέπει να περπατήσω τουλάχιστον δέκα λεπτά μέσα στο κρύο...ενημερώνω τη φίλη που περιμένει (καλά να πάθει..η κωλόφαρδη!) τυλίγομαι στο προπέρσινο κασκόλ και ξεκινώ! Αστεία αστεία το κάνει το κρύο του, η μύτη παγώνει από τον κρύο αέρα που ρουφάει, τα αυτιά προσπαθούν να κατέβουν όσο πιο χαμηλά μπορούν για να θαφτούν μέσα στο κασκόλ, τα χέρια δυστυχώς την πάτησαν γιατί τα γάντια αυτή την εποχή θεωρούνται υπερβολή και στριμώχνονται σε δύο διακοσμητικά τσεπάκια και τα πόδια προσπαθούν ... να κάνουν τη δουλειά τους (βιαζόμαστε λέμε).

Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια παλιομοδίτικη ομορφιά στην ατμόσφαιρα. Το ζαχαροπλαστείο απέναντι από την πλατεία με τις πράσινες βελούδινες πολυθρόνες, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που κατευθύνεται προς αυτό, η ξεχασμένη ταμπέλα του θερινού σινεμά Αλέα που κρέμεται άδικα εδώ και δεκαετίες, ο καστανάς στο τέλος της πλατείας... Ο καστανάς! (Ζεστά κάστανα από τη φουφού, καυτά εάν είμαι τυχερή...και λίγη γεύση στην εικόνα, γιατί όχι!)

Πλησίασα γεμάτη προσδοκίες, σίγουρη ότι ο καστανάς ανήκει σε αυτό το νοσταλγικό παρελθόν που κάπως βιαστικά είχα αφεθεί τα προηγούμενα λεπτά. Σταματώ μπροστά στη φουφού και δίπλα στο παιδάκι που μόλις είχε πάρει ένα σακούλι κάστανα και ακούω τον καστανά να λέει: «Μόλις πας σπίτι βάλτα στο φούρνο μικροκυμάτων» .

Όχι αγαπητή αργοπορημένη, ζούμε στο 2011 εν μέσω οικονομικής κρίσης και οι καστανάδες επίσης. Για το κρύο φοράμε Louis Vuitton γάντια, πίνουμε τσάι με γεύση φράουλα και η Ένωση Καστανάδων συνιστά τρίλεπτο ζέσταμα στο φούρνο μικροκυμάτων στη μεσαία σκάλα.

Αγόρασα τελικά δώδεκα ξαναζεσταμένα κάστανα που τη δεύτερη φορά βιάστηκαν να βγουν από τη φουφού και στο εσωτερικό τους παρέμειναν κρύα.