Γατίσια ζωή

Βρέχει, και η βροχή μου χαλάει το τρίχωμα.

Δεν παραπονιέμαι, υπάρχουν τα αυτοκίνητα. Χώνομαι από κάτω. Ζεστά για λίγο, στεγνά για συνέχεια.

Το καλύτερο είναι τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε από μπροστά μου. Γιατί τα φοράνε, ποτέ δεν κατάλαβα. Με κορδόνια, με τακούνια, με περίεργα χρώματα. Μου έχει τύχει μια δυο φορές να τριφτώ πάνω τους…από περιέργεια, όχι από «γατοσύνη» όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Έχουν και διαφορετική υφή, κάποια μου προκαλούν ένα σφύξιμο στο στομάχι. Αντανακλαστικό.

Η βροχή δυναμώνει. Οι στάλες είναι μεγάλες, με βρίσκουν. Θα περιμένω λίγο, σε τούτο τον τόπο οι δυνατές βροχές κρατάνε λίγο, οι αδύναμες πολύ.

Κάποτε πήγε να με πατήσει ένα αυτοκίνητο. Ούτε που θυμάμαι πώς γλίτωσα. Γρήγορα σκοτείνιασε και ήμουν πάλι ασφαλής.

Περνάνε κάτι πάνινα παπούτσια. Καλύτερα χωρίς, λέω εγώ.

Υπάρχει ένα σπίτι εδώ κοντά που μου αφήνει φαγητό πότε πότε. Συνήθως κρέας. Εάν βρέχει όμως θα με ξεχάσουν. Το κηνύγι στη βροχή δεν έχει νόημα. Θα περιμένω.

Αυτά τα παπούτσια έρχονται κατά δω. Εάν ακούσω τον ήχο θα φύγω. Σχεδόν πάντα μετά τον ήχο τα αυτοκίνητα ξεκινούν. Δεν μπορώ να φανταστώ μια ζωή μέσα σε σπίτι. Άλλο να βλέπεις τη βροχή μέσα από το τζάμι και άλλο να τη μυρίζεις πάνω σου. Τα σπίτια μυρίζουν μόνο φαγητό και σκόνη. Το ξέρω. Έτσι μυρίζουν και αυτοί που ζουν μέσα σ’ αυτά.

Η βροχή σταματάει. Πάλι βλέπω παπού..

- Ούστ βρωμόγατο! Μου ‘κοψες τη χολή.

We are in a war

The war approaches really fast. You will be soon be asked to join in. You should carefully choose side.

Fights break out without warning. Protect yourself.

Minds are twisted and people are being dragged into a meaningless madness.

The intentions are covered and lies are replacing truths.

Friendships become alliances and respecting becomes following.

Personal growth becomes an afterthought. The war indicates what really matters. Prevail.

Nothing matters anymore, nothing feels the same. Every value, opinion and thought i used to have, is irrelevant, is out of context.

We are in a war.

 

Βιεννέζικη επίγευση

Οι μεγάλοι δρόμοι με τα φαρδιά και ξεκούραστα πεζοδρόμια.

Τα πανύψηλα δένδρα των πάρκων.

Οι χρωματιστοί άνθρωποι με τα διαφημιστικά φυλλάδια που προσπαθούν να σε πείσουν να ακούσεις κάποιοι μουσικό σύνολο να παίζει κάπου στη Βιέννη (Ιούλιο με Σεπτέμβρη η Όπερα της Βιέννης είναι κλειστή, οπότε οι πιο «δεύτεροι» καλλιτέχνες βρίσκουν ευκαιρία να βρεθούν μπροστά σε κοινό, έστω και τουριστικής προέλευσης).

Τα προσεγμένης αισθητικής κτίρια. Μπορείς να δεις μια σειρά από κτίρια καθένα από τα οποία να έχει το δικό του ξεχωριστό χρώμα χωρίς όμως να μοιάζει παράταιρο.

Το εντυπωσιακό ενυδρείο Haus des Meerres που έχει στηθεί στο εσωτερικό ενός αντιαεροπορικού πύργου του Β’ παγκοσμίου πολέμου. (Μπράβο στο αυστριακό κράτος που εκμεταλλεύεται τα κτίρια/κουφάρια του παρελθόντος του).

Το εστιατόριο “Ribs of Vienna” που σερβίρει τα πασίγνωστα στην Αυστρία Spare Ribs με το μέτρο (!!!).

Το Pumpkin Oil που το χρησιμοποιούν σχεδόν σε όλα τους τα πιάτα. Πρόκειται για λάδι που παράγουν ζουλώντας τους σπόρους μιας ειδικής ποικιλίας κολοκύθας (Styrian Oil Pumpkin) που καλλιεργείται στη Νότια Αυστρία και στη Σλοβενία. Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ήταν αυτό το νοστιμότατο δίχρωμο υγρό που ήταν λουσμένη η σαλάτα μου!

Ο απίστευτος ξεναγός της Όπερας της Βιέννης. Ο οποίος, αντίθετα στα στερεότυπα για την έλλειψη χιούμορ των κεντροευρωπαίων, προκάλεσε ευθυμία στο αγγλομαθές γκρουπ. Φορούσε ένα αταίριαστο με την εποχή μάλλινο μαύρο κασκόλ, το οποίο όμως στο τέλος της ξενάγησης μου φάνηκε απόλυτα «δικό του», δυστυχώς εισάκουσα την παράκλησή του να μην τον φωτογραφίσουμε.

Η ήττα που έφαγα πηγαίνοντας στο μουσείο του Σίγκμουντ Φρόυντ και πληρώνοντας 14 ευρώ για το εισιτήριο. Καλά να πάθω όμως που δε συμβουλεύτηκα τα comments στο tripadvisor και πήγα νομίζοντας ότι θα δω το γραφείο που εξέταζε τους ψυχάκηδες της εποχής του (τον περίφημο καναπέ, το γραφείο, τη βιβλιοθήκη, τη συλλογή από αιγυπτιακά αγαλματίδια κ.ά). Είδα όμως φωτογραφίες αυτών... γρρρρ!

Η μαζικότητα της κατανάλωσης παγωτού. Στα μάτια μου όλοι οι άνθρωποι γλύφανε ασταμάτητα χωνάκια παγωτού...

Η κατακόρυφη διάταξη των κατευθύνσεων της γραμμής U3 του μετρό. Μέχρι τώρα οι δύο κατευθύνσεις της ίδιας γραμμής του μετρό βρίσκονταν πάντα στο ίδιο επίπεδο, σε διαφορετικά επίπεδα φτιάχνονταν διαφορετικές γραμμές. Αλλά γιατί όχι;

 

(το βρήκα στα Drafts....)

 

 

 

Gabriel García Márquez

Ήμουν στη Σαντορίνη το 2001. Είχα πάρει μαζί μου το «Εκατό χρόνια μοναξιάς». Το είχα αγοράσει από την Πρωτοπορία – γιατί είχα διαλέξει αυτό το συγκεκριμένο δεν μπορώ να θυμηθώ (πολύ θυμώνω με τον εαυτό μου που κάποιες επιλογές «τυχαίες» τις αφήνω να περνούν ως τέτοιες και δεν προβληματίζομαι παραπάνω τη στιγμή που γίνονται – ίσως τώρα να είχα απάντηση).

Το βιβλίο το ξεκίνησα την πρώτη μέρα που έφτασα στο νησί. Το κείμενο μπερδεμένο, ονόματα, εποχές, προτάσεις μισής σελίδας, τα μισά είμαι σίγουρη ότι δεν τα καταλάβαινα αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω (και να ξαναδιαβάζω). Οι σελίδες προσπερνούσαν η μία την άλλη, οι περιγραφές ασταμάτητες, το ίδιο και εγώ ...κλεισμένη στο δωμάτιο στο Καρτεράδος, πότε στο μπαλκόνι, πότε στο κρεβάτι, πότε στο γραφειάκι του δωματίου. Διαλείμματα για φαγητό και ύπνο.

Αν και από το βιβλίο δε θυμάμαι πλέον λεπτομέρειες, (και μου είναι αδύνατο να ξαναδιαβάσω βιβλίο ακόμη και εάν θα εξεταστώ στην ύλη του) θυμάμαι την ευχαρίστηση που ένιωθα καθώς το διάβαζα. Το βιβλίο αυτό με γέμισε απροσδόκητα και για πολύ καιρό μετά διάβαζα ασταμάτητα ο,τιδήποτε ο Marquez  είχε γράψει. Τα φοιτητικά μου χρόνια τα πέρασα σίγουρη ότι «ο αγαπημένος μου συγγραφέας ήταν ο Marquez».    

«Μαγικό ρεαλισμό» αποκάλεσαν την τεχνοτροπία του, βάζοντας τίτλο σε αυτό που βίωνα διαβάζοντας το βιβλίο του 13 χρόνια πριν.

Υ.Γ. ...αναγκάστηκα να παρατείνω τη διαμονή μου στο νησί κατά 2 μέρες! Ο προγραμματισμός μου δεν έχει ξεστρατήσει ποτέ εκ τότε...

Θα πουλήσω κρασί στη Γαλλία!

Πόσες φορές πρέπει σήμερα να φτιάξω τον ίδιο καφέ για να αποφασίσω ότι μου αρέσει αρκετά για να τον πιω; Τελικά πίνω το μαυροζούμι που έφτιαξα με την τέταρτη προσπάθεια. Κατ' ευφημισμόν γαλλικός!
Αγόρασα και κάτι microSD για να αυξήσω τις δυνατότητες αποθήκευσης του tablet μου...οργανώνεται ταξίδι στη γαλλία. Τουριστική καταβόθρα!
Θα έγραφα και για τη γαλλική κουζίνα, αλλά οι απόψεις διίστανται ... αυτό θα πει Κουζίνα που πολώνει!
Αποφάσισα λοιπόν για να ισορροπήσω τα πράγματα να πουλήσω κρασί στη Γαλλία:

Για το θερμοκολλητικό καψύλιο έκανε καλή δουλειά ο βραστήρας (κλεμμένη ιδέα από το youtube :P). 

Κυριακή…σκέψου ελεύθερα

Όσο και εάν δεν το ομολογώ, το κυριακάτικο άραγμα φαντάζει πιο ξεκούραστο, πιο αναγκαίο επειδή είναι κοινωνικά απενοχοποιημένο. Δε θέλω να σκέφτομαι πόσα πράγματα κάνω ή δεν κάνω λόγω κοινωνικών επιρροών. Γιατί εάν το σκεφτώ, τι θα κάνω τελικά; 

Δευτέρα  - Παρασκευή, δουλειά. Γιατί; Για να επιβιώσεις. Και γιατί αυτή τη δουλειά; Γιατί αυτή η δουλειά θα είχε περισσότερες "Κυριακές" το χρόνο. Και γιατί 10 ώρες τη μέρα; Γιατί η δουλειά το απαιτεί, για κάτι καλύτερο. Έκανε φτερά η επιβίωση. Μη λες και να μην ακούς ψέμματα λοιπόν, η ανθρώπινη φύση δεν αρκείται στην επιβίωση..  

Σάββατο, ψώνια. Γιατί Σάββατο; Τόσα απογεύματα έχει η βδομάδα; Διάλεξε ένα. Μα το Σάββατο πάει ο κόσμος. Το Σάββατο γίνονται οι περισσότερες λαϊκές. Το πατσαβουριασμένο μαρούλι στο ψυγείο είναι αγορασμένο από Σαββατιάτικη λαϊκή; Όχι.

Κυριακή, ό,τι σκέφτηκες μες στη βδομάδα και του έβαλες ετικέτα 'ωραία ιδέα'. Κάπως τυχαίο μου ακούγεται αυτό. Και γιατί αυτό είναι κακό; Μια βδομάδα ντετερμινισμού, δεν μπορεί να διαδέχεται από μια μέρα στοχαστικότητας; Η τυχαιότητα σε αφήνει ανικανοποίητο, συχνά άδειο, δεν αφήνει αποτύπωμα. Μια στις επτά είναι 52 μέρες το χρόνο, ενάμισης μήνας κοντά. Μήπως να το ξανασκεφτείς;  Αφού μου το ζητάς σήμερα, πολύ ευχαρίστως.

Η τοπική Λολίτα...

Μικρής ηλικίας, χαζοβιόλα κόρη που σπέρνει χαμόγελα και μεγαλίστικα αρώματα! Χαριτωμένη, μπριόζα με μια δόση προστυχιάς κινείται για την προσέχουν και το πετυχαίνει.

Τώρα θα μου πεις υπάρχει και η ταινία, άντε τώρα όμως να πείσεις την κάθε τοπική λολίτα να πάει να τη δει. Η έμπνευση εξάλλου είναι προσωπική υπόθεση. 

... 

Περιμένοντας 4 φρέντους στο δρόμο για τα Κύθηρα! 

Η ιδέα ή αλλιώς "για ένα ρολόι"...

Πριν κάνα εξάμηνο μια αστραφτερή ιδέα παρουσιάστηκε στο σκηνικό της σπιτίσιας καθημερινότητάς μου: αντί να αγοραστεί ρολόι ετοιματζίδικο από κατάστημα, να φτιαχτεί λέει ένα "στο χέρι" (handmade που λένε και στο χωριό μου).

Πόρωση μεγάλη με την ιδέα, που όμως όπως κάθε μεγάλη ιδέα στην αρχή φαίνεται μόνο καταπληκτική και εύκολη και στο τέλος....τέλος δεν υπάρχει, μισοτελειωμένη τη θυμάσαι.

Και επειδή κάπως πρέπει να θυμάμαι το χρόνο που μου ροκάνισε ανηλεώς αυτή η ιδέα θα τις αφιερώσω μερικά μπλογκοποστς. Με πραγματικά συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε το ρολόι να έχει δύο δείκτες (ευλογημένα τα Octopus) και στο πίσω μέρος κάδρα με κάτι μέσα.

Κάδρα ε; πόσα; πόσο μεγάλα; τι χρώματα; πώς θα είναι τοποθετημένα;
Με κάτι μέσα ε; Τι θα έχουν μέσα; Φωτογραφίες ανθρώπων; ζώων; τοπία; λέξεις; σχήματα;

Εντάξει, ας μη βιαζόμαστε. Μπορεί το πράγμα να μην ήταν τελικά τόσο εύκολο όσο το φαντάστηκα αλλά αν η ιδέα είναι καλή, δεν κάνει να λιγοψυχάς (έλεγε η γιαγιά μου που για ρολόι είχε κόκορα).

Βήμα 1: Μετρήθηκε ο τοίχος, οι δείκτες, η ακτίνα περιστροφής τους, επιστρατεύτηκε το visio και βασικές γνώσεις συμμετρίας από το λύκειο και σε μόλις δυο εργατομέρες φτιάχτηκε το σχέδιο. Ε εντάξει, εάν το project ρολόι ισοδυναμεί με γάιδαρο εύκολα πιστεύεις ότι μετά από τόσες ώρες σου μένει η ουρά. Και για να μείνω στο ζωικό βασίλειο, με την υπόθεση της εναπομείνουσας ουράς γελάσανε και οι κότες!
Να σημειώσω δε ότι η αρχική επιλογή των χρωμάτων ουδόλως επηρεάστηκε από τη διαθεσιμότητά τους σε μορφή κορνίζας στα τοπικά κορνιζάδικα. Διαθεσιμότητα που τελικά αποδείχτηκε περιορισμένη ή πανάκριβη, οπότε αυτό το πορτοκαλί ήρθε χωρίς τύψεις να αντικαταστήσει το χαριτωμένο μωβάκι της αρχικής επιλογής.
Η παραγγελία των 24 κορνιζών με τις περίεργες διαστάσεις που περιγράφονταν με ακρίβεια δύο δεκαδικών ψηφίων, πάω στοίχημα ότι αποτέλεσε εμπειρία για τον τοπικό κορνιζά!
Τα κατάφερε όμως ο μάστορας και σε μια βδομάδα οι κορνίζες ήταν έτοιμες προς παράδοση. Παρελήφθησαν μια βροχερή μέρα του Σεπτέμβρη και τοποθετήθηκαν αριστοτεχνικά σε διάφορες επίπεδες και μαλακές επιφάνειες του σπιτιού (καναπέδες, πολυθρόνες, κρεβάτια κ.λ.π.) περιμένοντας....το επόμενο βήμα!

Γιορτές Reloaded!

Εν Αθήναις 2014.

Μαζευτήκαμε πρώτα οικογενειακά: φωνές, γκρίνιες, φασαρία, τηλεόραση στη διαπασών, ασυνεννοησία αλλά και σπιτίσιες νοστιμιές που εμφανίζονται ουάνς ε γίαρ, κολασμένο άραγμα στους καινούριους καναπέδες του ’90, εορταστικό πρόγραμμα από τη ΔΤ (πάει η ΕΡΤ), ‘σαμπάνια’ καΐρ. Και δέκα δευτερόλεπτα πριν ο Καμίνης σφυρίξει τη λήξη του 2013, ο πάντα άκαιρος θείος βρίσκει την ευκαιρία να με ρωτήσει για τις γνώσεις μου σε δομικά υλικά και μονώσεις.

Μετά μαζευτήκαμε φιλικά: φωνές, φασαρία, μουσική από lap top με ηχεία σούπερ ήρωα, καπνός από τσιγάρο που τον μύριζες, τον έβλεπες και αν πρόσεχες λίγο τον άκουγες κιόλας, αλλά και παιγνίδια ουάνς ε γίαρ, κόσμος γνωστός και άγνωστος γεμάτος καλή διάθεση και χαμόγελα, καλοστολισμένοι χώροι, τσουγκρίσματα και ευχές. Βρέθηκα να παίζω και παντομίμα με παροιμίες – τελικά αποδείχθηκε ευκολότερη της κλασσικής με τις ταινίες;-).

Μετά μαζευτήκαμε πάλι οικογενειακά: φωνές, φασαρία, τηλεόραση στη διαπασών, φαγητό να ξεχειλίζει από κατσαρόλες, πιάτα, τραπέζια και στομάχια, βασιλόπιτα στο κέντρο, ιστορία για το ποιος θα την κόψει, φλουρί στον ίδιο @#$@#φαρδο και εγώ να προσπαθώ να συντομεύσω τη διάρκεια μιας και η ποσότητα (του φαγητού) δε λιγόστευε.

Το απόγευμα με βρήκε αραχτή σε καναπέ στο διαμέρισμα της εορτάζουσας παιδικής φίλης, με τζάκι και καλοριφέρ να καίνε, με μελομακάρονα για κέρασμα και με συζητήσεις για τη χωρίς προοπτικές καθημερινότητα, επαγγελματική και όχι μόνο, που αντιμετωπίζει η γενιά μας. Με ή χωρίς προοπτικές πάντως, η καθημερινότητα των γιορτών παραμένει ζεστή, γλυκιά και ζωντανή…

Το νέο χρόνο θα γκρινιάζω λιγότερο! Λέμε τώρα…:P