Ένα βιβλίο σταθμός στην Αμερικανική λογοτεχνία και όχι άδικα. Ο τρόπος γραφής είναι μοναδικός - ακόμη κι όταν το διαβάζεις από μετάφραση (Αθηνά Δημητριάδου). Η αφήγηση του έφηβου Χόλντεν Κόλφιλντ για το πώς αντιμετωπίζει την δική του πραγματικότητα ξεκινά στην πρώτη πρόταση του βιβλίου και ολοκληρώνεται με συνέπεια στην τελευταία. Οι σκέψεις του, οι περιγραφές του για τους ανθρώπους που υπάρχουν ή πέρασαν από την καθημερινότητά του, ο τρόπος που ο ίδιος αλληλεπιδρά μαζί τους, οι φόβοι του, οι επιλογές του, το πώς διαχειρίζεται το παρόν και το πώς χτίζει υποθέσεις για το μέλλον του σε κάνουν αμέσως φίλο του και ψυχαναλυτή του.
Ο Χόλντεν ζει στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1940, είναι παιδί ευκατάστασης οικογένειας, έξυπνος, ευαίσθητος και ειλικρινής απέναντι στα συναισθήματά του. Είναι όμως ασύμβατος με όλα όσα τον αφορούν ή που θα έπρεπε να τον αφορούν. Δεν αντέχει τα καλά ιδιωτικά σχολεία, δεν αντέχει τους συμμαθητές του, τους δασκάλους του, δεν αντέχει να αφιερώνει το χρόνο του σε μαθήματα, σε μελέτη και σε δραστηριότητες που προβλέπονται για την ηλικία του και την οικονομική θεση της οικογένειάς του. Ο κόσμος του φαντάζει κάλπικος, οι σχέσεις των ανθρώπων, οι ζωές τους, οι επιλογές τους, τα πάντα. Η ευφυία του του επιτρέπει να γίνεται αυστηρός κριτής των πάντων, η ηλικία του όμως δεν του επιτρέπει να διαχειριστεί προς όφελός του το κριτικό του πνεύμα, ο έφηβος Χόλντεν οδηγείται σταθερά στην απομόνωση, σε αντικοινωνικές συμπεριφορές και επικίνδυνες επιλογές.
Όνειρό του να γίνει φύλακας, φύλακας που θα προστατεύει παιδιά που παίζουν στην άκρη ενός γκρεμού. Τα παιδιά δεν είναι κάλπικα, θέλουν μόνο να παίζουν τα παιγνίδια που εκείνα διαλέγουν. Η αδερφή του η Φοίβη, ένα παιδί, τον σώζει από την μοναξιά του, τον συνδέει με την πραγματικότητα, αλλά όπως το τελευταίο κεφάλαιο των δύο σελίδων ψιθυρίζει, μόνο προσωρινά. Ευτυχώς.
