Λεφτά υπάρχουν!

Λεφτά υπάρχουν! Βρε λες;

Τουλάχιστον σήμερα το κέντρο της Αθήνας αυτό φώναζε. Οι δρόμοι απροσπέλαστοι, τα μαγαζιά σαν παραφουσκωμένα μάγουλα, οι καφετέριες τίγκα στους απροβλημάτιστους...

Περίμενα και εγώ να βρω το κέντρο άδειο, να βολτάρω με την ησυχία μου χωρίς τις αναγκαστικές σωματοσυγκρούσεις, να χαζέψω ανενόχλητη τις βιτρίνες ... «Συγγνώμη δεσποινίς, κάνετε πιο κει; θέλω να δω αυτή τη γόβα» και έκανα πιο κει, μιας και εγώ σκοπό να αγοράσω δεν είχα, μην παρεμποδίζω και την ηδονική ενατένιση της γόβας!

Μες στην τσαντίλα, που για περίπατο πήγα και περίπατο δεν μπορούσα να κάνω, κατηφόρισα προς το Μοναστηράκι, μπήκα στο πλέον τουριστικό «Athens flea market», ευτυχώς εδώ βιτρίνες δεν υπάρχουν, άρα ούτε ευγενικές κυρίες να ενοχλώ. Χαζεύοντας περισκοπικά παρατήρησα τους κάθετους δρόμους. Κάπως κρυμμένοι, κάπως «νύχτα εγώ από δω δεν περνάω εκτός και αν παίζω σε βαμπιροταινία ποιότητας». Και τσουπ, μπήκα στην αγορά με τα παλαιοπωλεία και με τα μεταχειρισμένα αντικείμενα. Νομίσματα με τρούπες, (δίνεις 3 ευρώ παίρνεις μια πεντάρα), σκαμμένοι καθρέφτες με κάτι κορνίζες μαμούθ, δίσκοι κάμποσων στροφών, άπειρα κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες προσώπων (μα ποιος αγοράζει φωτογραφίες συγγενών που δεν είναι δικοί του?), ξύλινα σταχτοδοχεία δαπέδου και άπειρα βιβλία που τα στριμώγνουνε σε ό,τι κενό αφήνουν τα έπιπλα..η οργάνωση του χώρου ήταν ενδιαφέρουσα! Έκλεψα και κάτι ιδέες..

Και αφού χόρτασε το μάτι μου ξύλο, σκόνη και περίεργα βλέμματα έστριψα, βγήκα πάλι στην Ερμού και ανηφόρισα.

Ε δεν είναι δυνατόν! Η ίδια κυρία! Σε μια διαφορετική βιτρίνα, προφανώς κοιτάζοντας μια διαφορετική γόβα...αλλά ακόμη χωρίς τσάντες!!

Περιπατήτρια και σείς λοιπόν.., βρε μπας και είναι κι άλλοι; Χμ... εάν χωρίς να στρίψω το κεφάλι μου μετρήσω λιγότερες από 10 τσάντες, τότε θα ψωνίζω κάτι!

Μιας και πεινούσα λίγο, αγόρασα ένα κουλούρι να κινηθεί η αγορά...

Game of thrones...celebrating Christmas

Σε καθαρά εορταστικό κλίμα αποφάσισα να ξαναρχίσω το πρώτο season από "Game of Thrones"!! Δεκαπέντε ώρες συνεχούς παρακολούθησης έφτασαν για να ξαναδώ τα τρία πρώτα και να ολοκληρώσω τα υπόλοιπα επτά επεισόδια μέχρι το τέλος του season.
Φυσικά το βράδυ έβλεπα περίεργα όνειρα με συναδέλφους από τη δουλειά να τρώνε καρδιές αλόγων και μυστικές συναντήσεις για εκθρονισμούς και προδοσίες. Ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι :P

Πέρα από τους προφανείς κοινωνικούς συμβολισμούς: εξουσία, δολοπλοκίες, πτώση των αξιών, προδοσίες, money rules κ.λ.π. Το concept του τείχους κρύβει νομίζω τη πιο ενδιαφέρουσα κοινωνική αλήθεια.
Ένα γεγονός, μια υπαρκτή απειλή (no spoilers here), οδηγεί κάποιους φωτισμένους να χτίσουν ένα κολοσσιαίων διαστάσεων τείχος από πάγο για να προστατευτούν. Στις μελλοντικές γενεές επαφίεται η προστασία του τείχους.
Η απειλή όμως ξεχνιέται, η αιτία ύπαρξης του τείχους γίνεται παραμύθι και η προστασία του τείχους γίνεται ένας νόμιμος τρόπος να απομακρυνθούν από την κοινωνία οι ανεπιθύμητοι. Η προστασία του τείχους σε μερικούς φαντάζει ως το ύψιστo καθήκον και σε άλλους ως η απόλυτη τιμωρία.
Πλέον οι αληθινοί λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε το τείχος δεν έχουν σημασία, τη θέση τους έχουν πάρει κοινωνικοί λόγοι, η προστασία του από μια «ομάδα επιλέκτων» εξυπηρετεί τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και την τήρηση των ισορροπιών.

Άρα, έχουμε κάτι που κατασκευάστηκε για αληθινούς λόγους, έγινε εργαλείο εκμετάλλευσης στα χέρια των επόμενων γενιών και πλέον χρησιμοποιείται εξισορροπιστικά για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης από αυτούς που χρίστηκαν προστάτες της. Χμ, τι πρόσφατο μου θυμίζει αλήθεια;