Σε μια δημόσια υπηρεσία

Σε μια δημόσια υπηρεσία, γενικά, κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, πρωτόκολλα εισερχόμενα, εξερχόμενα, τηλέφωνα χτυπάνε, πόρτες ανοιγοκλείνουνε, δάκτυλα σφυροκοπάνε ταλαιπωρημένα πληκτρολόγια, πολίτες μπαινοβγαίνουν για δουλειά η κατά λάθος και όλοι περιμένουν το χρόνο να περάσει για να πάνε .. κάπου αλλού.

Η Ελπίδα είναι γραμματέας σε μια τέτοια δημόσια υπηρεσία, προικισμένη με υπομονή, επιμονή, φιλότιμο και μια κοιλιά ίσαμε 1.5 μέτρο περίμετρο καθότι έγκυος λίγο πριν τα ευχάριστα.

Όλοι βλέπουν την κατάσταση της Ελπίδας, πώς να κρύψεις ένα μικρό βουνό κάτω από την μπλούζα; Ευτυχώς που καμία έγκυος δε θυμάται τι σκεφτόταν στη θέα της κοιλιάς άλλων εγκύων πριν αρχίσει να βλέπει τη δική της στον καθρέφτη. Μάλλον οι άλλοι βλέπουν την κοιλιά, ενώ η έγκυος το περιεχόμενο, οπότε γλιτώνει την ταραχή.  

Η Λενιώ είναι κι αυτή του γραμματειακού συναφιού. Αεράτη αλλά ευκίνητη, φοράει και το σνίκερ μιας και δεν τα πολυπάει αυτά τα «ευπαρουσίαστη στην εργασία», αφήνει και κάπου κάπου το μαλλί να λαδώσει, φοράει και την μπλούζα γυμναστηρίου ώστε κανείς να μη μείνει με την αμφιβολία. Οι κινήσεις της είναι αργές και δυστυχώς το ρυθμό ακολουθεί κάποιες φορές και η σκέψη της.

Υπάρχουν κι άλλοι στο χώρο, αλλά δεν αφορούν την ιστορία μας, οπότε ευκόλως παραλείπονται.

Η καθημερινότητα λοιπόν στην υπηρεσία είναι πάνω κάτω αυτό που φαντάζεσαι. Βαρετή για τους περισσότερους, αναγκαία για κάποιους, με συχνές εντάσεις και παρεξηγήσεις, αλλά που κάποιες φορές ξαφνιάζει.

--

Ώρα 09:00. Μυρωδάτοι αχνιστοί καφέδες καταφθάνουν από το κυλικείο, ντεκαφεϊνέ για την Ελπίδα (μην κάνει και το έμβρυο τούρμπο), σούπερ γλυκός για τη Λενιώ να της φύγει και η πικράδα του πρωινού ξυπνήματος, σκέτος για τον προϊστάμενο του διπλανού γραφείου. Όλοι ξεσκαρτάρουν τα emails του για να ξεκινήσει η μέρα.

Μπορεί να ήταν ο καφές, μπορεί να ήταν ο ήχος από το πρωινό πότισμα των δένδρων του κήπου αλλά κάποια στιγμή η Λενιώ πετάγεται και με το δεξί χέρι σφιγμένο στο ύψος του γοφού ορμάει στην τουαλέτα πίσω από το γραφείο της Ελπίδας (η οποία αγχώθηκε προς στιγμήν, μήπως πάρει καμιά στροφή το αγέννητο και θα πρέπει να παραβγεί με τη Λενιώ για την τουαλέτα). Ευτυχώς όλα καλά! Συνέχισε την ανάγνωση των emails της: κάτι από τον Προϊστάμενο (σβήσιμο χωρίς να το ανοίξει), κάποιο ενημερωτικό από το Υπουργείο (θα το δει αργότερα), κάτι χιουμοριστικά μεταξύ συναδέλφων (άνοιξε 2-3 χωρίς να γελάσει βέβαια), ενημέρωση για μισθολογικά θέματα υπαλλήλων (ωπ εδώ είμαστε). Ξεκινάει την προσεκτική ανάγνωση του ενημερωτικού email..μειώσεις επιδομάτων, μπλα μπλα μπλα, νέο επίδομα, μπλα μπλα μπλα – χτυπάει το τηλέφωνο (δεν είναι το δικό της) – μπλα μπλα μπλα, οι κρατήσεις θα αυξηθούν λόγω της εισφοράς αλληλεγγύης – καζανάκι – βάσει του νόμου Ν.4000 μπλα μπλα μπλα – ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μια πολίτης (την αγνοεί, θα την εξυπηρετήσει ο προϊστάμενος που ακολουθεί) – τέλος στις κρατήσεις χαρτοσήμου, μπλα μπλα μπλα..

— Ρε Ελπίδα για δες αυτό, εσύ που το έχεις και πρόσφατο. Είμαι έγκυος ή όχι; λέει η αλαφιασμένη Λενιώ στην ξαφνιασμένη Ελπίδα και ταυτόχρονα της χώνει το χρησιμοποιημένο predictor στη μούρη.

Η έκπληκτη Ελπίδα της λέει να διαβάσει τις οδηγίες. Ο προϊστάμενος που ότι είχε μπει γυρίζει την πλάτη και ξαναβγαίνει από το γραφείο χωρίς να πει αυτό για το οποίο μπήκε. Η πολίτης (που περίμενε να εξυπηρετηθεί) της λέει «Συγχαρητήρια» και την προτρέπει να πάει να δει τη χοριακή της για να είναι σίγουρη.

Ώρα 09:30. Η Ελπίδα ανοίγει το email από το Υπουργείο που είχε αφήσει για αργότερα. Η πολίτης μετακομίζει στο γραφείο του Προϊστάμενου για να εξυπηρετηθεί και η Λενιώ πάει για εξετάσεις αίματος.

..

Κοριτσάκι, να σας ζήσει!

...Αφιερωμένο σε μια αγαπημένη φίλη που προσπαθεί να αγκαλιάσει τον καινούριο της ρόλο!

Χτίσε και εσύ μια εκκλησία...μπορείς!

Ποιος είπε ότι ένας αρχαιολογικός χώρος παρουσιάζει από μόνος του ενδιαφέρον;

Ποιος  πιστεύει ότι πίσω από τη γνωστή πορτοκαλοκαφέ πινακιδούλα βρίσκονται μόνο ευρήματα αρχαιολογικής αξίας ή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους;

Είχα ακούσει από γνωστούς ιστορίες για κομμάτια μαρμάρων που ανακαλύφθηκαν τυχαία και κατέληξαν σε φράχτες και μπάρμπεκιου ντόπιων ιθαγενών αλλά εάν είσαι οπαδός του thinking big τότε μπορείς να «αξιοποιήσεις» ολόκληρο αρχαίο θέατρο!!!

Σε κάποια μακρινή χώρα λοιπόν της βόρειας Αφρικής τα αρχαία θέατρα «στολίζονται» με εκκλησίες!

 Ούγκ.

Ναφθαλίνη attack!

Τι είναι χειρότερο; Να σου φάει ο σκώρος το παμπάλαιο πουλόβερ που κατοικεί ατάραχο εδώ και 2 χρόνια στην ντουλάπα σου απολαμβάνοντας τα καλά του κατοχικού συνδρόμου σου ή να χαραμίσεις 2 μέρες από την καθημερινότητά σου αερίζοντας...
Ασυζητητί το πρώτο!

"Πάρε καμιά ταμπλέτα ναφθαλίνης ρε παιδάκι μου να τη βάλεις στα χειμωνιάτικα, θα τα φάει ο σκώρος" (mom's words)...

Φυσικά δε ζήτησα διευκρινήσεις, οι λεπτομέρειες με κουράζουν αφόρητα, εξάλλου πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βάλεις λίγη ναφθαλίνη στα χειμωνιάτικα...η αλήθεια, καθόλου δύσκολο! Προσοχή όμως στο "λίγη" και στο "χειμωνιάτικα".
Και μέσα σε μια διάθεση ενίσχυσης των δυνατοτήτων μου ως "καλή νοικοκυρά" αποφάσισα να βάλω περίσσεια ναφθαλίνης παντού: ράφια, συρτάρια, ντουλάπια, ανάμεσα στα ρούχα, μέσα σε τσέπες, μόνο στο συρτάρι με τα εσώρουχα δεν έβαλα...

Μου πήρε τρεις μέρες να περάσω από το "οι ντουλάπες μου μοσκοβολάνε", στο "οι ντουλάπες μου βρωμάνε" και ακόμη μία για να πανικοβληθώ με την ιδέα ότι η ναφθαλίνη (hellow!) είναι χημική ουσία με πιθανώς επικίνδυνες συνέπειες για την υγεία (ναι! το έψαξα στο internet).

Αφού πέρασα ένα βράδυ στον καναπέ για να αποφύγω τον ύπνο στο ίδιο δωμάτιο παρέα με τη λευκή βλακεία μου και αφού μετά πέρασα δύο μέρες αερίζοντας στο μπαλκόνι μέχρι και τις κάλτσες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:
"Όταν τόσο το πρόβλημα όσο και τη λύση στη δίνει άλλος, τότε η μέθοδος δε χρειάζεται τη δική σου λογική αλλά τη δική του! "

Eκδρομή, πάμε σαν άλλοτε!

Και εκεί που είχα πορωθεί με την επιλογή της νέας μου βαλίτσας (η παλαιά κρέμασε τα ροδάκια της μετά από ένα βάρβαρο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη) και λίγο πριν φουντώσει ο εκνευρισμός μου γιατί δεν έβρισκα αυτό που έψαχνα, θυμήθηκα πως...

..κάποτε χρησιμοποιούσαμε σακβουαγιάζ και όχι βαλίτσες, πηγαίναμε εκδρομές και κοιμόμασταν σε τετράκλινα δωμάτια, νοικιάζαμε αυτοκίνητα και στριμωχνόμασταν τέσσερα άτομα στο πίσω κάθισμα, περπατούσαμε όλη τη μέρα χωρίς το αναγκαίο διάλειμμα του καφέ, κουβαλούσαμε το γνώριμο σακίδιο νεότητας στην πλάτη χωρίς να νιώθουμε τον ακόμη πιο γνώριμο πλέον πόνο ορθοστασίας στη μέση, οι επιθυμίες της παρέας πραγματοποιούνταν άμεσα και χωρίς πολλές σκέψεις:
"Ρε σεις, εδώ λέει προς αρχαιολογικό χώρο" και όλοι ψάχναμε τα πάσο μας λες και το σκεφτόμασταν εδώ και ώρα.
"Μπορούμε να νοικιάσουμε ποδήλατο και να κάνουμε το γύρο της λίμνης Léman!!" έστω και για κάποια δευτερόλεπτα δεν ακούστηκαν γέλια, πραγματικά κάποιοι το σκέφτονταν :P

Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δε έχουμε πια πάσο για να μπαίνουμε στους αρχαιολογικούς χώρους, ότι προτιμάμε στο αυτοκίνητο να καθόμαστε μπροστά, ότι η βαλίτσα μας θα έχει σίγουρα ροδάκια, ότι δεν κάνουμε τίποτα πέρα από αυτά που συμφωνήθηκαν, ότι εκνευριζόμαστε με το παραμικρό, με το αργοκίνητο καράβι, με το θορυβώδες αεροπλάνο, με το τύπο που μας κορόιδεψε όταν νοικιάζαμε το αυτοκίνητο, ότι πλέον πιο σημαντικό από τον καιρό, είναι κάτι άγνωστο στους τύπους με τα σακβουαγιαζ, η διάθεσή
μας (η καλή διάθεση είναι ίσως πιο σπάνια από τον καλό καιρό), και ότι μάλλον πλέον δεν πάμε "εκδρομές" ... αλλά "ταξίδια"!


Ταξίδι αναψυχής: πάμε να ξεκουραστούμε.
Ταξίδι στο εξωτερικό: πάμε να γνωρίσουμε.
Ταξίδι του μέλιτος: πάμε να γνωριστούμε.
Ταξίδι στο χωριό: πάμε, για να μην ξοδέψουμε πολλά.
Ταξίδι roadtrip (η γνωστή αμερικανιά): και πηγαίναμε, πηγαίναμε..
Ταξίδι μακρινό: πάμε να βρούμε το χαμένο μας εαυτό! (ρε μπας και τον άφησα δίπλα στο τηλεκoντρόλ;;)
Ταξίδι με γκρουπ: πάω τη βαρεμάρα μου εκδρομή με πούλμαν.
Ταξίδι χωρίς επιστροφή: ήσυχα, ήρεμα, ανέξοδα!
Ταξιδι επαγγελματικο: πάμε να βγάλουμε λεφτουδάκια για να κάνουμε τα προηγούμενα.

Συμπέρασμα: καλά τα ταξίδια, αλλά κάπου κάπου δε θα έλεγα όχι και σε καμιά εκδρομή, χωρίς "για να" και χωρίς ροδάκια ;-)

..έτσι, σαν άλλοτε!!

Αγόρασα τελικά ένα σακβουαγιάζ με ροδάκια!

Βόλτα μ(πεε)ε ποδήλατο

Είναι Κυριακή! Ο καιρός φαίνεται καλός, ήλιος, καθαρή ατμόσρφαιρα, συμφώνησε και το freemeteo...
Ευκαρία για ποδηλατάδα.

Κυριαρχείς στο άγχος σου για τα αυτοκίνητα που θα σε προσπεράσουν, ελέγχεις το διακριτικό κουδούνι του ποδηλάτου για να προειδοποιείς τους πεζούς που θα προσπεράσεις εσύ, πείθεσαι ότι τα υπόλοιπα εξαρτήματα του ποδηλάτου τα έλεγξε ο πωλητής που εμπιστεύτηκες κατά την αγορά και ξεκινάς ...

Προσπερνάς τον πρώτο πεζό, προσπερνάς το δεύτερο, σε προσπερνάνε μερικά αυτοκίνητα. Αποκτάς έναν αέρα σιγουριάς τέλοσπάντων.

Και πάνω που έχεις αρχίσει να εκτιμάς τον ήλιο, το δροσερό αεράκι, το επίπεδο του δρόμου (δεν είμαστε για ανηφοριές), παρατηρείς μια αγνώστης ταυτότητας λευκή φιγούρα σε καμιά τριανταριά μέτρα την οποία και χρειάζεται να αποφύγεις. Μέσα σε αυτή την κατάσταση ευφορίας που βρίσκεσαι όμως άντε να σκεφτείς ότι είσαι στην επαρχία και η λευκή φιγούρα μπορεί να είναι ένα ξεχασμένο πρόβατο που θέλει να περάσει το δρόμο!

Το πρόβατο τη γλίτωσε παρατρίχα. Θα ήταν μεγάλη αμαρτία να γλίτωνε από τα αυτοκίνητα και να την πάθαινε από ξαφνιασμένο πρωτευουσιάνο ποδηλάτη :P

teleiosgamos.gr...!!

Όταν η αναζήτηση "στεγνωτήριο ρούχων" στο google σου επιστρέφει σαν πρώτο hit το forum teleiosgamos.gr .... αντιλαμβάνεσαι ότι στην Αθήνα έχει πολύ καλό καιρό ;-).
Και όταν εν συνεχεία βλέπεις την τιμή του, σιγουρεύεσαι ότι το μπαλκόνι, το καλοριφέρ, το ράφι της βιβλιοθήκης, ο πάγκος της κουζίνας δεν είναι τελικά και τόσο κακή λύση!