Το Πανεπιστήμιό μας

Με πλησιάζουν δύο χαμογελαστοί μεσήλικες. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι πρόκειται για γονείς πρωτοετούς που δράττουν την ευκαιρία να μιλήσουν και να γνωριστούν με κάποιον που πιθανώς στο μέλλον συναντήσει το γιό τους σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας, από την πλευρά όμως της έδρας.

Δεν τον ξέρω, δεν τους ξέρω. Χαίρομαι όμως με τη χαρά τους· είναι δικαιολογημένη η χαρά τους. Η χαρά για την επόμενη φάση της ζωής του παιδιού τους, και σύμφωνα με την (αγία) ελληνική οικογένεια, και της δικής τους ζωής.

Χαίρομαι. Πάω να πω «Συγχαρητήρια» και θυμάμαι τις βρώμικες τουαλέτες του πανεπιστημίου μας, που περιμένουν έναν ακόμη διαγωνισμό για να καθαριστούν. Πάω να πω «Μπράβο», και θυμάμαι το μοναδικό υπάλληλο στη γραμματεία του τμήματος που θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον τρεις. Πάω να χαμογελάσω πλατιά και θυμάμαι ότι όλοι οι πρωτοετείς πρέπει να νοικιάσουν από την πρώτη μέρα μιας και εστία δεν προβλέπεται.

Ευτυχώς που ο γιός τους είναι πρωτοετής γιατί θα θυμόμουν κι άλλα, λιγότερο προφανή αλλά το ίδιο ουσιαστικά που συνοδεύουν μεγαλύτερα έτη, και χαλάνε τη διάθεση με τον ίδιο ισοπεδωτικό τρόπο.

Εν τέλει, ξεγλίστρησα των ενοχών μου, βάσιμων ή μη, και να χαμογελάσω κατάφερα και συγχαρητήρια είπα. Η χαρά όμως των γονιών για την ευκαιρία που το ελληνικό πανεπιστήμιο και τα μέλη του υπόσχεται, μια ευκαιρία το παιδί τους να γίνει ένας καταρτισμένος επιστήμονας, ένας ετοιμοπόλεμος διεκδικητής του μέλλοντος και γιατί όχι ένας καλύτερος άνθρωπος, θα πρέπει να μας γεμίζει με περηφάνια, όχι ντροπή.

Ταξίδι αναψυχής

Στα αγγλικά "The Leisure Seeker". Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η γυναίκα πάσχει από καρκίνο και ο άνδρας από προχωρημένο Αλτσχάιμερ, αποφασίζουν να φύγουν με το τροχοσπιτό τους για ένα τελευταίο ταξίδι αναψυχής, όπως κάνανε παλιά. Αποφασίζουν να ζήσουν λίγο ακόμη. 

Στο ταξίδι συναντούν δυσκολίες που τις γεννά η ίδια τους η κατάσταση, τις ξεπερνούν όμως κυρίως λόγω της σταθερής νοητικής κατάστασης της γυναίκας. Το σώμα της προφανώς την προδίδει γρήγορα και σταθερά, αλλά το μυαλό της είναι ο τελικός νικητής. Η ταινία τελειώνει με τη γυναίκα να δίνει ένα τέλος, ένα ωραίο τέλος και για τους δυο τους. Αποφάσισε, και εκτέλεσε. Δεν επέτρεψε στα σώματα να νικήσουν την ψυχή. 

Ένας σύντροφος ως το τέλος, και ένα ωραίο τέλος είναι ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για βγει νικητής στη μάχη με το χρόνο. 

o γιος του Δράκου

Μια παρέα σε ένα νησί, με αφορμή μια διακοπή ρεύματος, μαζεύεται ένα βράδυ σε μια ταβέρνα, σε μια παραλία γύρω από μια φωτιά. Στην παρέα έρχεται ένας παραμυθάς, ο οποίος όλο το βράδυ τους εξιστορεί ένα παραμύθι για έναν άλλο παραμυθά σε ένα καράβι που λέει στους επιβάτες του παραμύθια κάθε βράδυ. Παραμύθια, μέσα σε ένα παραμύθι, μέσα σε ένα μυθιστόρημα.

Όμορφες εικόνες, με περιγραφές που κάποιες φορές δυσκόλευαν χωρίς εμφανή λόγο και ως ενα βαθμό μένουν ανολοκλήρωτες. Βέβαια αν προσπαθείς πολύ για να συμπυκνώσεις (λογο)τεχνικά το κείμενα ξεχνάς να απογειώσεις την περιγραφή σου, ξεχνάς μάλλον τον αναγνώστη, που για τους περισσότερους είναι μάλλον δείγμα επιτυχημένης συγγραφής.

  

Όταν κάποιος θέλει να αποδείξει ότι έχει φαντασία επιλέγει ένα τέτοιο τρόπο να το κάνει (magic realism), εύκολο, και προσιτό σε όλους. 

 

Υ.Γ. Ο τίτλος είναι από έναν ήρωα σε ένα παραμύθι, του παραμυθά, του παραμυθά. Ίσως ο πιο αξιολύπητος από όλους...χαλάλι ένας τίτλος.