Τι έκανες σήμερα;

Και τελειώνει η μέρα και γυρνάς στο σπίτι. Έχεις δουλέψει μεν, αλλά χωρίς να έχεις παράξει δε.

Τεμπέλης δεν είσαι, πήγες το πρωί στο γραφείο, πήρες καφέ, και κάθισες να δουλέψεις.

Μα ζεις σε μια εποχή που “τρέχει”, τι αξία έχεις εάν δουλεύεις και μένεις ανενημέρωτος; Ανοίγεις το firefox, ξεκινάς με τα τοπικά νέα, συνεχίζεις στις ψηφιακές εκδόσεις εφημερίδων, πας αριστερά (enet), πας δεξιά (kathimerini), πας στα εύκολα (lifo).

Ποστάρεις στο κατάλληλο κοινωνικό δίκτυο γιατί αναγνωρίζεις την αξία του μοιράζεσαι.

Συμβαίνουν τελικά τόσα πολλά έξω από το γραφείο σου, η ιστορία τρέχει, και εσύ είσαι τόσο μικρός και ασήμαντος.

Μαζεύεις τη σκέψη σου και ξαναγυρνάς στο λόγο για τον οποίο ήρθες στο γραφείο. Κλείνεις τον firefox.

Ανοίγεις την τσάντα και βγάζεις τις διαφανείς ζελατίνες όπου φυλάς τις σημειώσεις σου για κάθε μισοτελειωμένο project σου. Ψάχνεις για την πιο διεκπεραιωτική, τη λιγότερο απαιτητική σε προσήλωση και σκέψη.

Κάτι βρήκες. Ανάσα ανακούφισης. Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες. Κάποιος περπατάει στο διάδρομο. Θέλεις να μπει; Δεν ξέρεις. Χαιρετάς όλο ευγένια τον επισκέπτη. Ήθελες να μπει τελικά.

Συζήτηση, αγωνίες, προβλήματα, σκέψεις, φόβοι, ανασφάλειες. Μα γιατί; Κουράστηκες. Χαμογελάς, κατανοείς, θυμάσαι τους φόβους σου αλλά συνεχίζεις να χαμογελάς. Ο επισκέπτης φεύγει. Μπορεί να βοήθησες στους φόβους του, μπορεί και όχι.

Βαθιές ανάσες. Αποστασιοποίηση. Ξαναγυρνάς στις διαφάνειές σου. Δε βρίσκεις τίποτα που να πληρεί τις προηγούμενες προϋποθέσεις. Μπορεί να έγραψε κανείς τίποτα ενδιαφέρον στο κοινωνικό δίκτυο. Ξανανοίγεις το firefox. Μήπως να έβλεπες τα email σου πρώτα.

Ευτυχώς έχεις unread emails. Κάποιος χρειάζεται κάτι. Καταπιάνεσαι με αυτό.

Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες.

Μα κάτι άλλο ήθελες να κάνεις. Ά ναι! Να ελέγξεις το κοινωνικό δίκτο. Καινούριο tab στο firefox. Μα με πόσα πράγματα ασχολούνται οι άνθρωποι; 24 νέες posts. Ξεκινάς. Υπερένταση. Να κάνω like? Να σχολιάσω? Τίποτα από αυτά δε σου αρέσει, αυτό δεν είναι διάλογος, δεν συζητάς, χειροκροτάς.

Ωπ, άναψε κάτι κάτω δεξιά. Skype! Κάποιος κάτι θέλει. Και αν δε θέλει; Δεν έχεις χειρότερο.

Μήπως να πας σπίτι; Όχι, έχεις δουλειά, υπάρχουν και άλλες διαφανείς ζελατίνες. Πιάνεις μία στην τύχη.

Επιστρατεύεις το υπαρξιακό σου οπλοστάσιο, εκλογικεύεις τη στιγμή και με μέγιστη ειλικρίνεια ανοίγεις τη ζελατίνα.

Τόσο εύκολο ήταν τελικά. Ξαφνικά έχεις διάθεση, διαολεμένη όρεξη να καταπιαστείς, να λύσεις, να αποδείξεις.

Το skype φωτίζει την κάτω δεξιά γωνία της οθόνης σου. Αγνόησέ το. Έχεις δουλειά.

Στο email σου υπάρχουν 3 unread emails. Μην τα ανοίγεις. Έχεις δουλειά.

Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνεις, ακούγεσαι ενοχλημένος. Είσαι. Έχεις δουλειά.

Κάποιος έρχεται. Μην αγχώνεσαι, δεν έρχεται σε σένα. Ουφ! Προσπέρασε την ανοιχτή πόρτα του γραφείου σου.

Πέρασαν μόλις 20 λεπτά. Κουράστηκες, έτσι δεν είναι; Προσπάθησες. Δεν φτάνει. Ίσως αύριο να είσαι πιο τυχερός.

Σηκώνεσαι. Μαζεύεις. Γυρνάς στο σπίτι.

Μπορεί να υπάρχει κάτι εκεί ….