Τι έκανες σήμερα;

Και τελειώνει η μέρα και γυρνάς στο σπίτι. Έχεις δουλέψει μεν, αλλά χωρίς να έχεις παράξει δε.

Τεμπέλης δεν είσαι, πήγες το πρωί στο γραφείο, πήρες καφέ, και κάθισες να δουλέψεις.

Μα ζεις σε μια εποχή που “τρέχει”, τι αξία έχεις εάν δουλεύεις και μένεις ανενημέρωτος; Ανοίγεις το firefox, ξεκινάς με τα τοπικά νέα, συνεχίζεις στις ψηφιακές εκδόσεις εφημερίδων, πας αριστερά (enet), πας δεξιά (kathimerini), πας στα εύκολα (lifo).

Ποστάρεις στο κατάλληλο κοινωνικό δίκτυο γιατί αναγνωρίζεις την αξία του μοιράζεσαι.

Συμβαίνουν τελικά τόσα πολλά έξω από το γραφείο σου, η ιστορία τρέχει, και εσύ είσαι τόσο μικρός και ασήμαντος.

Μαζεύεις τη σκέψη σου και ξαναγυρνάς στο λόγο για τον οποίο ήρθες στο γραφείο. Κλείνεις τον firefox.

Ανοίγεις την τσάντα και βγάζεις τις διαφανείς ζελατίνες όπου φυλάς τις σημειώσεις σου για κάθε μισοτελειωμένο project σου. Ψάχνεις για την πιο διεκπεραιωτική, τη λιγότερο απαιτητική σε προσήλωση και σκέψη.

Κάτι βρήκες. Ανάσα ανακούφισης. Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες. Κάποιος περπατάει στο διάδρομο. Θέλεις να μπει; Δεν ξέρεις. Χαιρετάς όλο ευγένια τον επισκέπτη. Ήθελες να μπει τελικά.

Συζήτηση, αγωνίες, προβλήματα, σκέψεις, φόβοι, ανασφάλειες. Μα γιατί; Κουράστηκες. Χαμογελάς, κατανοείς, θυμάσαι τους φόβους σου αλλά συνεχίζεις να χαμογελάς. Ο επισκέπτης φεύγει. Μπορεί να βοήθησες στους φόβους του, μπορεί και όχι.

Βαθιές ανάσες. Αποστασιοποίηση. Ξαναγυρνάς στις διαφάνειές σου. Δε βρίσκεις τίποτα που να πληρεί τις προηγούμενες προϋποθέσεις. Μπορεί να έγραψε κανείς τίποτα ενδιαφέρον στο κοινωνικό δίκτυο. Ξανανοίγεις το firefox. Μήπως να έβλεπες τα email σου πρώτα.

Ευτυχώς έχεις unread emails. Κάποιος χρειάζεται κάτι. Καταπιάνεσαι με αυτό.

Αρχίζεις, πληκτρολογείς, παίρνεις δύο τηλέφωνα, τελείωσες.

Μα κάτι άλλο ήθελες να κάνεις. Ά ναι! Να ελέγξεις το κοινωνικό δίκτο. Καινούριο tab στο firefox. Μα με πόσα πράγματα ασχολούνται οι άνθρωποι; 24 νέες posts. Ξεκινάς. Υπερένταση. Να κάνω like? Να σχολιάσω? Τίποτα από αυτά δε σου αρέσει, αυτό δεν είναι διάλογος, δεν συζητάς, χειροκροτάς.

Ωπ, άναψε κάτι κάτω δεξιά. Skype! Κάποιος κάτι θέλει. Και αν δε θέλει; Δεν έχεις χειρότερο.

Μήπως να πας σπίτι; Όχι, έχεις δουλειά, υπάρχουν και άλλες διαφανείς ζελατίνες. Πιάνεις μία στην τύχη.

Επιστρατεύεις το υπαρξιακό σου οπλοστάσιο, εκλογικεύεις τη στιγμή και με μέγιστη ειλικρίνεια ανοίγεις τη ζελατίνα.

Τόσο εύκολο ήταν τελικά. Ξαφνικά έχεις διάθεση, διαολεμένη όρεξη να καταπιαστείς, να λύσεις, να αποδείξεις.

Το skype φωτίζει την κάτω δεξιά γωνία της οθόνης σου. Αγνόησέ το. Έχεις δουλειά.

Στο email σου υπάρχουν 3 unread emails. Μην τα ανοίγεις. Έχεις δουλειά.

Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνεις, ακούγεσαι ενοχλημένος. Είσαι. Έχεις δουλειά.

Κάποιος έρχεται. Μην αγχώνεσαι, δεν έρχεται σε σένα. Ουφ! Προσπέρασε την ανοιχτή πόρτα του γραφείου σου.

Πέρασαν μόλις 20 λεπτά. Κουράστηκες, έτσι δεν είναι; Προσπάθησες. Δεν φτάνει. Ίσως αύριο να είσαι πιο τυχερός.

Σηκώνεσαι. Μαζεύεις. Γυρνάς στο σπίτι.

Μπορεί να υπάρχει κάτι εκεί ….

Απλώς

- Δείχνεις χάλια, μήπως είσαι κουρασμένη;
* Δε νιώθω κουρασμένη.
- Δεν κοιμήθηκες;
* Κοιμήθηκα. Πολύ.
- Ήπιες καφέ;
* Μόνο.
- Μήπως για αυτό; Έφαγες τίποτα;
* Δεν πεινάω.
- Πρέπει να φας κάτι.
* Μα δεν πεινάω.
- Μήπως είσαι άρρωστη;
* Δε νομίζω.
- Μήπως κουράζεσαι πολύ στη δουλειά;
* Απλώς δουλεύω.
- Μήπως τσακώθηκες με την κολλητή σου;
* Μα δεν είμαι παιδί, έχω απλώς φίλους.
- Μήπως δε βγαίνεις πολύ έξω;
* Δεν είμαι και άστεγη.
- Μήπως βαριέσαι;
* όχι, απλώς σου μιλάω.div>
- Μα δεν μπορεί! Δείχνεις χάλια
*Απλώς έτσι δείχνω.

Το χωριό, η αυλή και το αλάτι

Τα σπίτια ήταν κολλητά, ανήκανε βλέπετε σε αδέρφια. Ο αδερφός παντρεύτηκε τη γιαγιά μου και η αδερφή πουλήθηκε μισοτιμής σε κάποιον νεότερο που όταν τον γνώρισαν τα δικά μου μάτια είχε γίνει παπάς. Παπάδαρος κατά τη μητέρα μου, και η αλήθεια αυτή ήταν. Κουμουνιστής ο παπάδαρος από τους πιο σκληροπηρυνικούς στον εμφύλιο, είχε πάρει τα βουνά. Στα ύστερα τα χρόνια όμως του ‘λαχε λέει να τσακωθεί με αριστερό γεοκτήμονα για τα χωράφια και το ‘στριψε ο παπάδαρος. Δεξιός ομολογούσε μέχρι και που πέθανε. Στροφή μεγάλη θα μου πείτε αλλά δεν εκπλήσσομαι, οι κάτοικοι αυτού του χωριού διακρίνονται για τον αδύναμο χαρακτήρα τους και τον παντοδύναμο εγωισμό τους. Οπότε ο αρματωμένος αριστερός δράκος γίνεται εύκολα δεξιοφρονούντας αυταρχικός αφέντης.

Από παιδιά όμως άλλο τίποτα. Επτά νομίζω έκανε με την κύρα παπαδιά, ανακατωμένα, άλλα αγόρια άλλα κορίτσια. Δεν του βγήκαν όμως σόι και μεγάλη πίκρα κουβαλούσε πιστεύω μέχρι τα ξένοιαστα γεράματά του. Άλλος του φυγε στην Αμερική και όσο τον έβλεπα εγώ άλλο τόσο τον έβλεπε και αυτός, άλλος το ‘ριξε στο πιοτό και στις κουλές γυναίκες, και άλλη πήγε και παντρεύτηκε αριστερό!!! Μεγάλο το χτύπημα που δέχτηκε ο δράκος των βουνών, ποτέ του δεν της το συγχώρησε της Λενιώς. Το ξέρανε αυτό οι άλλες οι κόρες και το εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Μα τι; χαμένη να πάει η περιουσία του πατέρα τους; Κάθε καλοκαίρι το λοιπόν μαζεύονταν στο χωριό όλοι, κόρες, γιοί, εγγονοί και γαμπροί (οι δεξιοί και οι πράσινοι…τον κοκκινόμυαλο ούτε φυσιογνωμικά δεν τον είχα δει). 

Το σπίτι στο χωριό διέθετε αυλή με μουριά περιωπής που τα καλοκαίρια προσέφερε παχύ ίσκιο σε ιδιοκτήτες και γείτονες. Ερχόντουσαν λοιπόν οι παπαδοπούλες στην αυλή μας για να πει η κάθε μία τον πόνο της. Συχνά βέβαια το προσωπικό τους δράμα ήταν απλώς η αφορμή για να πουν το προσωπικό τους παράπονο και να ρίξουν το κακιασμένο σχολιάκι τους.

 Μόνιμη επισκέπτης της αυλής μας ήταν η κύρα παπαδιά η οποία με τα χρόνια είναι κουφαθεί εντελώς γεγονός που την έκανε ακόμη πιο εξωπραγματική παρέα. Αξίζει εδώ να σημειώσω ότι για την επίσκεψη της κύρα παπαδιάς εμείς δεν ήμασταν απαραίτητοι, αρκούσε η αυλή. Πόσες φορές θυμάμαι να σηκώνεται η μητέρα μου από το μεσημεριανό ύπνο και να βρίσκει την κύρα παπαδιά στην αυλή να κάθεται στην πλαστική λευκή πολυθρόνα με στερεωμένο το μπαστούνι στην ποδιά της και κλειστά τα μάτια. Κοιμόταν, σκεφτόταν, ποτέ δε θα μάθω. Και αυτές ήταν οι καλές οι μέρες, υπάρχαν φορές που δεν έφευγε ούτε το μεσημέρι. Έτρωγε σε μας… Το διατροφικό σήμα κατατεθέν της κύρα παπαδιάς ήταν οι βίδες (με σάλτσα)! Αφού και σήμερα όταν ακούω βίδα εκείνη σκέφτομαι. 

Η κυρά παπαδιά δεν κουτσομπόλευε ποτέ γενικά και αόριστα, είχε στόχο: τα ‘χωνε κανονικότατα στον παπά με κάθε ευκαρία. Μάλλον τα βασανισμένα νεανικά χρόνια της νιόπαντρης παπαδιάς βρήκανε πρόσφορο έδαφος στα αποδυναμωμένα λογικά της και χυμήξανε καταπάνω στο βασανιστή της. Πάω στοίχημα ότι εάν βαστούσαν τα χέρια της θα του χώριζε το καλημαύχι στα δυο με το μαγγούρι της. Κρυφοτσιμπημένη η γιαγιά θαρρώ με τον παπάδαρο δυσανασχετούσε φανερά μπροστά στα τσουχτερά βέλη της παπαδιάς: «Μα να μιλάει έτσι για τον παπά της;» Όλοι οι υπόλοιποι πάντως τα καταφχαριστιόντουσαν αυτά τα σχόλια. Δε πα να ‘τανε ρασοφόρος και συγγενής, παπατράγο τον ανεβάζανε σατράπη τον κατεβάζανε. Ξεθυμένανε λοιπόν και αυτές χωρίς ενοχές, στα μουλωχτά ακούγοντας την παπαδιά να σιχτιρίζει. Εξάλλου όπως είπαμε τίποτα δεν διαταράσσει την υποκρισία αυτού του χωριού, τίποτα δε διαταράσσει την υποκρισία αυτής της αυλής.

 Για να πούμε και του στραβού το δίκιο λοιπόν το κοτσομπολιό και οι κακίες έβρισκαν πρόσφορο έδαφος στην αυλή μας. Ο φράχτης χώριζε τις αυλές, όχι τις συνήθειες. Υπήρχαν και από δω κάτι κατάλληλα αυτιά ασορτί με κάτι κατάλληλες γλώσσες και η φάση απογειωνόταν. Τα από κει «κάτσε να σου πω και αυτό» ενωνόνταν με τα από δω «τραβάτε με και ας κλαίω» και έκλεινε το οχτάωρο. Οι θείες μου, παράπονο δεν έχω, το δουλεύανε καλά το κους κους, παραμπάρι πηγαίνανε με τις παπαδοπούλες. Εγώ φυσικά έστηνα αυτί για καθαρά κοινωνιολογικούς λόγους (αργότερα τον έμαθα τον ορισμό και τις επικίνδυνες προεκτάσεις του, τότε μάλλον το αντιμετώπιζα σαν θεατρική επιθεώρηση που με ψυχαγωγούσε αφάνταστα).

Γειτονιά όμως δε στήνεται μόνο με ένα γείτονα, έτσι και η δική μας η αυλή εκτός από παπαδιά και παπαδοπούλες είχε και Σωτηρούλα. Οι θειες μου, στα πλαίσια του προαναφερθέντος κοινωνικού σχολιασμού, λέγανε ότι η κυρα-Σωτηρούλα κακοτύχισε στο γάμο της. Ο άντρας της λέει σκοτώθηκε στα καράβια έξι μήνες μετά το γάμο, και έμεινε χήρα με ένα αγέννητο. Το αγέννητο βέβαια εγώ το γνώρισα ως ο κύρος Πασχάλης με τη χοντρούλα ψηλομήτα γυναίκα από τας Αθήνας.

Η κυρα-Σωτηρούλα ήταν ο ορισμός του κουτσουμπολιού και μεγάλη ανακατώστρα. Μπορούσε να κάθεται στο δρομάκι κάτω από την αυλή όρθια και να μιλάει με τις ώρες, την άκουγες δεν την άκουγες αυτή τα έλεγε. Και αφού στέρευαν τα νέα πήγαινε στο επόμενο σπίτι, στην επόμενη αυλή, ξανάλεγε τα ίδια εμπλουτισμένα βέβαια με ό,τι είχε αποκομίσει από τις προηγούμενες στάσεις της, μια αντίδραση, μια προσθήκη, ένα ραφινάρισμα τέλοσπάντων στο αρχικά ακατέργαστο νέο, όλα της χρησίμευαν μέχρι και το τι φαΐ μαγείρευες. Εάν πιανόταν όρθια ανέβαινε και στην αυλή επίσημα. Την έφτιαχνες καφέ και οπωσδήποτε παξιμαδάκι.

Εάν η κυρα-Σωτηρούλα είχε γεννηθεί καμιά πενηνταριά χρόνια νωρίτερα η Τατιάνα θα ‘τρωγε τη σκόνη της στα μεσημεριανά σπριντς. Αντ’ αυτού όμως έμεινε καθηλωμένη στο όπως είπαμε προηγουμένως υποκριτικό χωριό μας όπου οι όμοιοι της όντας κοινωνικά εξυπνότεροι την άφηναν να εκτίθεται για να απορρίψουν στο τέλος τη συμπεριφορά της ως ανώτεροι και «καλύτερης πάστας» άνθρωποι. Πλέον είμαι σίγουρη ότι το χωριό καλύτερο δε θα γινόταν εάν η κυρα-Σωτηρούλα αντί για μια κουτοπόνηρη πορτογύρω ήταν καθηγήτρια κοινωνιολογικής ηθικής στο ΕΚΠΑ.

Αλλά επειδή η πραγματικότητα ξεπερνάει συχνά όλες τις προσπάθειες εξορθολογισμού της, έφτανε η στιγμή που στην αυλή, κάτω από την αιωνόβια μουριά μας καθόντουσαν καμιά δεκαριά «πολύ κυρίες» και ωσάν κακοχορδισμένο μουσικό σύνολο παρήγαγαν κακής ποιότητας ήχους. Τσακωμούς για όταν η συζήτηση ερχότανε στα δικά τους, μέλια και συναδελφικές φανφάρες όταν η συζήτηση πήγαινε στους άλλους που εκείνη τη στιγμή δεν ήταν στην αυλή (παίζανε σε δίπλα θίασο). Με τα χρόνια κατάλαβα ότι η μεταπήδηση των θεμάτων δεν ήταν τυχαία. Ενστικτωδώς, το περίεργο αυτό σύνολο προστάτευε τη συνοχή του και την απαρτία του. Ευαίσθητα θέματα αποφεύγονταν, αιχμηρούτσικα σχόλια γίνονταν μόνο όταν το κλίμα ήταν καλό και συναδελφικό, ενώ οι δύσκολες συζητήσεις διαρκούσαν μόνο όσο το επέτρεπε η ομάδα.

Υπήρχαν όμως και φορές που οι κυρίες της αυλής χάνανε τον έλεγχο. Λες και κάποιες φορές ξεχνούσαν τον χρυσό κανόνα «δεν προσβάλουμε τους παρόντες» και χυμούσε η μία να φάει την άλλη. Φωνές, απειλητικά σηκώματα από τις καρέκλες, χειρονομίες, μάτια να βγάζουν σπίθες και γλώσσες να χύνουν φαρμάκι. Έβγαινε και η μάνα μου από το σπίτι, έβλεπε τη φάση κοτέτσι, έβλεπε και εμένα να παρατηρώ από μια γωνία «ρουφώντας τη γνώση», συννέφιαζε. Δε φτάνει που είχε χάσει το απογευματινό θαλάσσιο μπάνιο της εξαιτίας των μουσαφήρηδων , δε φτάνει που οι τόσες φωνές δεν την άφηναν να προσηλωθεί επαρκώς στο τελευταίο "Τεστ", θα «χαλούσαν» και το μονάκριβό της;

- "Σούλα, τι πάθατε βρε παιδί μου;" έλεγε απευθυνόμενη στην κουνιάδα της.
- "Τίποτα Μαίρη μου! Σε ανησυχήσαμε καλή μου ε;" απαντούσε η θεία, σαφώς ενοχλημένη από τη διακοπή.

Γυρνούσε η μάνα μου στο σπίτι μες στο νεύρο (γυρνούσα και εγώ σα βρεγμένη γάτα), έμπαινε στην κουζίνα, έπαιρνε το αλάτι και σκόρπιζε μια γερή ποσότητα πίσω από την πόρτα. Ακολουθούσε ένα σκούπισμα νευρικό και ένα χαμόγελο όλο υπονοούμενο προς το μέρος μου. Επέστρεφε στην αυλή και περίμενε…να δράσει το αλάτι.

Κεραίες και εξωστρέφεια

Εξωστρέφεια, εξωστρέφεια, εξωστρέφεια! Φωνάζει η Αμερική, φωνάζει η Ευρώπη, η Ασία θα ομολογήσω δεν ξέρω τι κάνει πάντως δεν την πολυακούω...αθόρυβη δύναμη. Σου λένε: θες να έχεις μέλλον (επαγγελματικό) στη νέα εποχή, μετά την κρίση, μετά τη μεταβατική περίοδο μετά το "μετά", τότε αναγκαστικά είσαι οπαδός της παγκοσμιοποίησης και για να το αποδείξεις οφείλεις να είσαι εξωστρεφής!

Ξέχνα το γραφειάκι σου, την καρεκλίτσα σου, την αιθουσούλα σου που έκανες το κοτσομαθηματάκι σου και αγόρασε μια γερή Samsonite με ροδάκια. Πάρε το 1.2Kg ολοκαίνουριο lap top σου (τσάμπα στο δώσανε νομίζεις), χρέωσε την πιστωτική σου με τα έξοδα του ταξιδού (μην αγχώνεσαι όμως, θα τα πάρεις πίσω τα λεφτά σε μερικούς (?) μήνες), ξέθαψε το διαβατήριό σου που πάω στοίχημα το είχες ανανεώσει για τουριστικούς λόγους σε μια άλλη εποχή και κάλεσε ταξί..επόμενη στάση αεροδρόμιο!

....

Και μαζεύονται λοιπόν σε μια υπερλούξ αίθουσα που φωνάει ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ κάτι κεραιάδες, κάτι σκληροπυρηνικοί της επιστήμης που βλέπουν την κεραία πάνω στην ταράτσα και σου "μετράνε" το πεδίο με το μάτι. Κάτι τύποι που το βιογραφικό τους έχει πάνω από 100 δημοσιεύσεις, η καρέκλα τους το 20 ετών αποτύπωμα του #@#$@# τους, και όταν σου μιλάνε έχεις και μια έγνοια μπας και "ακτινοβολούν"!

Εντάξει για να είμαι ακριβής υπήρχε στην αίθουσα και η διαχειρίστρια/υπεύθυνη του εγχειρήματος "κεραίες και εξωστρέφεια". Λαλίστατη, απαιτητική και με τάση να ευλογά τα γένια της (μας) ανά 10 λεπτά με γερμανική συνέπεια. Υπενθύμιζε δε διαρκώς να υπογράψουμε το παρουσιολόγιο καθότι μετά χρήματα γιοκ! Εξαιρέσεις δε γίνονται...κωλόπαιδα..!

Υπάρχαν και καμιά 10αριά γηγενείς εξωστρεφείς, με εμφανή τα σύμβολα της εξωστρέφειας (κουστούμια, γραβάτες, κορμοστασιά, αραχτή στάση σώματος, βροντερά καλοδουλεμένα αγγλικά και με πολλές business cards στην εσωτερική τσέπη του σακακιού - υποθέτω, γιατί εμένα κάρτα δε μου δώσανε).

Συνοψίζοντας λοιπόν, έχουμε: 75 κεραιάδες, 73 άντρες και 2 γυναίκες, 1 διαχειρίστρια (manager), και εμένα (με το 1.2Kgr lap top πάντα). Όλοι σηκώθηκαν στο άβολο πόντιουμ, παρουσίασαν τις δουλειές τους, έκαναν τις προτάσεις τους για τα ερευνητικά hot θέματα, έλαβαν τα δέοντα εγκωμιαστικά σχόλια για το σύνολο και κατέβηκαν από το πόντιουμ. Είχαν κάνει την εξωστρεφή τους πράξη για τη μέρα.

Αναλυτική η manager όμως και την έχει κάνει την έρευνά της πριν έρθει. Διαπιστώνει λοιπόν η κυρία ότι έχει μειωθεί το ενδιαφέρον της νεαρής επιστημονικής κοινότητας προς το αντικείμενο των Κεραιών.

"Σκεφτείτε!!", προστάζει!
"Δεν πουλάτε! Βρείτε τρόπους να γίνετε πιο εμπορεύσιμοι!!", ξανα-προστάζει!

Γες μάνταμ...

Ιδέες ξεχύθηκαν: 

• να προτείνουμε σε εταιρίες παιγνιδιών όπως η Playmobil να συμπεριλάβει στα εξαρτήματα των συσκευασιών της και μικρές κεραιούλες ώστε το παιδί να έρχεται σε επαφή με την κεραία. Και τι δεν μπορεί να κάνει ένα παιδί με μια πλασική Yagi-Uda δύο εκατοστών. Πιθανώς διάρροια, ειδικά εάν τη συνοδεύσει με καμιά πορτοκαλάδα.
• να προσκαλέσουμε σχολεία στα εργαστήρια όπου θα κατασκευάσουν κεραίες τα ίδια τα παιδιά (μεταξύ μας, κεραία θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και το σκουλαρήκι μου ειδικά εάν είναι κρίκος μας κάνει μια ωραιότατη βροχοκεραία).
 


• να φτιάξουμε ευμεγέθη videos/tutorials όπου θα τα ανεβάσουμε στο youtube.edu για να διευκολυνθεί η διάχυση της γνώσης των κεραιών.
• να στήσουμε πειραματική διάταξη με θέμα τις κεραίες στο Nemo Museum στο Άμστερνταμ! Εδώ όμως οι οδηγίες ήταν ΣΑΦΕΙΣ:
  Το νου σας ρεμάλια ρεμάλια! Η διάταξη θα πρέπει να δουλεύει, εκεί δεν είναι το εργαστηριάκι μας όπου δοκιμάζουμε τις ιδέες μας. Εκεί (δε) μας πληρώνουν για να βγάλουν λεφτά, δε θα τους χαλάσουμε εμείς το show. Ρεμάλια! 

Η συνάντηση έκλεισε με χειροκροτήματα και υποσχέσεις διατήρησης των προθέσεων εξωστρέφειας που επιδείξαμε σαν καλά παιδιά σε αυτή τη συνάντηση.

....

Συμπεράσματα ακόμη δεν έχω. Άποψη σχηματίσει ούτε. Επιτυχημένη η προσπάθεια τους εγχειρήματος "κεραίες και εξωστρέφεια"; Και ποιος θα το κρίνει;
-Εγώ που δεν κατάλαβα το 70% των παρουσιάσεων;
-Η manager που στην προσπάθειά της να υποστηρίξει το εγχείρημα είναι έτοιμη να βάλει σουτιέν σε σχήμα χοανοκεραίας;

-Οι γηγενείς εξωστρεφείς που για μονάδα μέτρησης έχουν τις κάρτες που μοιράζουν;
-Οι πειθήνιοι κεραιάδες;
-Ο μπόμπυρας που προσπαθεί να "χωνέψει" την κεραία playmobil;
-Ο μαθητής που έκοψε 10cm σύρμα, του είπανε ότι έφτιαξε ένα δίπολο και γυρνώντας σπίτι του αποφάσισε να βάλει το σύρμα στην πρίζα για να εκπέμψει;

Έστω ότι όλοι αυτοί αποφάσισαν ότι το εγχείρημά τους ήταν όντως επιτυχημένο. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν περισσότερο την επόμενη φορά. Ας γίνουν λοιπόν 150 παρουσιάσεις αντί για 70, ας φωνάξουμε περισσότερους κεραιάδες, ας σηκωθούν και άλλοι από τα γραφεία τους, ας δικαιολογήσουμε περισσότερα έξοδα μετακίνησης, ας τυπωθούν περισσότερες business cards, ας απλοποιήσουμε τα πράγματα σε επίπεδο παιγνιδιού νηπίου. Πού ξέρεις; Μπορεί όλοι αυτοί να έχουν δίκιο. Μπορεί η εξωστρέφεια να μην ταιριάζει καλόγουστα σε κάθε χώρο και σε κάθε αντικείμενο αλλά αυτό μπορεί να μην είναι σημαντικό.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί σε έναν χώρο που δικαιολογημένα χρειάζεται ανθρώπους και έμψυχο υλικό, όσο αφιλόξενος και εάν μοιάζει, να το διεκδικήσει. Τι και εάν δεν του αρέσουν οι κανόνες εξωστρέφειας που έχουν καθιερωθεί στην κοινωνία ας κόψει το λαιμό του να βρει άλλους...

Υ.Γ. : Πως να μοιάζει άραγε ένας ισοδύναμος κόσμος επιστημονικής εξωστρέφειας όπου περισσότεροι επιστήμονες θα επικοινωνούσαν και λιγότεροι επιστήμονες θα ένιωθαν δυσάρεστα;

Πάμε;

Άτιμη καθημερινότητα! Σου έχω ρίξει κάτι κατάρες τον τελευταίο καιρό που δε με αφήνεις να ελευθερωθώ από τα πλοκάμια σου που θα πόνταρα ότι από φόβο και μόνο για την τύχη σου με ανέβασες στην μεγαλούπολη. 

Σου ξέφυγα λοιπόν....έλα να με πιάσεις  εάν μπορείς. Θα με βρεις σε φτηνιάρικα επιπλάδικα για αγορές γεμίσματος οικίας, σε κινηματογράφους, σε θέατρα, σε βιβλιοπωλεία (κεντρικά, για να βοηθήσω), σε ζαχαροπλαστεία με τουρκοπολίτικες wannabe λιχουδιές, σε παρουσιάσεις σούπερ ενημερωμένων κουστουμαρισμένων που με διαφώτισαν για το μέλλον της έρευνας στη χώρα (ζοφερό, εάν σε κόπτει) και στριμωγμένη στο εφηβικό μου κρεβάτι να γράφω....

Σε σκεφτόμουν όμως, μην παραπονιέσαι. Αν σε προσκαλούσα όμως σε όλα αυτά, θα την αποδεχόσουν την πρόσκληση ή θα μου έλεγες ότι εσύ ενδιαφέρεται για άλλα, σημαντικά και μεγάλα; Ε; 

...Δικαιολογίες! Δεν μπορείς να μου κρυφτείς εμένα. Ξέρεις ότι έαν δεχτείς την πρόσκληση η πολύτιμη ταυτότητά σου κινδυνεύει να αλλοτριωθεί, πάει η πεπατημένη, θα αρχίσουν πάλι να σκάνε επιλογές από παντού. Και εκεί να σε δω...έρμη καθημερινότητα! Θα σε παρατήσω και θα ψάξω για καινούρια. Ολομόναχη θα μείνεις! 

Αλλά το ξέρεις παμπόνηρη, για αυτό και δε θα δεχτείς την πρόσκληση, για αυτό και με ξαποστέλνεις που και που χατηρικά. Σε ξέρω.

...

Μα δε με προσκάλεσες ποτέ!