Γατίσια ζωή

Βρέχει, και η βροχή μου χαλάει το τρίχωμα.

Δεν παραπονιέμαι, υπάρχουν τα αυτοκίνητα. Χώνομαι από κάτω. Ζεστά για λίγο, στεγνά για συνέχεια.

Το καλύτερο είναι τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε από μπροστά μου. Γιατί τα φοράνε, ποτέ δεν κατάλαβα. Με κορδόνια, με τακούνια, με περίεργα χρώματα. Μου έχει τύχει μια δυο φορές να τριφτώ πάνω τους…από περιέργεια, όχι από «γατοσύνη» όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Έχουν και διαφορετική υφή, κάποια μου προκαλούν ένα σφύξιμο στο στομάχι. Αντανακλαστικό.

Η βροχή δυναμώνει. Οι στάλες είναι μεγάλες, με βρίσκουν. Θα περιμένω λίγο, σε τούτο τον τόπο οι δυνατές βροχές κρατάνε λίγο, οι αδύναμες πολύ.

Κάποτε πήγε να με πατήσει ένα αυτοκίνητο. Ούτε που θυμάμαι πώς γλίτωσα. Γρήγορα σκοτείνιασε και ήμουν πάλι ασφαλής.

Περνάνε κάτι πάνινα παπούτσια. Καλύτερα χωρίς, λέω εγώ.

Υπάρχει ένα σπίτι εδώ κοντά που μου αφήνει φαγητό πότε πότε. Συνήθως κρέας. Εάν βρέχει όμως θα με ξεχάσουν. Το κηνύγι στη βροχή δεν έχει νόημα. Θα περιμένω.

Αυτά τα παπούτσια έρχονται κατά δω. Εάν ακούσω τον ήχο θα φύγω. Σχεδόν πάντα μετά τον ήχο τα αυτοκίνητα ξεκινούν. Δεν μπορώ να φανταστώ μια ζωή μέσα σε σπίτι. Άλλο να βλέπεις τη βροχή μέσα από το τζάμι και άλλο να τη μυρίζεις πάνω σου. Τα σπίτια μυρίζουν μόνο φαγητό και σκόνη. Το ξέρω. Έτσι μυρίζουν και αυτοί που ζουν μέσα σ’ αυτά.

Η βροχή σταματάει. Πάλι βλέπω παπού..

- Ούστ βρωμόγατο! Μου ‘κοψες τη χολή.

We are in a war

The war approaches really fast. You will be soon be asked to join in. You should carefully choose side.

Fights break out without warning. Protect yourself.

Minds are twisted and people are being dragged into a meaningless madness.

The intentions are covered and lies are replacing truths.

Friendships become alliances and respecting becomes following.

Personal growth becomes an afterthought. The war indicates what really matters. Prevail.

Nothing matters anymore, nothing feels the same. Every value, opinion and thought i used to have, is irrelevant, is out of context.

We are in a war.

 

Βιεννέζικη επίγευση

Οι μεγάλοι δρόμοι με τα φαρδιά και ξεκούραστα πεζοδρόμια.

Τα πανύψηλα δένδρα των πάρκων.

Οι χρωματιστοί άνθρωποι με τα διαφημιστικά φυλλάδια που προσπαθούν να σε πείσουν να ακούσεις κάποιοι μουσικό σύνολο να παίζει κάπου στη Βιέννη (Ιούλιο με Σεπτέμβρη η Όπερα της Βιέννης είναι κλειστή, οπότε οι πιο «δεύτεροι» καλλιτέχνες βρίσκουν ευκαιρία να βρεθούν μπροστά σε κοινό, έστω και τουριστικής προέλευσης).

Τα προσεγμένης αισθητικής κτίρια. Μπορείς να δεις μια σειρά από κτίρια καθένα από τα οποία να έχει το δικό του ξεχωριστό χρώμα χωρίς όμως να μοιάζει παράταιρο.

Το εντυπωσιακό ενυδρείο Haus des Meerres που έχει στηθεί στο εσωτερικό ενός αντιαεροπορικού πύργου του Β’ παγκοσμίου πολέμου. (Μπράβο στο αυστριακό κράτος που εκμεταλλεύεται τα κτίρια/κουφάρια του παρελθόντος του).

Το εστιατόριο “Ribs of Vienna” που σερβίρει τα πασίγνωστα στην Αυστρία Spare Ribs με το μέτρο (!!!).

Το Pumpkin Oil που το χρησιμοποιούν σχεδόν σε όλα τους τα πιάτα. Πρόκειται για λάδι που παράγουν ζουλώντας τους σπόρους μιας ειδικής ποικιλίας κολοκύθας (Styrian Oil Pumpkin) που καλλιεργείται στη Νότια Αυστρία και στη Σλοβενία. Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ήταν αυτό το νοστιμότατο δίχρωμο υγρό που ήταν λουσμένη η σαλάτα μου!

Ο απίστευτος ξεναγός της Όπερας της Βιέννης. Ο οποίος, αντίθετα στα στερεότυπα για την έλλειψη χιούμορ των κεντροευρωπαίων, προκάλεσε ευθυμία στο αγγλομαθές γκρουπ. Φορούσε ένα αταίριαστο με την εποχή μάλλινο μαύρο κασκόλ, το οποίο όμως στο τέλος της ξενάγησης μου φάνηκε απόλυτα «δικό του», δυστυχώς εισάκουσα την παράκλησή του να μην τον φωτογραφίσουμε.

Η ήττα που έφαγα πηγαίνοντας στο μουσείο του Σίγκμουντ Φρόυντ και πληρώνοντας 14 ευρώ για το εισιτήριο. Καλά να πάθω όμως που δε συμβουλεύτηκα τα comments στο tripadvisor και πήγα νομίζοντας ότι θα δω το γραφείο που εξέταζε τους ψυχάκηδες της εποχής του (τον περίφημο καναπέ, το γραφείο, τη βιβλιοθήκη, τη συλλογή από αιγυπτιακά αγαλματίδια κ.ά). Είδα όμως φωτογραφίες αυτών... γρρρρ!

Η μαζικότητα της κατανάλωσης παγωτού. Στα μάτια μου όλοι οι άνθρωποι γλύφανε ασταμάτητα χωνάκια παγωτού...

Η κατακόρυφη διάταξη των κατευθύνσεων της γραμμής U3 του μετρό. Μέχρι τώρα οι δύο κατευθύνσεις της ίδιας γραμμής του μετρό βρίσκονταν πάντα στο ίδιο επίπεδο, σε διαφορετικά επίπεδα φτιάχνονταν διαφορετικές γραμμές. Αλλά γιατί όχι;

 

(το βρήκα στα Drafts....)