Μας ενοχλούν. Μας θυμώμουν. Μας αποδυναμώνουν. Μας προκαλούν. Αλλά δεν αφιερώνουμε ποτέ χρόνο για να τα αλλάξουμε. Η σημαντικότητά τους εξαρτάται από τη διάθεσή μας. Άλλοτε δεν υπάρχουν καν και άλλοτε είναι το μόνο που βλέπουμε.
Με μια απλή κατηγοριοποίηση, θα μπορούσαν άνετα να δρουν σαν δείκτες της διάθεσής μας!
Μάλλον η εμμονή μου σήμερα με την καθαριότητα του γραφείου μου παίρνει εντελώς νέα διάσταση...
Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
Καπνίζουμε εκεί?
"Συγγνώμη μπορείτε να μας φέρετε ένα τασάκι;" ρώτησε δειλά ο καπνιστής φίλος και μέρος της παρέας επιστρατεύοντας όλη την έμφυτη ευγένιά του,
"Φυσικά" του απάντησε αδιάφορα η σερβιτόρα δείχνοντας ότι η προαναφερθείσα ευγένια ήταν σχεδόν περιττή.
"Αχ!!Να κάνω ένα τσιγάρο καθιστός!!"
Τον είχαμε φοβίσει και εμείς..
"Ο νέος νόμος πλέον εφαρμόζεται αυστηρά. Εδώ στην επαρχία εξάλλου είμαστε πιο τυπικοί κ.λ.π. κ.λ.π."
Και το χαμόγελο του πολυαγαπημένου φίλου καπινιστή επέστρεψε.'Ελαμψε το πρόσωπό του. Το βλέμμα του δήλωνε ανακούφιση και γιατί όχι, ευτυχία. Όλοι το είδαμε, όλοι αισθανθήκαμε όμορφα. Ίσως το μοναδικό τσιγάρο που χάρηκα που καπνίστηκε στον ίδιο χώρο με εμένα.
Η αγωνία που κρύβει η ερώτηση "καπνίζουμε εκεί;;" του φίλου καπνιστή και η ανακούφιση που νιώθει στη θέα του σταχτοδοχείου δίνει αλλη διάσταση στην προσπάθεια εφαρμογής του νέου νόμου.
Μήπως τελικά η μοναδική χρησιμότητα του νέου νόμου κατά του καπνίσματος είναι η χαρά που φέρνει κάθε φορά που δεν εφαρμόζεται?
"Φυσικά" του απάντησε αδιάφορα η σερβιτόρα δείχνοντας ότι η προαναφερθείσα ευγένια ήταν σχεδόν περιττή.
"Αχ!!Να κάνω ένα τσιγάρο καθιστός!!"
Τον είχαμε φοβίσει και εμείς..
"Ο νέος νόμος πλέον εφαρμόζεται αυστηρά. Εδώ στην επαρχία εξάλλου είμαστε πιο τυπικοί κ.λ.π. κ.λ.π."
Και το χαμόγελο του πολυαγαπημένου φίλου καπινιστή επέστρεψε.'Ελαμψε το πρόσωπό του. Το βλέμμα του δήλωνε ανακούφιση και γιατί όχι, ευτυχία. Όλοι το είδαμε, όλοι αισθανθήκαμε όμορφα. Ίσως το μοναδικό τσιγάρο που χάρηκα που καπνίστηκε στον ίδιο χώρο με εμένα.
Η αγωνία που κρύβει η ερώτηση "καπνίζουμε εκεί;;" του φίλου καπνιστή και η ανακούφιση που νιώθει στη θέα του σταχτοδοχείου δίνει αλλη διάσταση στην προσπάθεια εφαρμογής του νέου νόμου.
Μήπως τελικά η μοναδική χρησιμότητα του νέου νόμου κατά του καπνίσματος είναι η χαρά που φέρνει κάθε φορά που δεν εφαρμόζεται?
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Τα όνειρα δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις
Το όνειρό μας, η επιθυμία να γίνουμε, να δημιουργήσουμε, να αποκτήσουμε, να ζήσουμε.
Το όνειρο είναι πηγή δύναμης του καθενός, ο λόγος που πράττει (εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια"), που σχεδιάζει, που εφαρμόζει, που δοκιμάζει, που σκέφτεται (again, εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια").
Το όνειρο, κρυφό ή φανερό, ομολογημένο ή όχι, ζει μαζί μας πολλά χρόνια, φώλιασε κάποια στιγμή στο παρελθόν και ταξιδεύει μαζί μας εκ τότε. Κάποιες φορές αλλάζει μορφή, προσαρμόζεται στις συνθήκες του εφικτού, αποκτά οπαδούς, εχθρούς, φίλους, κινείται έως εκεί που του επιτρέπουμε με τον τρόπο που του καθορίζουμε. Κάποιες φορές ικανοποιείται και κάποιες όχι.
Τότε είναι που γίνεται το λάθος...Τότε είναι που πιστεύουμε ότι τα όνειρα δεν είναι τίποτα άλλο από απραγματοποίητες επιθυμίες, από πλάνες του παλιού ανώριμου εαυτού μας που ο τωρινός αναγκάζεται να ξεδιαλύνει. Και πάει το όνειρο, χάθηκε!
Τραγούδια, ποιήματα, βιβλία, sites, συγκροτήματα στριφογυρίζουν την ύπαρξή τους γύρω από τα "χαμένα όνειρα" και εκπροσωπούνται πανηγυρικά με μισό εκατομμύρια αποτελέσματα από το google (try "lost dreams"). Ειρωνικότατο!!!
Το όνειρο όμως δεν μπορεί να είναι πάντα κάτι τόσο μικρό που να περιορίζεται χρονικά στη διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου και να εξαγνίζεται με ένα τραγούδι ή ένα ποίημα. Ο κόσμος είναι γεμάτος από μεγαλόπνοα και περίπολκα όνειρα που τελεσφόρησαν. Όνειρα που έζησαν για πολύ περισσότερο από τους φορείς τους. Όνειρα που ξεχάστηκαν γιατί το αποτέλεσμά τους τα ξεπέρασε. Όνειρα που γέννησαν άλλα όνειρα.
Οπότε μάλλον τα όνειρα δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις! Αυτά δεν πεθαίνουν, πεθαίνει όμως η επιθυμία να το διεκδικήσουμε.
Να θυμηθώ...να μοιραστώ τα όνειρά μου!!
Το όνειρο είναι πηγή δύναμης του καθενός, ο λόγος που πράττει (εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια"), που σχεδιάζει, που εφαρμόζει, που δοκιμάζει, που σκέφτεται (again, εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια").
Το όνειρο, κρυφό ή φανερό, ομολογημένο ή όχι, ζει μαζί μας πολλά χρόνια, φώλιασε κάποια στιγμή στο παρελθόν και ταξιδεύει μαζί μας εκ τότε. Κάποιες φορές αλλάζει μορφή, προσαρμόζεται στις συνθήκες του εφικτού, αποκτά οπαδούς, εχθρούς, φίλους, κινείται έως εκεί που του επιτρέπουμε με τον τρόπο που του καθορίζουμε. Κάποιες φορές ικανοποιείται και κάποιες όχι.
Τότε είναι που γίνεται το λάθος...Τότε είναι που πιστεύουμε ότι τα όνειρα δεν είναι τίποτα άλλο από απραγματοποίητες επιθυμίες, από πλάνες του παλιού ανώριμου εαυτού μας που ο τωρινός αναγκάζεται να ξεδιαλύνει. Και πάει το όνειρο, χάθηκε!
Τραγούδια, ποιήματα, βιβλία, sites, συγκροτήματα στριφογυρίζουν την ύπαρξή τους γύρω από τα "χαμένα όνειρα" και εκπροσωπούνται πανηγυρικά με μισό εκατομμύρια αποτελέσματα από το google (try "lost dreams"). Ειρωνικότατο!!!
Το όνειρο όμως δεν μπορεί να είναι πάντα κάτι τόσο μικρό που να περιορίζεται χρονικά στη διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου και να εξαγνίζεται με ένα τραγούδι ή ένα ποίημα. Ο κόσμος είναι γεμάτος από μεγαλόπνοα και περίπολκα όνειρα που τελεσφόρησαν. Όνειρα που έζησαν για πολύ περισσότερο από τους φορείς τους. Όνειρα που ξεχάστηκαν γιατί το αποτέλεσμά τους τα ξεπέρασε. Όνειρα που γέννησαν άλλα όνειρα.
Οπότε μάλλον τα όνειρα δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις! Αυτά δεν πεθαίνουν, πεθαίνει όμως η επιθυμία να το διεκδικήσουμε.
Να θυμηθώ...να μοιραστώ τα όνειρά μου!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)