Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Haute couture..

Για πολλούς η ώρα του «δοκιμάζειν» σε καταστήματα ρούχων είναι μια ώρα δύσκολη. Είναι όμως και μια ώρα κρίσιμη όταν δοκιμάζεις για εκδήλωση στα προσεχώς, που δίχως άλλο, θα παραστείς. Η γνωστή ομιλιτικότατη πωλήτρια φαίνεται να έχει διάθεση να εξασκήσει το ταλέντο της (δυστυχώς όχι αυτό για το οποίο πληρώνεται) οπότε η προσπάθεια να το παίξεις στρείδι κωλώνει μπροστά στα ηχηρά σήματα φιλίας της πωλήτριας.

- Γιατί το θέλετε;
- Τίποτα το σημαντικό, έχω μια βάφτιση σε λίγες μέρες, μεσημέρι...τίποτα επίσημο.

Η κουβέντα αυτή όμως ανοίγει περίεργους δρόμους στο μυαλό της πωλήτριας, δρόμους που δυστυχώς ο βασανισμένος δεινόσαυρος που προσπαθεί να χωρέσει στο φορεματάκι «πλύνε – βάλε» δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να πάρει.

Η «δοκιμασία» τελειώνει, η αγορά δρομολογείται και όλοι θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι. Στο βλέμμα όμως της πωλήτριας υπάρχει ένα αδιόρατο άγχος. Τίποτα δεν είχε τελειώσει, και με το που βγαίνει το ακριβοπληρωμένο ρούχο από το κατάστημα με τη συνοδεία του δεινόσαυρου, τρέχει ξοπίσω του η εμφανώς πλέον αγχωμένη πωλήτρια:

- Σε ποια βάφτιση θα πάτε; Ρωτά αποφασιστικά.
- Έχει κάποια σημασία; Αντιρωτά ο δεινόσαυρος, ολίγον σαστισμένος αλλά κυρίως εκνευρισμένος που τελικά δεν πραγματοποίησε την ηρωική έξοδο, όπως νόμισε.

Η απάντηση της πωλήτριας ξαφνιάζει, διασκεδάζει και σίγουρα χρήζει διάσωσης στην ελληνική μπλογκό-σφαιρα!

- Οχι, απλά το μαγαζί συνηθίζει να ρωτάει ώστε να μην πάρει το ίδιο ρούχο άλλη πελάτισσα που θα είναι στην ίδια εκδήλωση!!

Στον τομέα «περιφρούρηση της μοναδικότητας του ρούχου» τον φάγατε τον Cavalli δεσποινίς!

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Φωτογραφία για τη γιαγιά

Το σπίτι της γιαγιάς είναι από άλλο αιώνα. Οι τοίχοι ένας τεράστιος καμβάς από φωτογραφίες.

Πολλά παιδιά η γιαγιά, καμάρι το είχε, τα μεγάλωσε όλα. Δες τι ευτυχισμένα που στέκουν στους τοίχους. Το βλέμμα τους λέει τα ‘κατάφερα μάνα’, επιβίωσα, δες με!

Πολλά εγγόνια η γιαγιά. Χαμογελάνε και αυτά. Κοίτα με γιαγιά, σε αγαπάω.

Μία φωτογραφία του παππού. Μάλλον δεν του άρεσαν οι φωτογραφίες. Αυτός δε χαμογελάει. Ίσως δεν είχε κάποιον να νοιαστεί για το εάν χαμογελάει. Ίσως απλά δεν καταλάβαινε τι σημασία έχει να χαμογελάς μπροστά από μια φωτογραφική μηχανή.

Φωτογραφία! και η γιαγιά πετούσε από πραγματική χαρά. Φωτογραφία! και καινούρια τρύπα στον τοίχο. Φωτογραφία! και η γιαγιά ένιωθε λιγότερο μόνη.

Ποιά είναι η τελευταία φορά άραγε που έκανα κάτι μόνο και μόνο επειδή θα έκανε κάποιον άλλο ευτυχισμένο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έστειλα μια φωτογραφία τοίχου στη γιαγιά;

...να θυμηθώ να χαμογελάω στις φωτογραφίες της γιαγιάς.

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

Όχι αλλο κάρβουνο!

Ήταν που ήταν αφόρητα δύσκολο να πεις μια κουβέντα με έναν άνθρωπο χωρίς να προσκυνήσεις στο ναό της τυπικότητας, χωρίς να χύσεις πνευματικό ιδρώτα για να ξεπεράσεις τα γλιτσερά σύμβολα της ευγενούς συναναστροφής, χωρίς να ταλανιστείς με τα απαραίτητα εισαγωγικά πρελούδια κουτσουμπολιού τα οποία έπρεπε να υπομείνεις για να έχεις κάποια πιθανότητα να ακούσεις τη σύνθεση της παρέας.....μας ήρθε και η οικονομική κρίση!!

Πέρα από το εξ’ ορισμού «κακό» που ενέχει η αυτού μεγαλειότητά της, και που δε νομίζω, όσες φορές και αν μου τα εξηγήσουν φίλοι και καλοθελητές θα καταλάβω ποτέ, έρχομαι να σκεφτώ και τις παράπλευρες απώλειες.

Το πρόσφατο συμπέρασμα είναι ότι η οικονομική κρίση μας έκανε όλους πιο βαρετούς, πιο αδιάφορους και πιο μονοδιάσταστους συνομιλητές. Η τάση για τις εύκολες συζητήσεις, αυτές τις ακίνδυνες αλλά ταυτόχρονα άοσμες και άχρωμες συζητήσεις του καφέ, βρήκε πρόσφορο έδαφος στην οικονομική κρίση και ως αποτέλεσμα ξεχύθηκε η σοφία μας. Όλοι μιλάμε για αυτό.

Να μιλήσει ο άνεργος, να μιλήσει ο απολυμένος, να μιλήσει ο πατέρας με τα τέσσερα παιδιά, να μιλήσει αυτός που θέλει και δεν μπορεί, να μιλήσει αυτός που κινδυνεύει η επιβίωσή του, όλοι οι υπόλοιποι τι κάνουμε; Φιλολογική συζήτηση; Κουτσομπολιό υψηλού επιπέδου;

Άσε που όλοι οι απανταχού βλάκες αισθάνονται πρετεντερικά έξυπνοι αν μπορούν να συζητήσουν για το φλέγον ζήτημα του πώς θα έσωσαν αυτοί τη χώρα! Γιατί το ακόμη πιο αστείο δεν είναι ότι συζητάμε όλοι για τα δεινά της οικονομικής κρίσης, είναι ότι όλοι ψάχνουμε τη λύση!!! Ένα κουλούρι στον κύριο..βρήκε τη λύση!

Άρα, δε φτάνει λοιπόν, που πλέον σκεφτόμαστε τα 4 ευρώ του καφέ λες και κρίνεται από αυτά η προσωπική μας ευημερία, δε φτάνει που τρέμουμε μπροστά στις καθημερινές προβλέψεις της Πυθίας (Τρέμη επί το λαϊκότερον) για το μέλλον μας, που πρέπει να προσπαθούμε διπλά για να αποφύγουμε την κατάθλιψη που σούρνεται χειρότερα από γρίπη, θα πρέπει να παρακολουθήσουμε και ταχύρρυθμα μαθήματας οικονομικής επιστήμης για να συνομιλήσουμε με τους φίλους μας!

Άνθρωπέ μου το πρόβλημα δεν είναι να βρεις τη λύση, το πρόβλημα είναι να την εφαρμόσεις!