Το Πανεπιστήμιό μας

Με πλησιάζουν δύο χαμογελαστοί μεσήλικες. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι πρόκειται για γονείς πρωτοετούς που δράττουν την ευκαιρία να μιλήσουν και να γνωριστούν με κάποιον που πιθανώς στο μέλλον συναντήσει το γιό τους σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας, από την πλευρά όμως της έδρας.

Δεν τον ξέρω, δεν τους ξέρω. Χαίρομαι όμως με τη χαρά τους· είναι δικαιολογημένη η χαρά τους. Η χαρά για την επόμενη φάση της ζωής του παιδιού τους, και σύμφωνα με την (αγία) ελληνική οικογένεια, και της δικής τους ζωής.

Χαίρομαι. Πάω να πω «Συγχαρητήρια» και θυμάμαι τις βρώμικες τουαλέτες του πανεπιστημίου μας, που περιμένουν έναν ακόμη διαγωνισμό για να καθαριστούν. Πάω να πω «Μπράβο», και θυμάμαι το μοναδικό υπάλληλο στη γραμματεία του τμήματος που θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον τρεις. Πάω να χαμογελάσω πλατιά και θυμάμαι ότι όλοι οι πρωτοετείς πρέπει να νοικιάσουν από την πρώτη μέρα μιας και εστία δεν προβλέπεται.

Ευτυχώς που ο γιός τους είναι πρωτοετής γιατί θα θυμόμουν κι άλλα, λιγότερο προφανή αλλά το ίδιο ουσιαστικά που συνοδεύουν μεγαλύτερα έτη, και χαλάνε τη διάθεση με τον ίδιο ισοπεδωτικό τρόπο.

Εν τέλει, ξεγλίστρησα των ενοχών μου, βάσιμων ή μη, και να χαμογελάσω κατάφερα και συγχαρητήρια είπα. Η χαρά όμως των γονιών για την ευκαιρία που το ελληνικό πανεπιστήμιο και τα μέλη του υπόσχεται, μια ευκαιρία το παιδί τους να γίνει ένας καταρτισμένος επιστήμονας, ένας ετοιμοπόλεμος διεκδικητής του μέλλοντος και γιατί όχι ένας καλύτερος άνθρωπος, θα πρέπει να μας γεμίζει με περηφάνια, όχι ντροπή.

Ταξίδι αναψυχής

Στα αγγλικά "The Leisure Seeker". Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η γυναίκα πάσχει από καρκίνο και ο άνδρας από προχωρημένο Αλτσχάιμερ, αποφασίζουν να φύγουν με το τροχοσπιτό τους για ένα τελευταίο ταξίδι αναψυχής, όπως κάνανε παλιά. Αποφασίζουν να ζήσουν λίγο ακόμη. 

Στο ταξίδι συναντούν δυσκολίες που τις γεννά η ίδια τους η κατάσταση, τις ξεπερνούν όμως κυρίως λόγω της σταθερής νοητικής κατάστασης της γυναίκας. Το σώμα της προφανώς την προδίδει γρήγορα και σταθερά, αλλά το μυαλό της είναι ο τελικός νικητής. Η ταινία τελειώνει με τη γυναίκα να δίνει ένα τέλος, ένα ωραίο τέλος και για τους δυο τους. Αποφάσισε, και εκτέλεσε. Δεν επέτρεψε στα σώματα να νικήσουν την ψυχή. 

Ένας σύντροφος ως το τέλος, και ένα ωραίο τέλος είναι ό,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για βγει νικητής στη μάχη με το χρόνο. 

Ένα χαμένο όνειρο

Το να συζητάς για τα χαμένα όνειρα είναι πλέον πολύ κλισέ. Όλη η κοινωνία σε δικαιολογεί, από την οικογένειά σου, ως ευρύτερους φιλικούς κύκλους, επαγγελματικά πηγαδάκια και συζητήσεις στα ΜΜΕ, όλα σε δικαιολογούν. Αισθάνεσαι ανακουφισμένος.

«Αφού τίποτα δε δουλεύει, λογικό είναι να μην πηγαίνει τίποτα σωστά και στη δική μου ζωή».

Κάτι όμως δεν πάει καλά σε αυτήν την πορεία σκέψης, κάτι είναι λάθος. Η ανάγκη να γίνει αυτή η σκέψη, να εξαχθεί αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από την ανάγκη να δικαιολογηθούν οι πράξεις ή ακόμη καλύτερα, η έλλειψη αυτών. Πρόκειται λοιπόν για μια συγκάλυψη της πασίγνωστης τεμπελιάς;

...

Το ανθρώπινο είναι λίγο τεμπέλικο γένος. Εάν του εξασφαλίσεις φαΐ και ύπνο, με την φιλοσοφική έννοια, πρέπει να ιδρώσεις για να το πείσεις να εργαστεί για κάτι παραπάνω. Πρέπει να τεντωθείς, να αρχίσεις να χτυπιέσαι πάνω κάτω, να βγάλεις τα πνευμόνια σου φωνάζοντάς του «Να, εκεί είναι το όνειρό σου, τρέχα!». Και πάλι δηλαδή, σίγουρος ότι το κινητοποίησες μην είσαι.

Μπορείς βέβαια να το κοροϊδέψεις λιγουλάκι, να του δείξεις τη φωτογραφία από κανένα αστραφτερό μπιχλιμπιδένιο παλάτι σε απόσταση αναπνοής και ίσως καταφέρεις να το κάνεις να σηκωθεί από την καρέκλα του και να κινηθεί προς το παλάτι του. Γιατί εάν απλά το προσκαλέσεις, χαΐρι δε θα δεις, να του το χαρίσεις πρέπει. Αρχίζει να κινείται λοιπόν προς το παλάτι του, ξαφνικά το χαμένο του όνειρο ξεχνιέται, και τη θέση του παίρνει ένα άλλο, λιγότερο άπιαστο και περισσότερο άκοπο.

Φτάνει στο παλάτι εύκολα, μα εκεί δεν είναι τίποτα άλλο από μια φωτογραφία, επίπεδη κι ασήμαντη. Ανακτάς όμως τις ελπίδες σου, και αρχίζεις πάλι να χοροπηδάς πάνω κάτω φωνάζοντας πάλι «Κοίτα τι καλά που έκανες, τώρα είσαι πιο κοντά στο όνειρό σου, τρέχα!. Μα δυστυχώς αυτό επιλέγει να πάρει τη φωτογραφία, να γυρίσει πίσω στον καναπέ του και να την καδράρει στον τοίχο του.

Πόσες φορές δε δοκίμασες να το κοροϊδέψεις, μα αυτό εκεί, πεισμωμένο και ανόητο, έμενε στην φωτογραφία, την έβαζε σε κορνίζα, και την κορνίζα στον τοίχο. Μέχρι που να γεμίσουν οι τοίχοι, και να μην υπάρχει άλλος χώρος ούτε για φωτογραφίες ούτε για ψεύτικα όνειρα. Ίσως τότε να θελήσει να σηκωθεί για ένα από τα δικά του, τα αληθινά.


Όχι μεγάλα σπίτια, έχουν πολλούς τοίχους.

Κυριακή ημέρα

Είναι κάτι περίοδοι που η ζωή δεν μπαίνει σε πρόγραμμα, η καθημερινότητα γίνεται απρόβλεπτη, γρήγορη, άπιαστη.

Το επίπεδο δραστηριότητας ξαφνικά αυξάνεται, συμπυκνώνεις δουλειές και σκέψεις βδομάδων σε μια μέρα, σε μια ώρα, σε μια στιγμή.

Προγραμματίζεις χωρίς να έχει σημασία το πότε, ζωγραφίζεις με το μυαλό συννεφάκια με στόχους, προορισμούς, μελλούμενα.

Συναντάς ανθρώπους γύρω σου και σου μοιάζουν τόσο διαφορετικοί και ας τους έχεις δει μόλις προχθές.

Προσπαθείς να βάλεις προτεραιότητες για να μη χαθείς, μα ξέχασες να ρωτήσεις το αφεντικό. «Αφεντικό πρέπει να καθαρίσω το σπίτι μου σήμερα;»

Σήμερα είναι Κυριακή, την Κυριακή υποτίθεται πρέπει να σηκωθείς χαράματα για να σε πιάσουν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου καθώς θα προσεύχεσαι. Αλλά σήμερα έχει συννεφιά, δε θα πιάσει.

Κυριακή…σκέψου ελεύθερα

Όσο και εάν δεν το ομολογώ, το κυριακάτικο άραγμα φαντάζει πιο ξεκούραστο, πιο αναγκαίο επειδή είναι κοινωνικά απενοχοποιημένο. Δε θέλω να σκέφτομαι πόσα πράγματα κάνω ή δεν κάνω λόγω κοινωνικών επιρροών. Γιατί εάν το σκεφτώ, τι θα κάνω τελικά; 

Δευτέρα  - Παρασκευή, δουλειά. Γιατί; Για να επιβιώσεις. Και γιατί αυτή τη δουλειά; Γιατί αυτή η δουλειά θα είχε περισσότερες "Κυριακές" το χρόνο. Και γιατί 10 ώρες τη μέρα; Γιατί η δουλειά το απαιτεί, για κάτι καλύτερο. Έκανε φτερά η επιβίωση. Μη λες και να μην ακούς ψέμματα λοιπόν, η ανθρώπινη φύση δεν αρκείται στην επιβίωση..  

Σάββατο, ψώνια. Γιατί Σάββατο; Τόσα απογεύματα έχει η βδομάδα; Διάλεξε ένα. Μα το Σάββατο πάει ο κόσμος. Το Σάββατο γίνονται οι περισσότερες λαϊκές. Το πατσαβουριασμένο μαρούλι στο ψυγείο είναι αγορασμένο από Σαββατιάτικη λαϊκή; Όχι.

Κυριακή, ό,τι σκέφτηκες μες στη βδομάδα και του έβαλες ετικέτα 'ωραία ιδέα'. Κάπως τυχαίο μου ακούγεται αυτό. Και γιατί αυτό είναι κακό; Μια βδομάδα ντετερμινισμού, δεν μπορεί να διαδέχεται από μια μέρα στοχαστικότητας; Η τυχαιότητα σε αφήνει ανικανοποίητο, συχνά άδειο, δεν αφήνει αποτύπωμα. Μια στις επτά είναι 52 μέρες το χρόνο, ενάμισης μήνας κοντά. Μήπως να το ξανασκεφτείς;  Αφού μου το ζητάς σήμερα, πολύ ευχαρίστως.

Κεραίες και εξωστρέφεια

Εξωστρέφεια, εξωστρέφεια, εξωστρέφεια! Φωνάζει η Αμερική, φωνάζει η Ευρώπη, η Ασία θα ομολογήσω δεν ξέρω τι κάνει πάντως δεν την πολυακούω...αθόρυβη δύναμη. Σου λένε: θες να έχεις μέλλον (επαγγελματικό) στη νέα εποχή, μετά την κρίση, μετά τη μεταβατική περίοδο μετά το "μετά", τότε αναγκαστικά είσαι οπαδός της παγκοσμιοποίησης και για να το αποδείξεις οφείλεις να είσαι εξωστρεφής!

Ξέχνα το γραφειάκι σου, την καρεκλίτσα σου, την αιθουσούλα σου που έκανες το κοτσομαθηματάκι σου και αγόρασε μια γερή Samsonite με ροδάκια. Πάρε το 1.2Kg ολοκαίνουριο lap top σου (τσάμπα στο δώσανε νομίζεις), χρέωσε την πιστωτική σου με τα έξοδα του ταξιδού (μην αγχώνεσαι όμως, θα τα πάρεις πίσω τα λεφτά σε μερικούς (?) μήνες), ξέθαψε το διαβατήριό σου που πάω στοίχημα το είχες ανανεώσει για τουριστικούς λόγους σε μια άλλη εποχή και κάλεσε ταξί..επόμενη στάση αεροδρόμιο!

....

Και μαζεύονται λοιπόν σε μια υπερλούξ αίθουσα που φωνάει ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ κάτι κεραιάδες, κάτι σκληροπυρηνικοί της επιστήμης που βλέπουν την κεραία πάνω στην ταράτσα και σου "μετράνε" το πεδίο με το μάτι. Κάτι τύποι που το βιογραφικό τους έχει πάνω από 100 δημοσιεύσεις, η καρέκλα τους το 20 ετών αποτύπωμα του #@#$@# τους, και όταν σου μιλάνε έχεις και μια έγνοια μπας και "ακτινοβολούν"!

Εντάξει για να είμαι ακριβής υπήρχε στην αίθουσα και η διαχειρίστρια/υπεύθυνη του εγχειρήματος "κεραίες και εξωστρέφεια". Λαλίστατη, απαιτητική και με τάση να ευλογά τα γένια της (μας) ανά 10 λεπτά με γερμανική συνέπεια. Υπενθύμιζε δε διαρκώς να υπογράψουμε το παρουσιολόγιο καθότι μετά χρήματα γιοκ! Εξαιρέσεις δε γίνονται...κωλόπαιδα..!

Υπάρχαν και καμιά 10αριά γηγενείς εξωστρεφείς, με εμφανή τα σύμβολα της εξωστρέφειας (κουστούμια, γραβάτες, κορμοστασιά, αραχτή στάση σώματος, βροντερά καλοδουλεμένα αγγλικά και με πολλές business cards στην εσωτερική τσέπη του σακακιού - υποθέτω, γιατί εμένα κάρτα δε μου δώσανε).

Συνοψίζοντας λοιπόν, έχουμε: 75 κεραιάδες, 73 άντρες και 2 γυναίκες, 1 διαχειρίστρια (manager), και εμένα (με το 1.2Kgr lap top πάντα). Όλοι σηκώθηκαν στο άβολο πόντιουμ, παρουσίασαν τις δουλειές τους, έκαναν τις προτάσεις τους για τα ερευνητικά hot θέματα, έλαβαν τα δέοντα εγκωμιαστικά σχόλια για το σύνολο και κατέβηκαν από το πόντιουμ. Είχαν κάνει την εξωστρεφή τους πράξη για τη μέρα.

Αναλυτική η manager όμως και την έχει κάνει την έρευνά της πριν έρθει. Διαπιστώνει λοιπόν η κυρία ότι έχει μειωθεί το ενδιαφέρον της νεαρής επιστημονικής κοινότητας προς το αντικείμενο των Κεραιών.

"Σκεφτείτε!!", προστάζει!
"Δεν πουλάτε! Βρείτε τρόπους να γίνετε πιο εμπορεύσιμοι!!", ξανα-προστάζει!

Γες μάνταμ...

Ιδέες ξεχύθηκαν: 

• να προτείνουμε σε εταιρίες παιγνιδιών όπως η Playmobil να συμπεριλάβει στα εξαρτήματα των συσκευασιών της και μικρές κεραιούλες ώστε το παιδί να έρχεται σε επαφή με την κεραία. Και τι δεν μπορεί να κάνει ένα παιδί με μια πλασική Yagi-Uda δύο εκατοστών. Πιθανώς διάρροια, ειδικά εάν τη συνοδεύσει με καμιά πορτοκαλάδα.
• να προσκαλέσουμε σχολεία στα εργαστήρια όπου θα κατασκευάσουν κεραίες τα ίδια τα παιδιά (μεταξύ μας, κεραία θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και το σκουλαρήκι μου ειδικά εάν είναι κρίκος μας κάνει μια ωραιότατη βροχοκεραία).
 


• να φτιάξουμε ευμεγέθη videos/tutorials όπου θα τα ανεβάσουμε στο youtube.edu για να διευκολυνθεί η διάχυση της γνώσης των κεραιών.
• να στήσουμε πειραματική διάταξη με θέμα τις κεραίες στο Nemo Museum στο Άμστερνταμ! Εδώ όμως οι οδηγίες ήταν ΣΑΦΕΙΣ:
  Το νου σας ρεμάλια ρεμάλια! Η διάταξη θα πρέπει να δουλεύει, εκεί δεν είναι το εργαστηριάκι μας όπου δοκιμάζουμε τις ιδέες μας. Εκεί (δε) μας πληρώνουν για να βγάλουν λεφτά, δε θα τους χαλάσουμε εμείς το show. Ρεμάλια! 

Η συνάντηση έκλεισε με χειροκροτήματα και υποσχέσεις διατήρησης των προθέσεων εξωστρέφειας που επιδείξαμε σαν καλά παιδιά σε αυτή τη συνάντηση.

....

Συμπεράσματα ακόμη δεν έχω. Άποψη σχηματίσει ούτε. Επιτυχημένη η προσπάθεια τους εγχειρήματος "κεραίες και εξωστρέφεια"; Και ποιος θα το κρίνει;
-Εγώ που δεν κατάλαβα το 70% των παρουσιάσεων;
-Η manager που στην προσπάθειά της να υποστηρίξει το εγχείρημα είναι έτοιμη να βάλει σουτιέν σε σχήμα χοανοκεραίας;

-Οι γηγενείς εξωστρεφείς που για μονάδα μέτρησης έχουν τις κάρτες που μοιράζουν;
-Οι πειθήνιοι κεραιάδες;
-Ο μπόμπυρας που προσπαθεί να "χωνέψει" την κεραία playmobil;
-Ο μαθητής που έκοψε 10cm σύρμα, του είπανε ότι έφτιαξε ένα δίπολο και γυρνώντας σπίτι του αποφάσισε να βάλει το σύρμα στην πρίζα για να εκπέμψει;

Έστω ότι όλοι αυτοί αποφάσισαν ότι το εγχείρημά τους ήταν όντως επιτυχημένο. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν περισσότερο την επόμενη φορά. Ας γίνουν λοιπόν 150 παρουσιάσεις αντί για 70, ας φωνάξουμε περισσότερους κεραιάδες, ας σηκωθούν και άλλοι από τα γραφεία τους, ας δικαιολογήσουμε περισσότερα έξοδα μετακίνησης, ας τυπωθούν περισσότερες business cards, ας απλοποιήσουμε τα πράγματα σε επίπεδο παιγνιδιού νηπίου. Πού ξέρεις; Μπορεί όλοι αυτοί να έχουν δίκιο. Μπορεί η εξωστρέφεια να μην ταιριάζει καλόγουστα σε κάθε χώρο και σε κάθε αντικείμενο αλλά αυτό μπορεί να μην είναι σημαντικό.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί σε έναν χώρο που δικαιολογημένα χρειάζεται ανθρώπους και έμψυχο υλικό, όσο αφιλόξενος και εάν μοιάζει, να το διεκδικήσει. Τι και εάν δεν του αρέσουν οι κανόνες εξωστρέφειας που έχουν καθιερωθεί στην κοινωνία ας κόψει το λαιμό του να βρει άλλους...

Υ.Γ. : Πως να μοιάζει άραγε ένας ισοδύναμος κόσμος επιστημονικής εξωστρέφειας όπου περισσότεροι επιστήμονες θα επικοινωνούσαν και λιγότεροι επιστήμονες θα ένιωθαν δυσάρεστα;

Προσδοκίες

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, σπουδάζουν, καταναλώνουν, διατηρώντας συνειδητά ή ασείνηδα αδικαιολόγητες ή δικαιολογημένες προσδοκίες.

Για τις προσδοκίες που πραγματοποιούνται είχαμε δίκιο, για τις προσδοκίες που παρέμειναν απλά προσδοκίες είχαμε άδικο.

Πώς διαχειριζόμαστε όμως τις προσδοκίες; Πώς βιώνουμε τις επαληθεύσεις και πώς τις διαψεύσεις; Οι προσδοκίες υπάρχουν πάντα; Όλοι τις έχουν ή κάποιοι δεν τις χρειάζονται;

Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη το μυαλό μου και να απαντήσω σε όλα αυτα γρήγορα έπεσα πάνω στη διαμάχη προσδοκίας – στόχου. Η πρώτη διαφορά που εντόπισα σχετικά γρήγορα ήταν ότι συχνά ο στόχος προηγείται της προσδοκίας. Πρώτα θέτουμε ένα στόχο και στην προσπάθεια μας να τον επιτύχουμε και να δρομολογήσουμε τις ενέργειές μας αρχίζουν να μας γεννιούνται προσδοκίες. «Θέλω να πάω διακοπές για να ξεκουραστώ και πού ξέρεις, ίσως στις διακοπές να χάσω και μερικά κιλά, ίσως γνωρίσω το σύντροφο της ζωής μου, ίσως, ίσως, ίσως..». Το πρώτο είναι ο στόχος, το δεύτερο η ανομολόγητη προσδοκία.

Και έρχομαι στη δεύτερη και πιο ουσιαστική διαφορά, για το στόχο προσπαθούμε, σχεδιάζουμε, προγραμματίζουμε, την προσδοκία την έχουμε τάξει στο θεό της τύχης και των συγκυριών. Για τις προσδοκίες μας απλώς περιμένουμε και ελπίζουμε ότι μαγικά θα συμβούν αυτά που προσδοκούμε.

Αν είναι όμως έτσι, γιατί απογοητευόμαστε από τη διάψευση των προσδοκιών μας; Γιατί θυμώνουμε με την μαύρη μας την τύχη που δεν τα έφερε όπως τα θέλαμε; Κάτι περίεργο συμβαίνει! Γιατί είναι λογικό να μην επιτυγχάνουμε το στόχο μας, και παράλογο να μη μας «κάθεται» η προσδοκία;

Πιστεύω ότι όλη αυτή η απογοήτευση που βιώνουμε από τη διάψευση των προσδοκιών, όλος ο θυμός που μας διακατέχει και που στρέφεται συχνά προς όλους και όλα γύρω μας, δεν είναι τίποτα άλλο από τον κακομαθημένο εαυτό μας που κατεβάζει μούτρα στον κόσμο. Αναπολούμε την εποχή που κάποιος άλλος προγραμμάτιζε για εμάς (π.χ. γονείς), εμείς είμασταν μέρος του σχεδίου του και η καλή μας τύχη δεν ήταν τίποτα άλλο από την πραγματοποίηση του δικό του σχεδίου που παρέμεινε σε εμάς κρυφό.

Γιατί τότε απλώς δεν αντιγράφουμε τη λίστα των προσδοκιών μας, στη λίστα των στόχων μας και να επανεκκινήσουμε τις προσπάθειές μας; Και πάλι νομίζω ο κακομαθημένος και εγωισταράκος εαυτός μάς εμποδίζει. Εάν δεν κατεβάσουμε λίγα μούτρα, εάν δεν φωνάξουμε λίγο προς τον κόσμο, πώς θα τον πείσουμε να καταρτίσει για μας ένα σχέδιο, πώς θα τον πείσουμε να μας φέρει λίγη καλή τύχη προς το μέρος μας;

Συμπέρασμα απλό και εύχρηστο δεν νομίζω ότι μπορεί να βγει. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι όταν απογοητεύομαστε να ξέρουμε γιατί, όταν θυμώνουμε να ξέρουμε προς τα πού θα πρέπει να στρέψουμε το θυμό μας, όταν ελπίζουμε να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι ενέργεια και όταν προσπαθούμε να έχουμε σχέδιο.

Πολλές προσδοκίες έχω μάλλον για αυτό το post :P

Ρουτίνα

Μοτίβο καθημερινότητας, συνήθειες και υποχρεώσεις που περιστοιχίζουν τη ζωή μας και μας προσδιορίζουν. Έστω και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αυτά που κάνουμε στην καθημερινότητά μας κατά περιόδους ορίζουν αυτό που είμαστε. Σε πιο mainstream συζητήσεις αυτό το λέμε "ρουτίνα". ;-)

Είναι λοιπόν κάτι που συμβαίνει σίγουρα, που ανήκει σε όλους, που συνδέεται απόλυτα με κάθε τι που κάνουμε, που υπάρχει διαρκώς γύρω μας. Αλλά εάν η ρουτίνα είναι "παρέα" μας τότε γιατί να τη φτιάχνουμε τόσο τυχαία;

Είναι σα μια συνεχή παρουσία στη ζωή μας που εφαρμόζει τέλεια στις οδηγίες μας. Το κακό είναι ότι δεν παίρνει πρωτοβουλίες ;-) ..

Η ρουτίνα δεν είναι τελικά κάτι τόσο εύκολο. Πρέπει να ζυγισθούν πολλά, να μπουν άπειρες παράμετροι στην εξίσωση που στο αποτέλεσμά της θα έχει τη ρουτίνα, η δουλειά, η αποδοτική δουλειά, η ψυχαγωγία, η διασκέδαση, η προσωπική ζωή, οι άνθρωποι, η φροντίδα του μέσα και του έξω μας...και τόσα άλλα. Όλες αυτές οι παράμετροι πρέπει να περάσουν απο το σύστημα των προσωπικών μας προτεραιοτήτων, να επαναδιαπραγματεί η αξία τους βάσει των δικών μας δυνάμεων και διάθεσης και να διυλιστούν από τις δυνατότητες του περιβάλλοντος που ανήκουμε. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με το μελλοντικό μας εαυτό να ελέγχει και να εγκρίνει το αποτέλεσμα.

Πώς καταντάμε μια τόσο δύσκολη διαδικασία να την κάνουμε τόσο αμετανόητα τυχαία...ακόμη δεν μπορώ να το καταλάβω!