Και ο Άγριος στο τέλος αυτοκτονεί, ο πολιτισμός δεν του επέτρεψε να ζήσει όπως θα ήθελε.
Για το βιβλίο αυτό πολιτισμός είναι η στέρηση οποιασδήποτε προσωπικής έκφρασης, οι άνθρωποι είναι βιομηχανικά προϊόντα που σχεδιάζονται άπαξ, παράγονται σε αίθουσες εκκολοπτηρίων και διαπλάθονται ώστε να αγαπούν τον κοινωνικό τους ρόλο. Ο ρόλος τους είναι προδιαγεγραμμένος από κάποιους που αγαπούν την ηρεμία, κάποιους που οραματίζονται κοινωνίες χωρίς εξέλιξη, χωρίς αλλαγές, κοινωνίες με ανθρώπους απαλλαγμένους από την ανθρώπινη φύση τους. Κοινωνίες χωρίς Μια κοινωνία χωρίς ανάγκη για προσπάθεια, αγώνες και ήρωες.
Οι άνθρωποι στο βιβλίο δεν αισθάνονται ποτέ μόνοι, η μοναξιά είναι απαγορευμένη, κι όταν κάποια λεπτομέρεια της καθημερινότητας προκαλεί μια αμυχή στη διάθεση, οι φύλακες της κοινωνικής συνοχής μοιράζουν σόμα, ένα εύκολο ναρκωτικό σε χαπάκι που κουκουλούνει τα πάντα και ταξιδεύει τη συνείδηση. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν διατηρώντας τους προβληματισμούς αλλά και τα προβλήματα ενός παιδιού, γονείς δεν υπάρχουν, το ρόλο τον έχει η απρόσωπη κοινωνική ιεραρχία.
Ο Άγριος γεννήθηκε από ένα λάθος, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που τον αντιμετώπισε σαν εμπόδιο, σαν ξένο στοιχείο, είχε όμως μάνα, τη Λίντα. Μια μάνα εκπολιτισμένη, που επιθυμούσε να επιστρέψει στην κονιορτοποιημένη καθημερινότητά της, να αφομοιωθεί παλι από το απρόσωπο κοινωνικό όνειρο, να πάρει τη σόμα της, και ο γιος της θα της ήταν πάντα εμπόδιο. Ακόμη κι έτσι όμως, ο Άγριος μεγάλωσε με αναμνήσεις από τη Λίντα, αναμνήσεις που αποθηκεύτηκαν με λεπτομέρεια και τις αποζητά, τις ανακαλεί, τις θέλει, είναι δικές του. Ο Άγριος θέλει να ζήσει, να προσπαθήσει, να γεράσει, να δυστυχήσει, να αναζητήσει το θεό, να εξαγνίσει την ψυχή του και να του την παραδώσει αγνή και έτοιμη.
Στο βιβλίο δεν υπάρχει ξεκάθαρο καλό ή κακό, υπάρχουν γνωστές έννοιες του δυτικού κόσμου τραβηγμένες στο χρόνο και στην προσπάθεια, ακρωτηριασμένες κατάλληλα - πολιτισμός, επιστήμη και τεχνολογία στην υπηρεσία μιας ανθρωπόμορφης κοινωνίας που στοχεύει να υπάρχει εργαλειοποιώντας την ευτυχία και καθιστώντας την όχι στόχο αλλά κατάσταση. Το είμαι ευτυχισμένος αντικαθίσταται με το νιώθω ευτυχισμένος, και το αποτέλεσμα είναι ένα αέναο είναι χωρίς γίγνεσθαι.
