Αν είχα μια ευχή για το σήμερα, αυτή θα ήταν μαγικός μεταβολισμός.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που τους αρέσει το φαγητό. Το φαγητό είναι το πρώτο στοιχείο που μπορείς άφοβα να εμπιστευτείς σε αυτούς. Και δεν είναι κάτι που μπορούν να υποκριθούν, για ποιό λόγο άλλωστε; Η κοινωνία δεν συμπαθεί αυτούς που τους αρέσει το φαγητό, τους χαρακτηρίζει κοιλιόδουλους, φαγάδες, χοντρούς κι άλλους χαρακτηρισμούς λιγότερο μπανάλ αλλά το ίδιο επικριτικούς που ξεπηδούν από τις πιο σύγχρονες διατροφικές κουλτούρες, οικολογικά ασυνείδητους, σαβουροφάγους, ανισόρροπους.
Δεν αναφέρομαι φυσικά σε αυτούς που "αγαπούν" το φαγητό τους οποίους οι κοινωνία τους πριμοδοτεί υπέρμετρα καθιστώντας τους σεφ-ινδάλματα μαγειρικής δεινότητας. Όχι, αναφέρομαι σε αυτούς που το βλέμμα τους γλυκαίνει μπροστά σε ένα κομμάτι κέικ σοκολάτας, σε αυτούς που το μυαλό τους ηρεμεί μπροστά στην προοπτική μιας παραγγελίας με πίτσες, αυτούς που λαχταρούν ένα γλυκάκι καταμεσής της σύνταξης ενός δύσκολου email, αυτούς που η έξοδος δεν μπορεί να είναι ποτέ 100% επιτυχημένη εάν δεν περιλαμβάνει φαγητό, αυτούς που η σκέψη "τι θα φάμε σήμερα" ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής την πρώτη γουλιά καφέ, αυτούς που είναι καλύτεροι όταν τρώνε.
Ζηλεύω όμως αυτούς που τους αρέσει το φαγητό, τρώνε και δεν παχαίνουν. Σε μια κλειδαμπαρωμένη κοινωνία που προσπαθεί να κρυφτεί από την πανδημία, σε μια κοινωνία που το body shaming είναι ακόμη άγνωστη έννοια, τέτοιοι άνθρωποι φαντάζουν σαν οι κλειδοκράτορες της στιγμιαίας ευτυχίας. Βέβαια όλα είναι θέμα timing, κάπου στα 1700 αυτοί οι άνθρωποι θα θεωρούνταν witches, σήμερα είναι απλά κάποιοι με καλό μεταβολισμό. Κατά τη γνώμη μου iσοπεδωτικός και ελλιπής χαρακτηρισμός για κάτι που προσφέρει φτηνή μετάβαση σε πιο ξένοιαστες στιγμές και συνάμα είναι και κοινωνικά αποδεκτό. Μαγικός μεταβολισμός λοιπόν το ορθότερον.
