Το να συζητάς για τα χαμένα όνειρα είναι πλέον πολύ κλισέ. Όλη η κοινωνία σε δικαιολογεί, από την οικογένειά σου, ως ευρύτερους φιλικούς κύκλους, επαγγελματικά πηγαδάκια και συζητήσεις στα ΜΜΕ, όλα σε δικαιολογούν. Αισθάνεσαι ανακουφισμένος.
«Αφού τίποτα δε δουλεύει, λογικό είναι να μην πηγαίνει τίποτα σωστά και στη δική μου ζωή».
Κάτι όμως δεν πάει καλά σε αυτήν την πορεία σκέψης, κάτι είναι λάθος. Η ανάγκη να γίνει αυτή η σκέψη, να εξαχθεί αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από την ανάγκη να δικαιολογηθούν οι πράξεις ή ακόμη καλύτερα, η έλλειψη αυτών. Πρόκειται λοιπόν για μια συγκάλυψη της πασίγνωστης τεμπελιάς;
...
Το ανθρώπινο είναι λίγο τεμπέλικο γένος. Εάν του εξασφαλίσεις φαΐ και ύπνο, με την φιλοσοφική έννοια, πρέπει να ιδρώσεις για να το πείσεις να εργαστεί για κάτι παραπάνω. Πρέπει να τεντωθείς, να αρχίσεις να χτυπιέσαι πάνω κάτω, να βγάλεις τα πνευμόνια σου φωνάζοντάς του «Να, εκεί είναι το όνειρό σου, τρέχα!». Και πάλι δηλαδή, σίγουρος ότι το κινητοποίησες μην είσαι.
Μπορείς βέβαια να το κοροϊδέψεις λιγουλάκι, να του δείξεις τη φωτογραφία από κανένα αστραφτερό μπιχλιμπιδένιο παλάτι σε απόσταση αναπνοής και ίσως καταφέρεις να το κάνεις να σηκωθεί από την καρέκλα του και να κινηθεί προς το παλάτι του. Γιατί εάν απλά το προσκαλέσεις, χαΐρι δε θα δεις, να του το χαρίσεις πρέπει. Αρχίζει να κινείται λοιπόν προς το παλάτι του, ξαφνικά το χαμένο του όνειρο ξεχνιέται, και τη θέση του παίρνει ένα άλλο, λιγότερο άπιαστο και περισσότερο άκοπο.
Φτάνει στο παλάτι εύκολα, μα εκεί δεν είναι τίποτα άλλο από μια φωτογραφία, επίπεδη κι ασήμαντη. Ανακτάς όμως τις ελπίδες σου, και αρχίζεις πάλι να χοροπηδάς πάνω κάτω φωνάζοντας πάλι «Κοίτα τι καλά που έκανες, τώρα είσαι πιο κοντά στο όνειρό σου, τρέχα!. Μα δυστυχώς αυτό επιλέγει να πάρει τη φωτογραφία, να γυρίσει πίσω στον καναπέ του και να την καδράρει στον τοίχο του.
Πόσες φορές δε δοκίμασες να το κοροϊδέψεις, μα αυτό εκεί, πεισμωμένο και ανόητο, έμενε στην φωτογραφία, την έβαζε σε κορνίζα, και την κορνίζα στον τοίχο. Μέχρι που να γεμίσουν οι τοίχοι, και να μην υπάρχει άλλος χώρος ούτε για φωτογραφίες ούτε για ψεύτικα όνειρα. Ίσως τότε να θελήσει να σηκωθεί για ένα από τα δικά του, τα αληθινά.
Όχι μεγάλα σπίτια, έχουν πολλούς τοίχους.
