Στα 14 του βρέθηκε στην Ουάσιγκτον, εσώκλειστος σε οικοτροφείο και εκεί ανακάλυψε την αγάπη του για τον κινηματογράφο, όχι μόνο από την πλευρά του θεατή αλλά και από την πλευρά του "κατασκευαστή", του σκηνοθέτη.
Έφηβος με αφρόντιστες ευαισθησίες, βιώνει τον φόβο της αρρώστιας, της παλιαρρώστιας που έλεγε η γιαγιά μου, τη σκανδάλη τράβηξε ένα βιβλίο δώρο του πατέρα του. Εγκλωβισμένος στο φόβο του, ανήμπορος να τον μοιραστεί, ούτε καν με την οικογένειά του. Ο φόβος του, η ψυχική του απομόνωση, η αγάπη του για το σινεμά, μια ευκαιρία που παρουσιάζεται, όλα αυτά τον οδηγούν στο να φτιάξει μια βουβή ταινία με τίτλο "το τηλεφώνημα". Η ταινία βρίσκει αποδοχή από το σχολείο του, και την απαραίτητη υποστήριξη ώστε να λάβει μέρος σε έναν παναμερικανικό διαγωνισμό ερασιτεχνικής σκηνοθεσίας στη Νέα Υόρκη. Κερδίζει το 1ο βραβείο.
Η επόμενη προσπάθειά του να φτιάξει ταινία μένει ημιτελής, το ίδιο και η μεθεπόμενη. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι προσπάθειες για ταινίες σταμάτησαν και η καλλιτεχνική δραστηριότητα στράφηκε τελικώς σε βιβλία. Το μοτίβο όμως της συμπεριφοράς απέναντι στα έργα μένει ίδιο, πολλά ημιτελή έργα αποθηκευμένα σε ανενεργά τμήματα σκληρών δίσκων.
Ψάχνοντας πολύ, επικοινωνεί με ανθρώπους από εκείνη τη χρονιά στην Ουάσιγκτον, ξαναδιαβάζει βιβλία που τότε τον συγκίνησαν, αναζητά χνάρια στη μνήμη του για να καταλάβει.
Τελικά, με τη βοήθεια ανθρώπων του περιβάλλοντός του, στενού και πιο μακρινού, καταφέρνει να δώσει όνομα στις αιτίες των ναυαγισμένων πονημάτων του.
Επινοεί το όνομα "σύνδρομο Βοϋνίτσκυ" για να ορίσει το τι συμβαίνει. Μεγαλομανία που πηγάζει από μικρομανία, μια επιτυχία που δεν αναγνωρίστηκε από τον πατέρα ως τέτοια, επιλογές ενός δεκατετράχρονου που προσπαθεί να πλοηγηθεί σε ένα νέο μονοπάτι που βρήκε μόνος του, το μονοπάτι της πρώιμης επιτυχίας.
Μπορεί να μην έχω καταλάβει καλά τι σήμαινε αυτό το σύνδρομο για τον συγγραφέα, ίσως για αυτό να του εφηύρε και όνομα, για να υπάρχει πάντα η εσωτερική αναφορά στον κόσμο του. Όταν ανακαλύπτεις κάτι για πρώτη φορά στα σύνορα του κόσμου σου, έχεις δικαίωμα να το βαφτίσεις, γίνεσαι νονός.
Σίγουρα όμως πλευρές αυτής της αναζήτησης αναζωπύρωσαν και σε εμένα προβληματισμούς που πάντα είχα μπροστά από καθετί μισοτελειωμένο, κάθε τι ανολοκλήρωτο.
Συχνά καταφεύγω σε αυτό το ρεαλιστικό "δε χρειάζεται κάτι να είναι τέλειο", για να μπορέσω να βάλω την "τελεία", για να μπορέσω να πάω παρακάτω που λέμε, γιατί στο παρακάτω μπορεί να διεκδικήσω την τελειότητα που τώρα έχασα. Πάλι την έχασα. Δε μιλάω για βιβλία, μιλάω για διάφορα προσωπικά και μη projects, όπως για παράδειγμα αυτό εδώ το blog.
Θα ήθελα να μπορώ να μουλαρώνω μπροστά σε ένα project, να το παλεύω περισσότερο, να το βασανίζω, αλλά όσο προσπαθώ και το αποτέλεσμα συνεχίζει να μου δίνει τον ίδιο βαθμό ικανοποίησης ενεργοποιείται ένας μηχανισμός σαν από ένστικτο, ένας μηχανισμός που σπάει τα λογικά φράγματα του μυαλού μου και γεμίζει τη σκέψη μου με απαισιοδοξία για την ψυχική ικανοποίηση ενός διαφορετικού τέλους από αυτό που ήδη πραγματώνεται μπροστά μου.
- Τώρα πας παρακάτω.
