Όταν η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου είναι απλή, και οι προθέσεις του ξεκάθαρες οι καλύτερες ιστορίες προκύπτουν αβίαστα έστω και χωρίς το χολιγουντιανό τέλος.
Γύρω λοιπόν από ένα τραπέζι με αχνιστά ψητά και κρασί, ο Μήτσος μας ομολογεί τα παρακάτω.
Πήγαινε μια μέρα στη δουλειά του, επαγγελματίας οδηγός ο Μήτσος και μάλιστα από τους πιο ευσυνείδητους, και βλέπει την Αλέκα και θαμπώνεται. Δασκάλα η Αλέκα στο δημοτικό σχολείο της γειτονιάς, και το απόλυτο όνειρο για τον Μήτσο ο οποίος το έχει βάλει σκοπό της ζωής του να τα φτιάξει με δασκάλα. Στο γιατί δεν έχει απάντηση, και δε μοιάζει να τον πολυνοιάζει, οπότε το δεχόμαστε κι όλοι οι υπόλοιποι και ψάχνουμε στα κινητά μας για Friends that work on Teaching μπας και τον κάνουμε να αλλάξει γνώμη για την τεχνολογία. Αδύνατο.
Της αφήνει τριαντάφυλλο στο αμάξι της έξω από τη δουλειά της. Ανώνυμα όμως και στα κρυφά. Δε μένει όμως εκεί, τη σταματάει στο δρόμο και της εκφράζει το θαυμασμό του, μαζί με την επιθυμία του να ‘βγουν για καφέ’ να γνωριστούνε. Η κοπέλα ξαφνιάζεται, και πάλι καλά δηλαδή που έμεινε στο ξάφνιασμα και δεν άρχισε να καλεί σε βοήθεια. Φαντάζεστε τώρα να κατεβαίνετε αμέριμνοι την Πατησίων και να σου έρχεται ο άγνωστος θαυμαστής να σου πει τι κομψά που ντύνεσαι και τι ωραία περπατάς στο πεζοδρόμιο; Πανικοβάλλεσαι, το βάζεις στα πόδια, και καλείς και το όργανο τσιριχτά. Ευτυχώς ο Μήτσος δραστηριοποιείται στην επαρχία και τη γλίτωσε. Η κοπέλα βέβαια, αν και καταγοητεύτηκε, δεν του έκανε το χατίρι και για καφέ δε βγήκανε.
Δεν τα παρατάει όμως ο Μήτσος. Ανοίγει τηλεφωνικούς καταλόγους – εννοείται χάρτινους μιας και όπως είπαμε δεν το έχει καθόλου με την τεχνολογία – ρωτάει γνωστούς και φίλους και μαθαίνει επιτέλους το ονοματεπώνυμο της Αλέκας. Μαθαίνει όμως ότι ο πατήρ της Αλέκας είναι δικηγόρος. Και αφού τον έκανε τον κόπο και τη βρήκε την πληροφορία κάπως έπρεπε να την αξιοποιήσει.
Παίρνει λοιπόν από το περίπτερο μια δήλωση του νόμου 105 και αρχίζει την συγγραφή: «Εγώ ο Μήτσος Μπαγασόπουλος διεύθυνση τάδε, τηλέφωνο τάδε, δηλώνω υπεύθυνα ότι ...μου αρέσεις...μπλα μπλα..θέλω να σε γνωρίσω ... μπλα ...». Παίρνει τη συμπληρωμένη δήλωση και πάει στο ΚΕΠ του δημαρχείου για επικύρωση του γνήσιου της υπογραφής. Ήταν και ο καιρός των κινητοποιήσεων, και είχαν μαζευτεί οι αγρότες στο δημαρχείο να διαμαρτυρηθούν, οι υπάλληλοι ‘στα κάγκελα’, μες στην αγανάκτηση. Η υπάλληλος σε έξαλλη κατάσταση στρέφεται κάποια στιγμή προς το Μήτσο:
- Tι θες εσύ;
- Όχι, όχι τίποτα. Δε θέλω να σας φάω το χρόνο, εγώ μια σφραγίδα θέλω σε αυτό εδώ. Λέει ο Μήτσος, και της δίνει την υπεύθυνη δήλωση.
Διαβάζει η υπάλληλος την υπεύθυνη δήλωση του Μήτσου, γουρλώνει τις αγριοματάρες της, στρέφεται προς τον Μήτσο και σε μια κατάσταση ενθουσιασμού και έκπληξης του εκμυστηρεύεται ότι στα 30 χρόνια υπηρεσίας της τέτοια δήλωση δεν ξαναείδε. Άμεσα, με θέληση και αποφασιστικότητα, γαζώνει τη δήλωση του Μήτσου με σφραγίδες, και μέσα στον ενθουσιασμό βουτάει το Μήτσο από το μπράτσο και τον σούρνει έξω από το γραφείο και μέσα στο ασανσέρ με προορισμό το γραφείο του δημάρχου. Μάταια προσπαθούσε ο Μήτσος να αποφύγει την επίσκεψη στο δήμαρχο· στο τέλος η δήλωσή του έφερε την υπογραφή και τη σφραγίδα του δημάρχου.
Το σίγουρο είναι ότι η υπάλληλος το απόγευμα πήγε σπίτι της με χαμόγελο, ο δήμαρχος με μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το βραδινό τραπέζι και ο Μήτσος με τη δήλωση στο χέρι που μόνο το βουλοκέρι της έλειπε.
Τις επόμενες μέρες ο Μήτσος βρίσκει την αδερφή της Αλέκας και της δίνει ένα φάκελο για την αδερφή της.
...
Αφιερωμένο στην αμεσότητα, στις ξεκάθαρες προθέσεις και στην φαντασία, που όταν συνεργάζονται μας δίνουν Μήτσους για να αλατίζουν τη ζωή.
Υ.Γ. Μα ούτε για ένα καφέ βρε Αλέκα;
