Xmas…?

Ποτέ δεν είχα σε εκτίμηση την τηλεόραση, εκτός από όταν έπαιζε ελληνικές ταινίες που τους είχα και έχω μια αδυναμία. Αλλά το κακό φέτος παράγινε. Ήρθα για τις γιορτές στο πατρικό και το άγχος της οικογένειας για τα Χριστούγεννα ήταν εάν το βράδυ θα έχει καινούριο επεισόδιο του Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπή. Ένας φίλος (μεταλλοκαλλιτέχνης) μου είπε να μην ανησυχώ, θα έχει σίγουρα εορταστικό χριστουγεννιάτικο επεισόδιο!!! Πολυεπίπεδο το χιούμορ του μεταλλοκαλλιτέχνη :P

 «Το κορίτσι που αγάπησα», «SILA» και φυσικά «Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής», το ένα εμφανίζεται μετά το άλλο στην οθόνη της τηλεόρασης του σαλονιού μου και αποβλακωμένοι από κάτω μάνα, πατέρας και θεία! Το σκηνικό δε, συμπληρώνει μια περιστρεφόμενη σόμπα αλογόνου η οποία εκτός από αμφισβητούμενη θερμότητα παράγει και ένα ανακριτικό πορτοκαλοκίτρινο φως που εάν το αφήσεις στο οπτικό σου πεδίο για πολλή ώρα σε οδηγεί καρφί στην επιληψία.

Γιατί πέρα από μια αδυναμία στις τούρκικες σειρές, οι δικοί μου αποκτήσανε και μια αποστροφή προς το καλοριφέρ. Λίγο η τιμή του πετρελαίου, λίγο το κατοχικό σύνδρομο, λίγο η σόμπα αλογόνου που τους θυμίζει τα παιδικά τους χρόνια γύρω από το τζάκι, για να ζεσταθώ πλέον βγαίνω στο μπαλκόνι!!

Soğuk :-( !!

 

Guilty pleasures

Μόνο έτσι μπορώ να τιτλοφορήσω την τελευταία αναγνωστική μου εμπειρία :P. Μυθιστόρημα για την Αγγλία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σπίτια στην εξοχή, βόλτες με ποδήλατα στις παραλίες της Κορνουάλης, έρωτες (ανολοκλήρωτοι ως την τελευταία σελίδα), τσάι με κέικ και βούτυρο, κουπέ τραίνων και δίσκοι κλασσικής μουσικής... Εικόνες που θα μποροούσαν να περιγράφονται και σε ανέκδοτο, λογοκριμένο στην εποχή του, βιβλίο της Τζέην Ώστεν.

Φυσικά διάφορες περιγραφές από την καθημερινότητα στην Αγγλία την εξαετία 1939-1945 τραβούσαν το ενδιαφέρον. Η διαδικασία συσκότισης κάθε απόγευμα, τα δελτία τροφίμων και βενζίνης που μοιράζονταν στους πολίτες, η επικοινωνία με γράμματα που περιλάμβανε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες καθημερινότητας σε σημείο που στις μέρες μας δεν κατορθώνεται ούτε με το status update του facebook. Βέβαια τι αξία έχει ένα νέο καθημερινότητας παλαιότητας τριών τουλάχιστον μηνών; Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου ωστόσο έμοιαζαν να το απολαμβάνουν, απόδειξη πώς παλιότερα ο χρόνος κυλούσε πιο «αργα».
...
Το αστείο είναι ότι ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο και έχοντας γυρίσει αισίως την εκατοστή σελίδα δεν μπορούσα να βγάλω άκρη... Αναφορές σε γεγονότα που δεν είχα διαβάσει, πρόσωπα που ξεπηδούσαν στους διαλόγους αλλά που δεν είχαν ξανααναφερθεί σε αυτές τις εκατό πρώτες σελίδες, υπονοούμενα για καταστάσεις και μυστικά που ήταν μυστικά και σε εμένα. Κάτι δεν πήγαινε καλά...

Δυστυχώς ο «τόμος Β’» που γράφει το εξώφυλλο δεν ήταν μέρος του τίτλου. Μου πήρε εκατό σελίδες για να το καταλάβω...

Προσδοκίες

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, σπουδάζουν, καταναλώνουν, διατηρώντας συνειδητά ή ασείνηδα αδικαιολόγητες ή δικαιολογημένες προσδοκίες.

Για τις προσδοκίες που πραγματοποιούνται είχαμε δίκιο, για τις προσδοκίες που παρέμειναν απλά προσδοκίες είχαμε άδικο.

Πώς διαχειριζόμαστε όμως τις προσδοκίες; Πώς βιώνουμε τις επαληθεύσεις και πώς τις διαψεύσεις; Οι προσδοκίες υπάρχουν πάντα; Όλοι τις έχουν ή κάποιοι δεν τις χρειάζονται;

Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη το μυαλό μου και να απαντήσω σε όλα αυτα γρήγορα έπεσα πάνω στη διαμάχη προσδοκίας – στόχου. Η πρώτη διαφορά που εντόπισα σχετικά γρήγορα ήταν ότι συχνά ο στόχος προηγείται της προσδοκίας. Πρώτα θέτουμε ένα στόχο και στην προσπάθεια μας να τον επιτύχουμε και να δρομολογήσουμε τις ενέργειές μας αρχίζουν να μας γεννιούνται προσδοκίες. «Θέλω να πάω διακοπές για να ξεκουραστώ και πού ξέρεις, ίσως στις διακοπές να χάσω και μερικά κιλά, ίσως γνωρίσω το σύντροφο της ζωής μου, ίσως, ίσως, ίσως..». Το πρώτο είναι ο στόχος, το δεύτερο η ανομολόγητη προσδοκία.

Και έρχομαι στη δεύτερη και πιο ουσιαστική διαφορά, για το στόχο προσπαθούμε, σχεδιάζουμε, προγραμματίζουμε, την προσδοκία την έχουμε τάξει στο θεό της τύχης και των συγκυριών. Για τις προσδοκίες μας απλώς περιμένουμε και ελπίζουμε ότι μαγικά θα συμβούν αυτά που προσδοκούμε.

Αν είναι όμως έτσι, γιατί απογοητευόμαστε από τη διάψευση των προσδοκιών μας; Γιατί θυμώνουμε με την μαύρη μας την τύχη που δεν τα έφερε όπως τα θέλαμε; Κάτι περίεργο συμβαίνει! Γιατί είναι λογικό να μην επιτυγχάνουμε το στόχο μας, και παράλογο να μη μας «κάθεται» η προσδοκία;

Πιστεύω ότι όλη αυτή η απογοήτευση που βιώνουμε από τη διάψευση των προσδοκιών, όλος ο θυμός που μας διακατέχει και που στρέφεται συχνά προς όλους και όλα γύρω μας, δεν είναι τίποτα άλλο από τον κακομαθημένο εαυτό μας που κατεβάζει μούτρα στον κόσμο. Αναπολούμε την εποχή που κάποιος άλλος προγραμμάτιζε για εμάς (π.χ. γονείς), εμείς είμασταν μέρος του σχεδίου του και η καλή μας τύχη δεν ήταν τίποτα άλλο από την πραγματοποίηση του δικό του σχεδίου που παρέμεινε σε εμάς κρυφό.

Γιατί τότε απλώς δεν αντιγράφουμε τη λίστα των προσδοκιών μας, στη λίστα των στόχων μας και να επανεκκινήσουμε τις προσπάθειές μας; Και πάλι νομίζω ο κακομαθημένος και εγωισταράκος εαυτός μάς εμποδίζει. Εάν δεν κατεβάσουμε λίγα μούτρα, εάν δεν φωνάξουμε λίγο προς τον κόσμο, πώς θα τον πείσουμε να καταρτίσει για μας ένα σχέδιο, πώς θα τον πείσουμε να μας φέρει λίγη καλή τύχη προς το μέρος μας;

Συμπέρασμα απλό και εύχρηστο δεν νομίζω ότι μπορεί να βγει. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι όταν απογοητεύομαστε να ξέρουμε γιατί, όταν θυμώνουμε να ξέρουμε προς τα πού θα πρέπει να στρέψουμε το θυμό μας, όταν ελπίζουμε να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι ενέργεια και όταν προσπαθούμε να έχουμε σχέδιο.

Πολλές προσδοκίες έχω μάλλον για αυτό το post :P

*The Peeing Dutchman

Πήγα λοιπόν στην Ολλανδία αλλά δεν έμεινα σε ξενοδοχείο...λεφτά υπάρχουν, αλλά όχι και τόσα! Καλοεκμεταλλεύτηκα την ξενιτεμένη ελληνική φιλοξενία και έμεινα σε γνήσιο ολλανδικό σπίτι. Καλοεκμεταλλεύτηκα τον περίσσειο χρόνο μου και πήγα και στην τοπική καφετέρια να πάρω τον καπουτσίνο μου και να «γευτώ» το αλησμόνητο τυπικό ολλανδικό σέρβις. Καλοεκμεταλλεύτηκα τον απρόσμενα καλό καιρό και την έκανα την πλούσια βόλτα μου ώστε να παρατηρήσω από κοντά τους ανθρώπους γύρω μου. Το λοιπόν...

Το τυπικό ολλανδικό σπίτι...

έχει χτιστεί με το moto «στριμώξτε τα, ζουλήχτε τα, να δείτε εάν ψηλώσουν». Κάπου εδώ θα γεννήθηκε και ο Jack της γνωστής φασολιάς και κάποιος απόγονός του προφανώς εφηύρε την ολλανδική εσωτερική σκάλα. Την ανεβαίνεις αργά και σταθερά και ελπίζεις στο τέλος της να βρεις τη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά. Αφού «βιδωθείς» για κάνα πεντάλεπτο φτάνεις στο ορθογώνιο σαλόνι. Μπαλκόνια, παράθυρα, φως...άξιζε το βίδωμα.

Στο μπαλκόνι όμως με προσοχή, γέρνει λίγο προς τα έξω. «Δεν είναι τίποτα» μου λένε, «για να φεύγουν τα νερά». Ελπίζω το σιφόνι να το θεώρησαν ως επιλογή και απλά για μηχανικούς λόγους να το απέρριψαν, γιατί διαφορετικά τους περιμένει μεγάλη έκπληξη!



Τα σπίτια είναι παλιά, αλλά εάν ο ιδιοκτήτης είναι μερακλής τους κάνει μια ξεγυρισμένη ανακαίνιση και το νοικιάζει έπειτα άνετα στους Flinstones! Βέβαια ο Flinstones χρησιμοποίησαν την πέτρα, οι Ολλανδοί για τα σπίτια τους πρωτοτύπησαν. Χώρισαν τα διαμερίσματα με αδιαφανές σελοφάν. Χρησιμεύει βέβαια! Μπορεί να μην έχεις λεφτά για nova (πανάκριβο το ενοίκιο) και ο δίπλα ένοικος να κάνει καλό και θορυβώδες σεξ!

Υπάρχει και ένα θεματάκι με την έννοια της κουρτίνας. Δε λέω να καταντήσουν σαν τον ξεμυαλισμένο νότο που η επιλογή κουρτίνας ανάγεται σε μέγα διακοσμητικό ζήτημα, αλλά ας αναγνωρίσουν και αυτοί μια κάποια πρακτικότητα στην χρήση κουρτίνας. Γιατί δηλαδή να πρέπει να βλέπω την κυρία με τη λουλουδάτη ρόμπα να παρακολουθεί τηλεόραση απλώς επειδή περπατώ και δεν κοιτάω κάτω;

Το τυπικό ολλανδικό σέρβις...

Τι να λέμε τώρα; Καλύτερα να παραθέσω κάποιες ατάκες, φανταστικές μεν, αλλά που σίγουρα θα μπορούσαν να αποτελούν γεννήματα του μυαλού μιας τυπικής ολλανδέζας σερβιτόρας που απευθύνεται στους πελάτες της.

- Όχι, όχι, δεν περιμένατε αρκετά. Σας βλέπω. Κύριε, στέκεστε όρθιος μόνο 10 λεπτά!
(Ο κύριος περιμένει υπομονετικά για κάποιον σερβιτόρο να έρθει να τον οδηγήσει σε τραπέζι. Παρεπιπτόντως, εγώ δεν περίμενα, και απλώς κάθισα στο πρώτο άδειο που βρήκα)

- Τι; Δεν τελειώσατε ακόμη τον καφέ σας; Μα πριν δέκα λεπτά σας τον έφερα.
Ρωτήστε και τον κύριο που κάθεται όρθιος εκεί και περιμένει.
(και γυρίζουν οι σερβιτόροι αναίτια πάνω από το κεφάλι σου με το που θα σου σερβίρουν το ρημαδοκαφέ για να δουν εάν τον τελειώσεις σε χρόνο ρεκόρ. Ίσως και να σου δίνουν μπόνους ταχύτητας· δεν ξέρω, και μάλλον κανένας έλληνας δε θα το μάθει ποτέ. Εν τω μεταξύ περιμένει ο άλλος όρθιος! Αυτοί σταθεροί, γύρω από το κεφάλι σου, ούτε ηλεκτρόνια να ήταν!)

- Τελειώσατε επιτέλους; Τι άλλο θα πάρετε; Λικέρ; Κοτοκροκέτες;
(τώρα απλά τους κοιτάς με απορία για μερικά δευτερόλεπτα και στο τέλος τους χαρίζεις ένα προφανές «όχι» με ένα χαμόγελο βλακείας αντίστοιχης της δικής τους)

- Εάν δε θέλετε τότε τίποτα, τι μου στρογγυλοκαθίσατε; Εδώ ως γνωστόν, όλοι κάθονται όρθιοι. Ρωτήστε και τον κύριο!
(...με τα μάτια μιλάμε και τι λέμε δεν ξέρει κανείς, η σιωπή είναι χρυσός θα το δεις, με τα μάτια μιλάμε εμείς...)

Ο τυπικός ολλανδέζος ποδηλάτης...

Ευτυχώς που στο δημοτικό ήμουν πολύ της θρησκείας (την υπεραγαπούσα τη γιαγιά βλέπετε) και το πάτερ ημών το ξέρω από ένστικτο. Θα το 'πα καμιά εκατοστή φορές μέχρι να συνηθίσω τους άπειρους ποδηλάτες που εκτοξεύονται απροειδοποίητα γύρω σου. Τρόμος με κατακυρίευσε όταν συνειδητοποίησα ότι η πλειονότητα των ποδηλάτων είναι σαραβαλιασμένα και παμπάλαια χρέπια χωρίς φρένα χειρός!! «Χαλάνε πιο εύκολα και κοστίζουν πιο ακριβά από τα αντίστοιχα με ποδόφρενο, ενώ κανείς δε δίνει λεφτά για καινούριο ποδήλατο. Αφού θα στο κλέψουν κάποια στιγμή καλύτερα να μην κλαις πολλά!» με ενημέρωσε η φιλόξενη ξενιτεμένη.



Για φανταστείτε όμως να κάνετε ποδήλατο και να θέλετε να κόψετε ταχύτητα σε μια στροφή με κόντρα στα πετάλ. Μπορείτε; Οι ολλανδοί σίγουρα όχι. Επίσης, οι ποδηλάτες εκεί έχουν πάντα προτεραιότητα και εσύ εύχεσαι να έχεις πολλή τύχη... Πάντως εάν ήμουν γάτα, το ταξίδι αυτό θα μου είχε κοστίσει τρεις ζωές.

Η τυπική ολλανδέζα μάνα...

Θα μου πείτε προς τι η παρατήρηση; Μάλλον επειδή ο ρόλος της τυπικής ελληνίδας μάνας είναι τόσο έντονος και τόσο κοινά αποτυπωμένος στις παραστάσεις των περισσότερων από μας που δύσκολα ξεφεύγεις από ακούσιες συσχετίσεις, συγκρίσεις και συμπεράσματα για το ρόλο αυτό, όπου και να 'σαι, ό,τι και να κάνεις.

Αρχικά λοιπόν η τυπική ολλανδέζα μάνα δεν πανικοβάλλεται και δεν περιστρέφει το λαιμό της 360 μοίρες στο άκουσμα «μαμααά». Περισσότερο ένοχη δείχνει που το μονάκριβό της έγινε η αιτία να στρίψω εγώ το λαιμό μου και λιγότερο ταραγμένη για την αιτία του καλέσματος. (Δε θα το κρύψω, αυτό πολύ μου άρεσε! Επιτέλους μια μάνα που αποδέχεται το γεγονός ότι ίσως το σπλάχνο της, για τους γύρω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια χαριτωμένη (?) εστία θορύβου)

Το πιτσιρίκι της το έχει (ως άλλο κανγκαρού) σφηνωμένο στο τιμόνι του πιο πάνω περιγραφέντος ποδηλάτου. Κάποιες πιο ψυχοπονιάρες τα σούρνανε υπό μορφή μπαγκαζιέρας στο πίσω μέρος του ποδηλάτου έχοντας σίγουρα χρυσοπληρώσει το επιπλέον εξάρτημα. Πάω στοίχημα ότι θα τους το χτυπήσουν αυτό στο μέλλον: «Γαϊδούρι, μέχρι και τρέιλερ για να σε μεταφέρω σου είχα όταν ήσουν μωρό».

Όταν βρέχει, με το ένα χέρι κρατάει την ομπρέλα της και με το άλλο το μικρό Ποσειδώνα που τουλάχιστον γλίτωσε το μπανάκι στο σπίτι. Ας της πει κάποιος ότι η αναπνοή αμνιακού υγρού ως λειτουργία παύει μετά τους εννιά πρώτους μήνες.

Σταμάτησε η βροχή, στέγνωσε ο μικρός Ποσειδώνας, πείνασε όμως από το «κολύμπι» και ζήτησε κάτι για σνακ. Το προσφιλές σνακ των ολλανδών είναι ένα χάρτινο χωνί γεμάτο πατάτες τηγανιτές περιχυμένες με μαγιονέζα. Το είδα βέβαια και σε παραλλαγές με κρεμμύδι και διαφορετικές, απροσδιορίστου σύστασης, σάλτσες. Δεν το λες και παιδική τροφή!!



Το καλύτερο όμως το φυλούσα για το τέλος. Η απομυθοποίηση της ιδιωτικότητας ολοκληρώνεται στη θέα της ολλανδικής δημόσιας τουαλέττας. Τα σχόλια περισσεύουν, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

*Ο μύθος θέλει τον Ιπτάμενο Ολλανδό να ταξιδεύει αέναα, καταραμένος, να μην μπορεί να πιάσει λιμάνι. Η πραγματικότητα θέλει τον σύγχρονο ολλανδό να δημοσιοποιεί την "ανάγκη" του. Ο τίτλος λοιπόν παραφράστηκε εύστοχα από τον συνταξιδιώτη...

Στην τουλιποχώρα!

2500 χιλιόμετρα με χώριζαν όλο το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου από το σπίτι... Ταξίδι η αιτία και μάλιστα ταξίδι τουριστικό. Άμστερνταμ, Ολλανδία ... λεφτά υπάρχουν!

Το σίγουρο είναι ότι στα ταξίδια το μυαλό σου και η μνήμη σου παθαίνουν σοκ! Ανθρωποι, περιβάλλον, συνήθειες, καθημερινότητα, νοοτροπίες...όλα νέα και όλα διαθέσιμα να προσαρτηθούν στις παραστάσεις σου. Πόσο φτωχή είναι όμως η ανθρώπινη μνήμη για όλα αυτα. Η θύμησή μας αυξάνεται γραμμικά και χάνεται εκθετικά!

Το Άμστερνταμ λοιπόν· μια πόλη που βρέχεται από κάτω και από πάνω. Πρακτικά επιπλέει, και σχεδόν καθημερινά βρέχει. Μια πόλη προσωρινή, μια χώρα προσωρινή...που οι κάτοικοί της όμως αισθάνονται ακριβώς για αυτό υπερήφανοι. Πήραν τους βάλτους, τα ποανθρακώδη χώματα, τα πλημμυρισμένα ποτάμια, τους λιγοστούς αμμόλοφους και τα θαλασσοσπασμένα εδάφη και τα έκαναν ... χώρα! Με ιστορία, με πολιτισμό, με νοοτροπία και δίχως άλλο με μέλλον.

Αξιοποίησαν, αχόρταγα ίσως, ο,τιδήποτε μπορούσε να προσφέρει αυτός ο τόπος. Εκμεταλλεύτηκαν το έδαφος, τη θάλασσα, τον αέρα, καλλιέργησαν, έχτισαν, ταξίδεψαν, εμπορεύτηκαν. Και πλέον εξάγουν, εξάγουν, εξάγουν...
Μέσα σε λίγες δεκαετίες κατάφεραν να μετατρέψουν το ισοπεδωμένο από τους βομβαρδισμούς Ρότερνταμ στο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης και όχι μόνο. Το ξανάχτισαν, αλλά αντίθετα με αυτό που θα έκανε ο συναισθηματικός ευρωπαϊκός νότος, δεν έμειναν πιστοί στο παρελθόν. Καινοτόμησαν αρχιτεκτονικά τόσο έντονα που πλέον η πόλη θεωρείται παράδειγμα επιτυγχημένου μοντέρνου αστικού σχεδιασμού.










... Μέχρι τώρα όταν άκουγα τουριστικός προορισμός σκεφτόμουν τη Μύκονο, τώρα θα σκέφτομαι το Άμστερνταμ!! Γιατί εκτός του ότι επιπλέει, η πόλη είναι ανάμεσα στις 15 πιο τουριστικές πόλεις του κόσμου. Πέρα από την αντικειμενική ομορφιά που της προσφέρουν απλόχερα τα κανάλια με τα γεφυράκια και τα σπίτια χτισμένα ομοιόμορφα στο γνωστό παραμυθένιο μοτίβο, η πόλη έχει επιλέξει τον τουρισμό. Αγάλματα σε κάθε πλατεία, κατασκευές αφιερωμένες στον τουρίστα (I am-sterdam) και ... ΜΟΥΣΕΙΑ!!!









Μουσεία για τους κλασσικούς οπαδούς του μπαρόκ και του (μετά) ιμπρεσσιονισμού ή απλώς για τους κλασσικούς τουρίστες που η μόνη τους επαφή με την τέχνη είναι μέσα από ταινίες (βλ. Midnight in Paris, Incognito, Mona Lisa Smile, κ.λ.π.) και το internet (Goyen who?? google it πανάθεμά σε!), μουσεία για πιο μυημενοψαγμένους τεχνόφιλους (βλ. Stedelijk) μουσεία για παιδιά (βλ. Nemo), μουσεία για μπυρόφιλους (βλ. Heineken museum), μουσεία για «ερωτοπαθιασμένους» (βλ. Erotic Museum), υπαίθρια μουσεία για την ολλανδική πραγματικότητα του 17ου αιώνα (βλ. Zaanse Schans) αλλά και μουσεία που προσφέρουν σε μινιατούρα τα highlights της Ολλανδίας του 21ου αιώνα (βλ. Madurodam)...οι άνθρωποι είναι ένα βήμα πριν το μετα-μουσείο: Ένα μουσείο για την τέχνη...του μουσείου.
... Από τους πρώτους σου περιπάτους στην πόλη νιώθεις ότι δεν μπήκες σε αεροπλάνο για να φτάσεις εκεί αλλά σε ένα μαγικό τούνελ! Στην είσοδό του άφηνες πίσω σου την ελληνική κρίση, τη χρυσή αυγή, την ανεργία, και στην έξοδό του βουτούσες σε έναν αναπτυξιακό λαβύρινθο, γεμάτο από επιλογές. Συνειδητοποίησα πόσο λείπει αυτό από την ελληνική πραγματικότητα του σήμερα, πόσο λείπει η δυνατότητα των επιλογών. Ένας λαβύρινθος βέβαια είναι αγχωτικός, οι επιλογές μπορεί να είναι εκεί αλλά δεν είναι πάντα σωστές. Η ελληνική πραγματικότητα αυτή τη στιγμή έχει λίγο από την ασφάλεια ενός μονόδρομου.
Aναπτυξιακός λαβύρινθος ή παρακμάζων μονόδρομος; (Και μετά γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε επιλογές!)
... Για όλες αυτές τις σκέψεις όμως δε χρειάζεσαι πάνω από 3-4 μέρες εξερευνητικής διάθεσης και τουριστικής ενεργητικότητας κινέζικων προδιαγραφών! Εάν είσαι όμως τυχερός και τις 3-4 μέρες τις κάνεις 7-8 τότε παρατηρείς και άλλα... πιο μικρά, πιο ασήμαντα ίσως, αλλά σίγουρα με περισσότερη συνεισφορά σε παρεΐστικες συζητήσεις. Έχεις χρόνο να κάτσεις να παραγγείλεις τον καφέ σου στην τυπική ολλανδέζα σερβιτόρα, να παρατηρήσεις την τυπική ολλανδέζα μάνα παρέα με το μονακριβό της, να καταλαγιάσεις τη λιγούρα σου με το τυπικό ολλανδικό σνακ, να νιώσεις λίγο στο πετσί σου το τυπικό ολλανδικό σπίτι, και να προσευχηθείς για την ψυχή του τυπικού ολλανζέζου ποδηλάτη!!
... Εγώ λοιπόν ήμουν από τους τυχερούς και τον είχα το χρόνο μου...so stay tuned…!

Παζ εναντίον Μπουκόφσκι

Είναι πολύ αστείο να διαβάζεις ταυτόχρονα το "Περί βροχής" του Μαρτέν Παζ και το "Βρώμικος κόσμος" του Μπουκόβσκι. Έχουν και τα δύο το ίδιο σχήμα και σχεδόν το ίδιο πλήθος σελίδων, μόνο που το ένα είναι άσπρο και το άλλο μαύρο. Ο ρομαντισμός απέναντι στο ρεαλισμό. Μια σύντομη πραγματεία στην αξία της βροχής, το αιώνιο σύμβολο ρομαντισμού και έρωτα, απέναντι σε δέκα διηγήματα γραμμένα με κυνισμό αφιερωμένα στην συνειδητοποιημένη μιζέρια της ανθρώπινης φύσης που όμως δε βασανίζεται από αυτή αλλά απλά υπάρχει μαζί της.

Τώρα γιατί το ένα θα πρέπει να είναι άσπρο και το άλλο μαύρο...(Μα τι ρωτάω τώρα, για προφανείς λόγους!!)

Ο ρομαντισμός είναι το "καλό", το "άσπρο", το "αθώο", το "ασφαλές" και ο ρεαλισμός το "κακό", το "μαύρο", το "τραχύ"...Ο ρομαντισμός είναι αυτό που θέλουμε να βάλουμε στη ζωή μας και ο ρεαλισμός αυτό που αναγκαστικά έχουμε γιατί αλλιώς δε θα επιβιώναμε.

Για τους μεν ηβροχή, το φεγγάρι, το ηλιοβασίλεμα είναι συναισθηματικά πλήρεις εικόνες και για τους δε σύμβολα κοινωνικής αγαθοσύνης.

Στρατόπεδα υπάρχουν, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν τα χτίσανε οι «ρομαντικοί» ή οι «ρεαλιστές». Τα στατόπεδα τα χτίζουν πάντα οι ίδιοι μικροαστικοί οπαδοί της πανομοιότητας και της ομαλότητας. Οι υποκριτές της καθημερινότητας που δεν ανήκουν ουσιαστικά σε καμιά από τις δύο κατηγορίες αλλά εξαπατούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους θεωρώντας ρεαλιστικό μόνο αυτό που συμβαίνει σε αυτούς και ρομαντικό ο,τιδήποτε άλλο.

...

Δεν ξέρω εάν ο Μπουκόβσκι προτίμησε ποτέ τον ήχο της βροχής από τον ήχο που κάνει το ουίσκι όταν κυλάει στο ποτήρι ή αν ο Παζ βλαστήμισε ποτέ την ώρα και τη στιγμή που βγήκε από το σπίτι του χωρίς ομπρέλα αλλά σίγουρα θα μου άρεσαν πολύ λιγότερο τα βιβλία τους εάν δεν τα είχα διαβάσει μαζί.

Πού πήγαν οι ‘ψύχραιμοι’ ;

Η Αθήνα αλλάζει, κάτι γίνεται ... και όλοι μοιάζουν να το ‘χουν πάρει χαμπάρι.

Ένα βίαιο επεισόδιο στο τρόλλεϋ – θυμώσανε, σπρωχτήκανε, βριστήκανε, αλλάξανε γροθιές, μύτες ανοίξανε, πανικόβλητοι όρθιοι επιβάτες ξεχύνονταν από το κακήν κακώς σταματημένο όχημα – έφτανε για μου σημαδέψει όλη τη μέρα. 

Η εξιστόρηση όμως του συμβάντος άφησε την υπόλοιπη παρέα ασυγκίνητη. Τους έλεγα κάτι λογικό και συνηθισμένο. 

«Το μόνο περίεργο που βλέπω είναι ότι προβληματίστηκες» μου είπαν... :-\ 

Τους αντέτεινα ότι επεισόδια στα μέσα μαζικής μεταφοράς ήταν όντως κάτι συνηθισμένο,  λογομαχίες, στιγμιαίοι θυμοί που άντε και να κατέληγαν σε καμιά σπρωξιά, πάντα όμως η κατάσταση ελεγχότανε γρήγορα από τους γνωστούς άγνωστους ‘ψύχραιμους’... και το τρόλλεϋ συνέχιζε την πορεία του. Τώρα όμως δεν έγινε έτσι, υπήρχε θυμός και η συνηθισμένη παρέμβαση των ψυχραιμότερων δεν ήρθε ποτέ. Οι ‘ψύχραιμοι’ περέμειναν ακίνητοι και φοβισμένοι να παρακολουθούν...

Και οι υπόλοιποι; Αυτοί που θεωρούσαν συνηθισμένο και λογικό να υπάρχουν οι ‘ψύχραιμοι’; Αυτοί τι έκαναν; Αυτοί μάλλον μυρίστηκαν το φόβο και κοιτούσαν αλλού αδιάφορα.

...

Και εγώ τι έκανα; Κατέβηκα στην επόμενη στάση και περπάτησα μέχρι τον προορισμό μου.

 

Χτίσε και εσύ μια εκκλησία...μπορείς!

Ποιος είπε ότι ένας αρχαιολογικός χώρος παρουσιάζει από μόνος του ενδιαφέρον;

Ποιος  πιστεύει ότι πίσω από τη γνωστή πορτοκαλοκαφέ πινακιδούλα βρίσκονται μόνο ευρήματα αρχαιολογικής αξίας ή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους;

Είχα ακούσει από γνωστούς ιστορίες για κομμάτια μαρμάρων που ανακαλύφθηκαν τυχαία και κατέληξαν σε φράχτες και μπάρμπεκιου ντόπιων ιθαγενών αλλά εάν είσαι οπαδός του thinking big τότε μπορείς να «αξιοποιήσεις» ολόκληρο αρχαίο θέατρο!!!

Σε κάποια μακρινή χώρα λοιπόν της βόρειας Αφρικής τα αρχαία θέατρα «στολίζονται» με εκκλησίες!

 Ούγκ.

Μη με λυπάσαι

Το βλέμμα σου πρόσχαρο και διαθέσιμο, το χαμόγελο σου ντροπαλό μα ειλικρινές, το σώμα σου όμως άρρωστο, φανερώνει πόνο, ένας βωμός που απαιτεί θυσίες πιο συχνά από όσο η ηλικία σου μαρτυρά. Σε κοιτάω...θέλω να κλάψω, η αδικία μου γδέρνει το λαιμό, το στομάχι μου σφίγγεται, τα χέρια μου ιδρώνουν, τα λόγια μου βγαίνουν αργά, το μυαλό μου τρέχει, φαντάζεται το παρελθόν σου... υποφέρεις.

Θέλω να βοηθήσω.... όχι, σταμάτα!

Κανείς δε χρειάζεται τη λύπησή σου!

Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις

Κάποια στιγμή ανάμεσα στο γεμιστό κοτόπουλο των Χριστουγέννων και την πτώση του Γκλέτσου στα νερά του Μαλιακού κόλπου για τον σταυρό, η όμορφη επαρχιακή μου πόλη μπήκε στην εποχή των παγετώνων και εγώ βρίσκομαι ένα μόλις βήμα πριν κάνω guest στην ομώνυμη ταινία....ως το φάντασμα εξαφανισμένου είδους!
...
Σκοτεινές και παγερές δυνάμεις έχουν καταλάβει το σπίτι εδώ και μερικές μέρες! Ήχοι από αγριεμένο ποτάμι βγαίνουν από το καλοριφέρ, υποχθόνια μουγγρητά από το αερόθερμο, φριχτοί πόνοι και μυστήριες ερυθρές στάμπες εμφανίζονται στα χέρια μετά από το άνοιγμα της βρύσης, παγωμένος αέρας στο πρόσωπο, στα μάτια και στη μύτη.
....
Πόσο απαραίτητο είναι αλήθεια το καθημερινό ντουζ; Δηλαδή όλος ο πλανήτης πλένεται σαν τις γάτες κάθε μέρα; Δε νομίζω...

Τι διαφορά δηλαδή έχει το άπλυτο μαρούλι από το πλυμένο; Το σκουληκάκι που το τρώει άπλυτο τι έπαθε δηλαδή;;

Ποιος μουρλός ανακάλυψε τον φραππέ; Το παγάκι είναι δημιούργημα του διαβόλου που το έδωσε στον άνθρωπο για να του γλυκάνει το χάπι της κολάσεως.

Αποτριχωτικό κερί. Εφαρμόζεται ζεστό και τέλος!

Καλοριφέρ. Πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς μια λέξη που τελειώνει σε ‘ρ’; Μπρρρρ...

Η ανακάλυψη νέας μορφής ύλης που θα μας περιβάλλει σαν τεράστια φούσκα κατάλληλου όγκου και θα αυτορυθμίζει τις περιβαλλοντικές συνθήκες εντός του χώρου της ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας...

Παραλογίζομαι ε;; Δε φταίω εγώ, οι σκοτεινές και παγερές δυνάμεις...