Άτιμη καθημερινότητα!
Σου έχω ρίξει κάτι κατάρες τον τελευταίο καιρό που δε με αφήνεις να ελευθερωθώ
από τα πλοκάμια σου που θα πόνταρα ότι από φόβο και μόνο για την τύχη σου με
ανέβασες στην μεγαλούπολη.
Σου ξέφυγα
λοιπόν....έλα να με πιάσεις εάν μπορείς.
Θα με βρεις σε φτηνιάρικα επιπλάδικα για αγορές γεμίσματος οικίας, σε
κινηματογράφους, σε θέατρα, σε βιβλιοπωλεία (κεντρικά, για να βοηθήσω), σε
ζαχαροπλαστεία με τουρκοπολίτικες wannabe λιχουδιές, σε παρουσιάσεις σούπερ ενημερωμένων κουστουμαρισμένων που
με διαφώτισαν για το μέλλον της έρευνας στη χώρα (ζοφερό, εάν σε κόπτει) και
στριμωγμένη στο εφηβικό μου κρεβάτι να γράφω....
Σε σκεφτόμουν
όμως, μην παραπονιέσαι. Αν σε προσκαλούσα όμως σε όλα αυτά, θα την αποδεχόσουν
την πρόσκληση ή θα μου έλεγες ότι εσύ ενδιαφέρεται για άλλα, σημαντικά και
μεγάλα; Ε;
...Δικαιολογίες!
Δεν μπορείς να μου κρυφτείς εμένα. Ξέρεις ότι έαν δεχτείς την πρόσκληση η
πολύτιμη ταυτότητά σου κινδυνεύει να αλλοτριωθεί, πάει η πεπατημένη, θα
αρχίσουν πάλι να σκάνε επιλογές από παντού. Και εκεί να σε δω...έρμη καθημερινότητα!
Θα σε παρατήσω και θα ψάξω για καινούρια. Ολομόναχη θα μείνεις!
Αλλά το ξέρεις
παμπόνηρη, για αυτό και δε θα δεχτείς την πρόσκληση, για αυτό και με
ξαποστέλνεις που και που χατηρικά. Σε ξέρω.
...
Μα δε με προσκάλεσες ποτέ!
