Και αν συγκλίνει;

Πόσες φορές μπορείς να ξεκινήσεις να δουλεύεις στο ίδιο paper? Ξεκίνησε για πρώτη φορά το Γενάρη (μας φάγανε οι ιδέες), ξαναξεκίνησε το Μάρτη, έκανε δυναμικό καμ μπακ λίγο πριν από το καλοκαίρι όπου ήμουν πια σίγουρη ότι θα με βρουν οι παραλίες με νέα δημοσίευση σε draft version. Μάλλον όμως με πρόλαβε επιστημονικό τσουνάμι και εξανεμίστηκαν οι ελπίδες!

Μαύρες ώρες μέχρι να ξαναβάλω τη σκέψη μου στον ίσιο δρόμο, πράγμα και εγένετο μια βδομάδα πριν κλείσουν τα πανεπιστήμια. Ως άλλος Fermat έγραψα τη λύση μου με κόκκινο στο περιθώριο της προηγούμενης καταβαραθρωμένης...και αποφάσισα ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από αυτή της πίστης στην απόλυτη επιτυχία για ... να τα παρατήσεις!

Επέστρεψα όμως πριν λίγο καιρό αποφασισμένη! Το πράγμα φαινόταν απλό, το matlab διαφώνησε..και αν δε συμφωνήσει το matlab (κάτι σαν την τρόικα του μικρόκοσμού μου, τεχνοκρατικό και αδίστακτο) δεν πείθετε κανείς για τη λύση.

Έπρεπε να ξεθάψω paper του 1960 για να διορθώσω τα λάθη των φοιτητικών μου συμπερασμάτων, να ρημάξω τη βιβλιοθήκη οικείων και μη, να σκοτώσω ένα baby – πεύκο σε χαρτί, να κρατήσω με προσευχές το pc μου ανοιχτό για τρεις μέρες (ρεύμα είναι αυτό) και να φτιάξω συνολικά καμιά εκατοστή διαγράμματα (ξέχασα πώς μοιάζουν οι ευθείες!) για να μπορώ να πω «Δε συγκλίνουν οι @#$@:%#!»

Η απογοήτευση χτυπούσε κόκκινο και εγώ το κεφάλι μου σε ό,τι σκληρό και επίπεδο έβρισκα.

Και πέφτεις πάνω στο κλασσικό «τιμ» κινεζο-ιαπώνων συγγραφέων που όλοι μοιράζονται πάνω κάτω το ίδιο μη προφερτό επώνυμο, αλλά που για κάποιο περίεργο, σκοτεινό και άκρως ενοχλητικό για την επιστημονική σου αλαζονεία λόγο σου δίνουν αδιαπραγμάτευτες απαντήσεις... Δε χρειάζεται να συγκλίνουν ρε φίλε οι καμπύλες, μην το παιδεύεις!

Τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη δέσμευση από ένα μισοτελειωμένο project! Όση ευχαρίστηση λαμβάνεις μόλις πιστέψεις ότι βρήκες τη λύση ενός προβλήματος, άλλη τόση και πιθανώς μεγαλύτερη σε περιμένει μόλις πείσεις και άλλους ;-)

Να θυμηθώ να τελειώνω τα projects μου..