Λεφτά υπάρχουν!

Λεφτά υπάρχουν! Βρε λες;

Τουλάχιστον σήμερα το κέντρο της Αθήνας αυτό φώναζε. Οι δρόμοι απροσπέλαστοι, τα μαγαζιά σαν παραφουσκωμένα μάγουλα, οι καφετέριες τίγκα στους απροβλημάτιστους...

Περίμενα και εγώ να βρω το κέντρο άδειο, να βολτάρω με την ησυχία μου χωρίς τις αναγκαστικές σωματοσυγκρούσεις, να χαζέψω ανενόχλητη τις βιτρίνες ... «Συγγνώμη δεσποινίς, κάνετε πιο κει; θέλω να δω αυτή τη γόβα» και έκανα πιο κει, μιας και εγώ σκοπό να αγοράσω δεν είχα, μην παρεμποδίζω και την ηδονική ενατένιση της γόβας!

Μες στην τσαντίλα, που για περίπατο πήγα και περίπατο δεν μπορούσα να κάνω, κατηφόρισα προς το Μοναστηράκι, μπήκα στο πλέον τουριστικό «Athens flea market», ευτυχώς εδώ βιτρίνες δεν υπάρχουν, άρα ούτε ευγενικές κυρίες να ενοχλώ. Χαζεύοντας περισκοπικά παρατήρησα τους κάθετους δρόμους. Κάπως κρυμμένοι, κάπως «νύχτα εγώ από δω δεν περνάω εκτός και αν παίζω σε βαμπιροταινία ποιότητας». Και τσουπ, μπήκα στην αγορά με τα παλαιοπωλεία και με τα μεταχειρισμένα αντικείμενα. Νομίσματα με τρούπες, (δίνεις 3 ευρώ παίρνεις μια πεντάρα), σκαμμένοι καθρέφτες με κάτι κορνίζες μαμούθ, δίσκοι κάμποσων στροφών, άπειρα κάδρα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες προσώπων (μα ποιος αγοράζει φωτογραφίες συγγενών που δεν είναι δικοί του?), ξύλινα σταχτοδοχεία δαπέδου και άπειρα βιβλία που τα στριμώγνουνε σε ό,τι κενό αφήνουν τα έπιπλα..η οργάνωση του χώρου ήταν ενδιαφέρουσα! Έκλεψα και κάτι ιδέες..

Και αφού χόρτασε το μάτι μου ξύλο, σκόνη και περίεργα βλέμματα έστριψα, βγήκα πάλι στην Ερμού και ανηφόρισα.

Ε δεν είναι δυνατόν! Η ίδια κυρία! Σε μια διαφορετική βιτρίνα, προφανώς κοιτάζοντας μια διαφορετική γόβα...αλλά ακόμη χωρίς τσάντες!!

Περιπατήτρια και σείς λοιπόν.., βρε μπας και είναι κι άλλοι; Χμ... εάν χωρίς να στρίψω το κεφάλι μου μετρήσω λιγότερες από 10 τσάντες, τότε θα ψωνίζω κάτι!

Μιας και πεινούσα λίγο, αγόρασα ένα κουλούρι να κινηθεί η αγορά...