Η Αθήνα αλλάζει,
κάτι γίνεται ... και όλοι μοιάζουν να το ‘χουν πάρει χαμπάρι.
Ένα βίαιο
επεισόδιο στο τρόλλεϋ – θυμώσανε, σπρωχτήκανε, βριστήκανε, αλλάξανε γροθιές,
μύτες ανοίξανε, πανικόβλητοι όρθιοι επιβάτες ξεχύνονταν από το κακήν κακώς
σταματημένο όχημα – έφτανε για μου σημαδέψει όλη τη μέρα.
Η εξιστόρηση όμως
του συμβάντος άφησε την υπόλοιπη παρέα ασυγκίνητη. Τους έλεγα κάτι λογικό και
συνηθισμένο.
Τους αντέτεινα
ότι επεισόδια στα μέσα μαζικής μεταφοράς ήταν όντως κάτι συνηθισμένο, λογομαχίες, στιγμιαίοι θυμοί που άντε και να
κατέληγαν σε καμιά σπρωξιά, πάντα όμως η κατάσταση ελεγχότανε γρήγορα από τους
γνωστούς άγνωστους ‘ψύχραιμους’... και το τρόλλεϋ συνέχιζε την πορεία του. Τώρα
όμως δεν έγινε έτσι, υπήρχε θυμός και η συνηθισμένη παρέμβαση των ψυχραιμότερων
δεν ήρθε ποτέ. Οι ‘ψύχραιμοι’ περέμειναν ακίνητοι και φοβισμένοι να
παρακολουθούν...
Και οι υπόλοιποι;
Αυτοί που θεωρούσαν συνηθισμένο και λογικό να υπάρχουν οι ‘ψύχραιμοι’; Αυτοί τι
έκαναν; Αυτοί μάλλον μυρίστηκαν το φόβο και κοιτούσαν αλλού αδιάφορα.
...
Και εγώ τι έκανα; Κατέβηκα στην επόμενη στάση και
περπάτησα μέχρι τον προορισμό μου.
Μεταμορφώνεται η κοινωνία, αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουμε κι οι άνθρωποι μαζί... Προς το χειρότερο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ακόμα πιο άσχημο είναι που θεωρείται 'περίεργο να προβληματίζεσαι'! Πότε αυτή η αλλαγή πρόλαβε να γίνει συνήθεια;