Το σίγουρο είναι ότι στα ταξίδια το μυαλό σου και η μνήμη σου παθαίνουν σοκ! Ανθρωποι, περιβάλλον, συνήθειες, καθημερινότητα, νοοτροπίες...όλα νέα και όλα διαθέσιμα να προσαρτηθούν στις παραστάσεις σου. Πόσο φτωχή είναι όμως η ανθρώπινη μνήμη για όλα αυτα. Η θύμησή μας αυξάνεται γραμμικά και χάνεται εκθετικά!
Το Άμστερνταμ λοιπόν· μια πόλη που βρέχεται από κάτω και από πάνω. Πρακτικά επιπλέει, και σχεδόν καθημερινά βρέχει. Μια πόλη προσωρινή, μια χώρα προσωρινή...που οι κάτοικοί της όμως αισθάνονται ακριβώς για αυτό υπερήφανοι. Πήραν τους βάλτους, τα ποανθρακώδη χώματα, τα πλημμυρισμένα ποτάμια, τους λιγοστούς αμμόλοφους και τα θαλασσοσπασμένα εδάφη και τα έκαναν ... χώρα! Με ιστορία, με πολιτισμό, με νοοτροπία και δίχως άλλο με μέλλον.
Αξιοποίησαν, αχόρταγα ίσως, ο,τιδήποτε μπορούσε να προσφέρει αυτός ο τόπος. Εκμεταλλεύτηκαν το έδαφος, τη θάλασσα, τον αέρα, καλλιέργησαν, έχτισαν, ταξίδεψαν, εμπορεύτηκαν. Και πλέον εξάγουν, εξάγουν, εξάγουν...
Μέσα σε λίγες δεκαετίες κατάφεραν να μετατρέψουν το ισοπεδωμένο από τους βομβαρδισμούς Ρότερνταμ στο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης και όχι μόνο. Το ξανάχτισαν, αλλά αντίθετα με αυτό που θα έκανε ο συναισθηματικός ευρωπαϊκός νότος, δεν έμειναν πιστοί στο παρελθόν. Καινοτόμησαν αρχιτεκτονικά τόσο έντονα που πλέον η πόλη θεωρείται παράδειγμα επιτυγχημένου μοντέρνου αστικού σχεδιασμού.
Μουσεία για τους κλασσικούς οπαδούς του μπαρόκ και του (μετά) ιμπρεσσιονισμού ή απλώς για τους κλασσικούς τουρίστες που η μόνη τους επαφή με την τέχνη είναι μέσα από ταινίες (βλ. Midnight in Paris, Incognito, Mona Lisa Smile, κ.λ.π.) και το internet (Goyen who?? google it πανάθεμά σε!), μουσεία για πιο μυημενοψαγμένους τεχνόφιλους (βλ. Stedelijk) μουσεία για παιδιά (βλ. Nemo), μουσεία για μπυρόφιλους (βλ. Heineken museum), μουσεία για «ερωτοπαθιασμένους» (βλ. Erotic Museum), υπαίθρια μουσεία για την ολλανδική πραγματικότητα του 17ου αιώνα (βλ. Zaanse Schans) αλλά και μουσεία που προσφέρουν σε μινιατούρα τα highlights της Ολλανδίας του 21ου αιώνα (βλ. Madurodam)...οι άνθρωποι είναι ένα βήμα πριν το μετα-μουσείο: Ένα μουσείο για την τέχνη...του μουσείου.
Aναπτυξιακός λαβύρινθος ή παρακμάζων μονόδρομος; (Και μετά γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε επιλογές!)
Πολύ ωραία ανάρτηση, μας πήρε μαζί της και μας ταξίδεψε για τα καλά! Φτερνίστηκα, μην σου πω, από την υγρασία στα κανάλια και πισω-πάτησα 2-3 φορές για να αποφύγω τους διερχόμενους ποδηλάτες :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήυ.γ. Η διαπίστωση σου πως 'Η θύμησή μας αυξάνεται γραμμικά και χάνεται εκθετικά!' πραγματικά πολύ εύστοχη...