Μόνο έτσι μπορώ να τιτλοφορήσω την τελευταία αναγνωστική μου εμπειρία :P. Μυθιστόρημα για την Αγγλία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σπίτια στην εξοχή, βόλτες με ποδήλατα στις παραλίες της Κορνουάλης, έρωτες (ανολοκλήρωτοι ως την τελευταία σελίδα), τσάι με κέικ και βούτυρο, κουπέ τραίνων και δίσκοι κλασσικής μουσικής... Εικόνες που θα μποροούσαν να περιγράφονται και σε ανέκδοτο, λογοκριμένο στην εποχή του, βιβλίο της Τζέην Ώστεν.
Φυσικά διάφορες περιγραφές από την καθημερινότητα στην Αγγλία την εξαετία 1939-1945 τραβούσαν το ενδιαφέρον. Η διαδικασία συσκότισης κάθε απόγευμα, τα δελτία τροφίμων και βενζίνης που μοιράζονταν στους πολίτες, η επικοινωνία με γράμματα που περιλάμβανε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες καθημερινότητας σε σημείο που στις μέρες μας δεν κατορθώνεται ούτε με το status update του facebook. Βέβαια τι αξία έχει ένα νέο καθημερινότητας παλαιότητας τριών τουλάχιστον μηνών; Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου ωστόσο έμοιαζαν να το απολαμβάνουν, απόδειξη πώς παλιότερα ο χρόνος κυλούσε πιο «αργα».
...
Το αστείο είναι ότι ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο και έχοντας γυρίσει αισίως την εκατοστή σελίδα δεν μπορούσα να βγάλω άκρη... Αναφορές σε γεγονότα που δεν είχα διαβάσει, πρόσωπα που ξεπηδούσαν στους διαλόγους αλλά που δεν είχαν ξανααναφερθεί σε αυτές τις εκατό πρώτες σελίδες, υπονοούμενα για καταστάσεις και μυστικά που ήταν μυστικά και σε εμένα. Κάτι δεν πήγαινε καλά...
Δυστυχώς ο «τόμος Β’» που γράφει το εξώφυλλο δεν ήταν μέρος του τίτλου. Μου πήρε εκατό σελίδες για να το καταλάβω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου