Γατίσια ζωή

Βρέχει, και η βροχή μου χαλάει το τρίχωμα.

Δεν παραπονιέμαι, υπάρχουν τα αυτοκίνητα. Χώνομαι από κάτω. Ζεστά για λίγο, στεγνά για συνέχεια.

Το καλύτερο είναι τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε από μπροστά μου. Γιατί τα φοράνε, ποτέ δεν κατάλαβα. Με κορδόνια, με τακούνια, με περίεργα χρώματα. Μου έχει τύχει μια δυο φορές να τριφτώ πάνω τους…από περιέργεια, όχι από «γατοσύνη» όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Έχουν και διαφορετική υφή, κάποια μου προκαλούν ένα σφύξιμο στο στομάχι. Αντανακλαστικό.

Η βροχή δυναμώνει. Οι στάλες είναι μεγάλες, με βρίσκουν. Θα περιμένω λίγο, σε τούτο τον τόπο οι δυνατές βροχές κρατάνε λίγο, οι αδύναμες πολύ.

Κάποτε πήγε να με πατήσει ένα αυτοκίνητο. Ούτε που θυμάμαι πώς γλίτωσα. Γρήγορα σκοτείνιασε και ήμουν πάλι ασφαλής.

Περνάνε κάτι πάνινα παπούτσια. Καλύτερα χωρίς, λέω εγώ.

Υπάρχει ένα σπίτι εδώ κοντά που μου αφήνει φαγητό πότε πότε. Συνήθως κρέας. Εάν βρέχει όμως θα με ξεχάσουν. Το κηνύγι στη βροχή δεν έχει νόημα. Θα περιμένω.

Αυτά τα παπούτσια έρχονται κατά δω. Εάν ακούσω τον ήχο θα φύγω. Σχεδόν πάντα μετά τον ήχο τα αυτοκίνητα ξεκινούν. Δεν μπορώ να φανταστώ μια ζωή μέσα σε σπίτι. Άλλο να βλέπεις τη βροχή μέσα από το τζάμι και άλλο να τη μυρίζεις πάνω σου. Τα σπίτια μυρίζουν μόνο φαγητό και σκόνη. Το ξέρω. Έτσι μυρίζουν και αυτοί που ζουν μέσα σ’ αυτά.

Η βροχή σταματάει. Πάλι βλέπω παπού..

- Ούστ βρωμόγατο! Μου ‘κοψες τη χολή.