Η φίλη

Κυριακή μεσημέρι, καλεσμένοι σε φιλικό αγαπημένο σπίτι με παιδιά, σκυλιά, φωνές, καφέδες στην καφετιέρα, γλυκά στο ψυγείο και μυρωδιές που προμηνύουν γεύμα κολασμένο και αξιομνημόνευτο. 

Η φίλη χαμογελαστή, χαμογελάει όμως μόνο με τα χείλη, το βλέμμα σκοτεινό. Στο πιάνο φωτογραφίες από τον πατέρα της, το ίδιο βλέμμα και αυτός. Μοιάζουν.

Η μικρή στον δικό της πατέρα, είναι το δικό του Σαββατοκύριακο. Η φίλη ανασαίνει με κόπο, προσπαθεί να απασχολεί τον εαυτό της με τυχαίες μικροδουλειές, να έχει κάτι να χαζεύει το μυαλό για να μη σκέφτεται, η σκέψη φέρνει πόνο και τον πόνο για να τον απολαύσεις θες χρόνο. Χρόνο δεν έχει, φοβάται.  

Τα φαγητά εξαιρετικά, τρία τραπέζια στη σειρά, ευχές για το μέλλον, χαμόγελα, τσουγγρίσματα, τυπικές συζητήσεις, αθώες ανταλλαγές συναισθημάτων. Πολλά λόγια, ιστορίες από το παρελθόν, παλιοί γνωστοί. Άνθρωποι. Τελειωσε το ρολό της πιατέλας, ήταν όντως το καλύτερο πιάτο. Επιβεβαίωση. Έρχεται περισσότερο από την πηγή, η κουζίνα δεν απογοητεύει ποτέ. 

Η φίλη κοιτάει πότε την πιατέλα με τα τυριά, πότε το κινητό της. Την πιατέλα την αγαπάει, τα τυριά τα έκοψε και τα σέρβιρε η ίδια. Το κινητό  το φοβάται, έχει δόντια και δαγκώνει. Τα τυριά  πολλά και διαφορετικά, τυρί δεν είναι μόνο η φέτα. Αγγίζει το κινητό και η οθόνη του φωτίζεται, εμφανίζεται η ίδια με τη μικρή, η φίλη κοιτάει κάτω και χαμογελάει με το βλέμμα, ξεχνιέται. Η πιατέλα της θυμίζει μια ζωή μακρινή στο χώρο και στο χρόνο, μια ζωή με ξανθά μακριά μαλλιά. Το κινητό ξαναφωτίζεται, μόνο του αυτή τη φορά, ορκίζομαι ότι κανείς δεν το άγγιξε, κανείς δεν το πείραξε. Δοκιμάζουμε από τα τυριά - το μαχαίρι μοιάζει με γλώσσα φιδιού, διχαλωτό στην άκρη, χίλιες φορές της μαρμελάδας. Το κινητό πήρε ζωή, σήκωσε το κεφάλι του, έβγαλε ένα συριγμό, χύμηξε πάνω στη φίλη και τη δάγκωσε. Δοκιμάσαμε όλοι από τα τυριά, η φίλη όμως ήταν πια αλλού για να της το πούμε, το δηλητήριο την πρόλαβε.