"Συγγνώμη μπορείτε να μας φέρετε ένα τασάκι;" ρώτησε δειλά ο καπνιστής φίλος και μέρος της παρέας επιστρατεύοντας όλη την έμφυτη ευγένιά του,
"Φυσικά" του απάντησε αδιάφορα η σερβιτόρα δείχνοντας ότι η προαναφερθείσα ευγένια ήταν σχεδόν περιττή.
"Αχ!!Να κάνω ένα τσιγάρο καθιστός!!"
Τον είχαμε φοβίσει και εμείς..
"Ο νέος νόμος πλέον εφαρμόζεται αυστηρά. Εδώ στην επαρχία εξάλλου είμαστε πιο τυπικοί κ.λ.π. κ.λ.π."
Και το χαμόγελο του πολυαγαπημένου φίλου καπινιστή επέστρεψε.'Ελαμψε το πρόσωπό του. Το βλέμμα του δήλωνε ανακούφιση και γιατί όχι, ευτυχία. Όλοι το είδαμε, όλοι αισθανθήκαμε όμορφα. Ίσως το μοναδικό τσιγάρο που χάρηκα που καπνίστηκε στον ίδιο χώρο με εμένα.
Η αγωνία που κρύβει η ερώτηση "καπνίζουμε εκεί;;" του φίλου καπνιστή και η ανακούφιση που νιώθει στη θέα του σταχτοδοχείου δίνει αλλη διάσταση στην προσπάθεια εφαρμογής του νέου νόμου.
Μήπως τελικά η μοναδική χρησιμότητα του νέου νόμου κατά του καπνίσματος είναι η χαρά που φέρνει κάθε φορά που δεν εφαρμόζεται?
Παρέχεις άσυλο στους αντιφρονούντες καπνιστές; Παράξενα πράματα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΛες, ε; Μα αν πρόκειται η σερβιτόρα να φέρνει τασάκι κάθε φορά που ο καπνιστής το ζητά, πάει θα χαθεί κι αυτή η χαρά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχω περάσει ένα ηρωικό διήμερο διαμονής σε φιλόξενο αντικαπνιστικό σπίτι, όπου το κάπνισμα απαγορεύεται δια παντόφλας, «τσιγάρο μόνο στο μπαλκόνι» σκληρά πράγματα… και καλά το πρωί, αλλά το βράδυ… με μείον τρεις βαθμούς έπρεπε να ντύνομαι λες και πάω για σκι (γάντια – ισοθερμικό – σκουφάκι – παλτό κτλ), κόντεψε η μυτούλα μου να πάθει κρυοπάγημα…
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα πρωινά της Κυριακής, είναι για μένα πολύ ιδιαίτερα - σχεδόν ιερά, υπάρχει σε πολλούς η καλή συνήθεια, να βγαίνουν από το σπίτι τους να αγοράζουν κυριακάτικες εφημερίδες, να συναντούν φίλους και να πηγαίνουν όλοι μαζί για καφέ.
Έτσι και εμείς, αναζητήσαμε το ιδανικό μέρος, το οποίο μπορεί να προσφέρει ησυχία, καλό καφέ και να είναι ανεκτό το κάπνισμα. Δυστυχώς το τρίτο στοιχείο είναι πλέον δυσεύρετο, δεν θέλαμε όμως οι καπνιστές, να χαλάσουμε την διάθεση της παρέας, έτσι αγόγγυστα όποτε έπεφτε το επίπεδο νικοτίνης στο αίμα μας, βγαίναμε έξω στο κρύο να κάνουμε ένα τσιγαράκι. Αλλά δεν μπορείς να απολαύσεις το τσιγάρο στα όρθια… (γνωρίζω ότι μόνο οι καπνιστές μπορούν να με καταλάβουν).
Έχοντας επιστρέψει έξοδο τσιγάρου, παρατηρώ ένα τύπο ο οποίος κάθεται δίπλα μας αφήνει την εφημερίδα του και ανάβει τσιγάρο!!!! Έπαθα, είπα κάπως φωναχτά με λυπημένο ύφος «αυτός γιατί; και όχι εμείς;;;». Μετά από λίγο ήρθε η κοπέλα του μαγαζιού, επιστράτευσα όση ευγένεια και γλυκύτητα διαθέτω και με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας και προσμονής την ρώτησα «με συγχωρείται, μπορείτε να μας φέρετε ένα τασάκι;;» εκείνη αδιάφορα μου απάντησε «ναι φυσικά». Δάκρυα ευτυχίας πλημύρισαν τα μάτια μου, ήθελα να σηκωθώ να την φιλήσω…
Άναψα ένα τσιγάρο, ήπια λίγο καφέ και αναφώνησα «Αχ!! ένα τσιγάρο καθιστός»!!!
Η ευτυχία βρίσκεται στα απλά και καθημερινά πράγματα, γιατί όχι και στις συνήθειες;;;