Τα όνειρα δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις

Το όνειρό μας, η επιθυμία να γίνουμε, να δημιουργήσουμε, να αποκτήσουμε, να ζήσουμε.
Το όνειρο είναι πηγή δύναμης του καθενός, ο λόγος που πράττει (εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια"), που σχεδιάζει, που εφαρμόζει, που δοκιμάζει, που σκέφτεται (again, εξαιρούνται οι "κότες στα κοτέτσια").

Το όνειρο, κρυφό ή φανερό, ομολογημένο ή όχι, ζει μαζί μας πολλά χρόνια, φώλιασε κάποια στιγμή στο παρελθόν και ταξιδεύει μαζί μας εκ τότε. Κάποιες φορές αλλάζει μορφή, προσαρμόζεται στις συνθήκες του εφικτού, αποκτά οπαδούς, εχθρούς, φίλους, κινείται έως εκεί που του επιτρέπουμε με τον τρόπο που του καθορίζουμε. Κάποιες φορές ικανοποιείται και κάποιες όχι.

Τότε είναι που γίνεται το λάθος...Τότε είναι που πιστεύουμε ότι τα όνειρα δεν είναι τίποτα άλλο από απραγματοποίητες επιθυμίες, από πλάνες του παλιού ανώριμου εαυτού μας που ο τωρινός αναγκάζεται να ξεδιαλύνει. Και πάει το όνειρο, χάθηκε!

Τραγούδια, ποιήματα, βιβλία, sites, συγκροτήματα στριφογυρίζουν την ύπαρξή τους γύρω από τα "χαμένα όνειρα" και εκπροσωπούνται πανηγυρικά με μισό εκατομμύρια αποτελέσματα από το google (try "lost dreams"). Ειρωνικότατο!!!

Το όνειρο όμως δεν μπορεί να είναι πάντα κάτι τόσο μικρό που να περιορίζεται χρονικά στη διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου και να εξαγνίζεται με ένα τραγούδι ή ένα ποίημα. Ο κόσμος είναι γεμάτος από μεγαλόπνοα και περίπολκα όνειρα που τελεσφόρησαν. Όνειρα που έζησαν για πολύ περισσότερο από τους φορείς τους. Όνειρα που ξεχάστηκαν γιατί το αποτέλεσμά τους τα ξεπέρασε. Όνειρα που γέννησαν άλλα όνειρα.

Οπότε μάλλον τα όνειρα δεν έχουν αυτοκτονικές τάσεις! Αυτά δεν πεθαίνουν, πεθαίνει όμως η επιθυμία να το διεκδικήσουμε.

Να θυμηθώ...να μοιραστώ τα όνειρά μου!!