«Και στη φουφού του καστανά...»

Η ώρα είναι απογευματινή και το σημείο συνάντησης πολύ μακριά από το σημείο που πάρκαρα. Δυστυχώς πρέπει να περπατήσω τουλάχιστον δέκα λεπτά μέσα στο κρύο...ενημερώνω τη φίλη που περιμένει (καλά να πάθει..η κωλόφαρδη!) τυλίγομαι στο προπέρσινο κασκόλ και ξεκινώ! Αστεία αστεία το κάνει το κρύο του, η μύτη παγώνει από τον κρύο αέρα που ρουφάει, τα αυτιά προσπαθούν να κατέβουν όσο πιο χαμηλά μπορούν για να θαφτούν μέσα στο κασκόλ, τα χέρια δυστυχώς την πάτησαν γιατί τα γάντια αυτή την εποχή θεωρούνται υπερβολή και στριμώχνονται σε δύο διακοσμητικά τσεπάκια και τα πόδια προσπαθούν ... να κάνουν τη δουλειά τους (βιαζόμαστε λέμε).

Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια παλιομοδίτικη ομορφιά στην ατμόσφαιρα. Το ζαχαροπλαστείο απέναντι από την πλατεία με τις πράσινες βελούδινες πολυθρόνες, το ζευγάρι των ηλικιωμένων που κατευθύνεται προς αυτό, η ξεχασμένη ταμπέλα του θερινού σινεμά Αλέα που κρέμεται άδικα εδώ και δεκαετίες, ο καστανάς στο τέλος της πλατείας... Ο καστανάς! (Ζεστά κάστανα από τη φουφού, καυτά εάν είμαι τυχερή...και λίγη γεύση στην εικόνα, γιατί όχι!)

Πλησίασα γεμάτη προσδοκίες, σίγουρη ότι ο καστανάς ανήκει σε αυτό το νοσταλγικό παρελθόν που κάπως βιαστικά είχα αφεθεί τα προηγούμενα λεπτά. Σταματώ μπροστά στη φουφού και δίπλα στο παιδάκι που μόλις είχε πάρει ένα σακούλι κάστανα και ακούω τον καστανά να λέει: «Μόλις πας σπίτι βάλτα στο φούρνο μικροκυμάτων» .

Όχι αγαπητή αργοπορημένη, ζούμε στο 2011 εν μέσω οικονομικής κρίσης και οι καστανάδες επίσης. Για το κρύο φοράμε Louis Vuitton γάντια, πίνουμε τσάι με γεύση φράουλα και η Ένωση Καστανάδων συνιστά τρίλεπτο ζέσταμα στο φούρνο μικροκυμάτων στη μεσαία σκάλα.

Αγόρασα τελικά δώδεκα ξαναζεσταμένα κάστανα που τη δεύτερη φορά βιάστηκαν να βγουν από τη φουφού και στο εσωτερικό τους παρέμειναν κρύα.