Το βλέμμα σου πρόσχαρο και διαθέσιμο, το χαμόγελο σου ντροπαλό μα ειλικρινές, το σώμα σου όμως άρρωστο, φανερώνει πόνο, ένας βωμός που απαιτεί θυσίες πιο συχνά από όσο η ηλικία σου μαρτυρά. Σε κοιτάω...θέλω να κλάψω, η αδικία μου γδέρνει το λαιμό, το στομάχι μου σφίγγεται, τα χέρια μου ιδρώνουν, τα λόγια μου βγαίνουν αργά, το μυαλό μου τρέχει, φαντάζεται το παρελθόν σου... υποφέρεις.
Θέλω να βοηθήσω.... όχι, σταμάτα!
Κανείς δε χρειάζεται τη λύπησή σου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου